Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

Diskutime tek 'Politika Shqiptare (ne te gjitha trojet shqiptare)' filluar nga Pe.ili.sh, 4 Feb 2003.

  1. kastriot

    kastriot Fillestar

    Re: Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

    KUNDËRSHPIFOGRAFI

    (vijon nga numri i kaluar)


    68. Tërë këto “lidhje” midis Baletës e klanit Kapo, siç "sqarohet" në pragrafin e fundit të kreut të dytë (f.33) i janë dashur shpifografit tim që të përcaktojë se “klani Kapo” dhe një numër njerëzish të lidhur me të, janë të ngarkuar të zbatojnë "planin e Katovicës" në Shqipëri. Dhe kreu i tretë i palo-librit titullohet "Kim Fillbi katovician". Pra shpifografi më “dekoron’ edhe me një titull tjetër të madh nderi për merita agjenturore: nga "Abdi-Pavliku" në "Abdi-Beria" mbërin tek "Abdi Filb Katovica".

    Në pjesën e titulluar "Plani shqiptar i Katovicës" (f.33-38) zotëruesi i gjithë sekreteve të kësaj bote dhe të asaj të përtejme Kastriot m... fillimisht përrallis se ç'ishte strategjia e Katovicës (e vitit 1986) për të shpëtuar komunizmin duke venë nën kontroll, nëpërmjet punës agjenturore, gjithë zhvillimet që do të ndodhnin në vendet ish-socialiste. "Njohësi i thellë" i tuneleve të ngatërruara të strategjisë së Kotovicës, Kastriot m..... i porosit lexuesit të mos e marrin si punë shakaje këtë strategji, këtë "konspiracion gjigand" që vetëm Kastrioti mund ta zbërthejë.

    Pastaj ai i garanton lexuesit me “ndershmërinë” e shpifografit se "tashmë asht qartësu se në tubimin e Katovicës, në vitin 1986 kanë pjesmarrë edhe përfaqësuesit e PPSH-së dhe se "në tetor të vitit 1987 nën drejtimin personal të Ramiz Alisë ishte përfundu hartimi i planit të zbatimit në Shqipëri të platformës së Katovicës".

    Për herë të parë shpifografi im i referohet një “dokumenti” si burim të informacionit të tij dhe pikërisht një fjalimi të Ramiz Alisë në mbledhjen e Byrosë Politike, në tetor 1989 që ka qarkulluar nëpër gazeta këto dy vitet e fundit, por askush nuk ka vërtetuar se është një fjalim real, jo një pallavër manipuluese. Të paktën këtë duhej ta kishte sqaruar botuesi Spiro Dede.

    Shpifografi im e parashtron kështu thelbin e planit shqiptar të Katovicës: riciklim i pushtetit komunist, riciklim i dominimit tosk në hapësirat shqiptare. Kaq gjë mund ta kuptonte dhe një analfabet. Por shpifografi im ka bërë një “zbulim” edhe më të madh : plani shqiptar i Katovicës ngjante me planin e Milosheviçit për dominimin serb në Jugosllavinë pas-titiste. Duke detajuar "planin shqiptar të Katovicës", "analisti" i rrallë Kastriot m... rreshton drejtimet kryesore të tij: kthim i PPSH në PS, vendosja e kontrollit komunist dhe tosk në gjithë partitë dhe shoqatat që do të krijoheshin, moslejim i ringjalljes së nacionalizmit gegë, pastaj kontrolli mbi ekonominë, mediat, rehabilitim i periudhës së diktaturës etj.

    Shpifografi im ka rikapitulluar kështu gjëra të thëna e të stërthëna nëpër gazetat e Shqipërisë prej kohësh, por duke i paraqitur si studim të tij, sepse vetëm ai ka mundur deri tani të ketë në dorë një kopje të "planit shqiptar të Katovicës". Në pikën 4 të shënimeve sqaruese në fund të palo-librit (f.316) ai ka shkruar: "Platforma shqiptare e Katovicës deri ma tash nuk asht botue në shtyp. Referimet ndaj saj në kët libër janë ba sipas tekstit të saj, të cillin ka mundun me e shti në dorë shërbimi sekret i një vendi perëndimor. Autori i këtij libri ka ardh të zotnim të këtij dokumenti nëpërmjet të tretësh.” Pra e mban sekret se cili shërbim agjenturor perëndimor e paska këtë dokument. Nuk tregon se kush janë këto të tretët dhe pse vetëm Kastriotit i kanë dhënë. Nuk shpjegon se pse shërbimi sekret perëndimor dhe këto të tretët nuk e botojnë. Nuk tregon pse vetëm Kastrioti ka frikë ta botojë. Nuk shpreh mendim se pse nuk e botojnë tani ata që e bënë atë plan dhe e kanë realizuar për bukuri.

    “Me gjasë” ( po përdor edhe unë një herë atë marifetin e që e ka qejf Kastriot m... për të paraqitur bindjet e tij) hartuesit e atij "plani", “shërbimi sekret perëndimor” që e” vodhi” dhe “të tretët që ia dhanë Kastriotit” janë marrë vesh që këtë "plan" ta zotërojë vetëm Kastrioti, që ky pastaj ta përdorë me “mençurinë” e tij të madhe, sikurse po e përdor. Kastrioti nuk thotë se kur i ka rënë në dorë ky plan, para ose kur bashkëpunonte në "Rimëkëmbja" në vitin 2000 dhe botonte shkrimin me titull "Balli Kombëtar, bisht kali Kotovicës", apo më vonë passi u shkëpur nga “Riëmkëmja” dhe atëherë ai “shërbimi i sopiunazhit perëndimor” e kuptoi se e gjeti njeriun që i duhej për të sulmuar bash “protagonistin kryesor” të “planit shqiptar të Katovicës”, Abdi Baletën?!. (Për hir të së vërtetës duhet thënë se shkrimi ka qenë me titull tjetër kilometrik, si ato që bën Kastriot m..., por këtë titull ia vura unë pa e pyetur Kastriotin se si ilegal që ishte nuk kisha ku ta gjenja pa u paraqitur vetë).

    Po them përsëri “ me gjasë” Kastriot m... nuk ka qejf ta pyesë kush nëse ai e dinte apo jo që Abdi Baleta ka qenë “protagonisti kryesor i planit shqiptar të Katovicës”, në kohën që po ky Kastriot ( atëherë ende nuk binte erë të qelbur si tani se përdorte parfumra franceze kur sillte dorazi shkrimet në gazetën “Rimëkëmbja”, sidomos pasi la edhe atë “barbiche” ( mjekër e vogël- frën.) për t’u dukur më surratfisëm), sulmonte ballistët dhe “quksat e Shkodrës”, të cilët trumbetonin po këto që trumbeton Kastriot m... tani për “misionin e rolin “e Abdi Baletës në stratëgjinë e Katovicës në Shqipëri. Dhe kjo ka ndodhur jo në ndonjë të shkuar të largët që nuk mbahet mend por në 10 dhe 17 prill të vitit 2000, kur njërin nga artikujt e tij kilometrik, të botuar në dy numra të “Rimëkëmbjes “ 13(216) dhe 14(217) e mbyll me nëntitullin “Ballistët -daullexhinjtë e Katovicës”.

    Sikur të ishte njeri që e ka patur një herë dhe nuk e ka humbur fare ndjenjën e turpit Kastriot m... nuk do të shkruante ato që shkruan sot për “zbulimet e tij katoviciane” sepse atëherë ka shkruar tekstualisht kështu : “ Deri më tash ballistët duke përdorur edhe qenër të specializuar për të identifikuar njerëzit e Katovicës kanë arritur që të zbulojnë vetëm njërin prej tyre: Abdi Baletën. Për ta Abdi Baleta është njeriu numër një i Katovicës në Shqipëri. Sipas ballistëve skema e Katovicës në Shqipëri e paska selinë në një apartament tepër modest, parafabrikat, në perfiferi të Tiranës, ku del një gazetë që finacohet nga njerëz të thjeshtë, që për të bërë këtë gjë heqin diçka nga ushqimi i tyre i muajit...Ballistët ia zënë për të madhe Abdi Baletës atë që ka qenë diplomuar në kohën e Enver Hoxhës..”. Nuk po e vazhdoj më tej citimin sepse kjo do të bëhet më vonë kur të merrem edhe më marrëzira të tjera që ka shkruar Kastriot m... në palo-librin e tij dhe që po vet i kishte demaskuar kur shkruante në “Rimëkëmbja”. Këtu vetëm po shtoj për t’i kujtuar të lexuesit se janë po ata stërvitës qensh të politikës e të propganadës shqiptare që stërvisnin qentë “ballistë” të lihnin për misionin tim “katovician”, të cilët edhe tani tani ndërsejnë Kastriotin të lehë në të njëjtën mënyrë. Por Kastrioti ngjan si qen edhe më i zgjebosur e më rrugaç se ata të parët meqenëse kundër tyre ka ulëritur vet para dy vitesh. Me përbuzje për këtë njeri që vet bën edhe më poshtërisht atë që e ka dënuar kur e bënin të tjerët theksoj se tani Kastriot m... ia sheh për të madhe Abdi Baletës jo vetëm pse është diplomuar në kohën e Enver Hoxhës, por edhe pse është lindur në vitin 1941, kur Miladin Popoviçi dhe Enver Hoxha kishin ndërmend të krijonin Partinë Komuniste të Shqipërisë. Mendësi kaq të ndyra duhet të jenë të rrallka në botë.


    69.Shërbimet sekrete perëndimore sa herë kanë shtënë në dorë materiale sekrete të lëvizjes komuniste botërore i kanë botuar me nxitim. Shembull më i bujshëm ka qenë botimi i Raportit sekret mbi krimet e Stalinit që e mbajti Hrushovi në Kongresin e XX të PKBS në vitin 1956, dokumentit të mbledhjes së 81 partive në Moskë në vitin 1960, për nxjerrjen e të cilave u akuzua partia polake dhe udhëheqësi i saj Gomulka. Vetëm me "platformën shqiptare të Katovicës" paska ndodhur ajo që s'ka ndodhur asnjëherë. Atë e ruajtkan ende si supersekret dhe vetëm dedektivit të famshëm Kastriot Myftaraj i kanë dhënë një kopje që vetëm ky di ta përdorë me nikoqirllëk si u pëlqen agjenturave të huaja. Ka ardhur koha që të mbyllen altoparlantet e çjerrë që na çanë kokën me paraqitjet për Katovicën e platformat e Katovicës. Është turp dhe faqe e zezë për ata që rrinë e qahen për Katovicën që të justifikojnë paaftësinë e tyre për t'iu kundërvenë komunizmit.

    Pse, çfarë kanë kujtuar këta "antikotovicasit" që të rrinë duke tundur zinxhirët e ngrohur prapanicat në diell e qëruar morrat e tyre! Prisnin që kundërshtarët të vinin e t'u binin në gjunjë dhe t’u thonin “urdhëroni zotërnj të (ç)nderuar pushtetin, privilegjet dhe engledisuni tani sa të doni me to!. Çdo qaravitje për Katovicën tani është vënie në piedestal e meritave të kundërshtarit poilitik dhe ideologjik. Çdo justifikim i dështimeve të luftës kundër komunizmit me mallkimet e strategjisë së Katovicës është papjekuri politike dhe vetqorollepsje në luftën politike .Nnë fakt në Shqipëri zhurmën më të madhe kundër Katovicës e kanë bërë disa dallkaukë të të djathtës e të përndjekurve politikë dhe disa sharlatanë si puna e Kastriotit që duan të zhvleftësojnë ato përpjekje të sinqerta të të djathëtve e nacionalistëve që nuk përlqejnë nostalgjitë mburravece të pinjollëve të nacionalistëve e djathtistëve të dështuar si puna e "quksave në Shkodër" që kanë bërë zhurmën më të madhe kundër Katovicës ose të disa "ballistëve" në Tiranë.

    Kastriot Myftaraj që në "Rimëkëmbja” i pat stigmatizuar shumë mirë zhurmaxhijt "quksa" e "ballista" kundër Katovicës duke i krahasuar me "bishtin e kalit', tani është bërë për vete një "bisht, veshë e zë gomari" i qaravitjeve për strategjinë e Katovicës.


    70. Pasi ka përfundur "teorizimin" katovician shpifografi im i ka hyrë punës të trajtojë temën e "Nacionalizmit katovician" (f.36).

    Nëpërmjet ca arsyetimesh konfuze, alogjike, përjashtuese me njëra tjetrën shpifografi ka tentuar (pa kurrfarë suksesi kuptohet) të ndërtojë një skemë të mbështetur në dy hunj të kalbur: antinacionalizmi i ish-komunistëve toskë dhe "nacionalizmi katovician" i fabrikuar prej tyre që ecën "në linjën e fondamentalizmit islam, antiperëndimorizmit dhe fashizmit". Këto, sipas kësaj mëndjeje të hallakatur, përputhen dhe me qëllimet e politikën e serbëve e të grekëve. Shpifografi është kujtuar të shtojë në këtë pjesë se edhe PASOK-u i Greqisë ka qënë i pranishëm në tubimin e Katovicës. Tërë këtë çorbë të hidhur e të thartuar shpifografi është munduar të lezetojë me trillimin se ky "nacionalizëm katovician" u shërbente serbëve e grekëve për të trembur Perëndimin me prirjet "shqiptaromadhe, fondamentaliste dhe fashiste”.

    Këto trillime dallkauke shpifografi im i ka rreshtuar për të më paraqitur pastaj mua dhe kolegun tim Feraj në sytë e disa të djallëzuarve si ai , ose të ndonjë naivi, si bartës të një "nacionalizmi të tmerrshëm" në Shqipëri. Pra, në fakt ka tentuar të vulgarizojë në maksimum atë etiketim të poshtër e fyes që pat lëshuar një vit më parë në gazetën "Tema” anëtari i kryesisë së PD-së, Bardhyl Londo për "nacionalizmin skizofrenik” të Baletës. Pas polemikës që bëmë me London, Myftaraj ka marrë urdhër të nisë të endë nga e para të njëjtat trillime.

    Në pjesën e titulluar "Origjinaliteti kryesor i Abdi Baletës", shpifografi im kishte venë vetes detyrë të provonte se "këta njërëz Baleta, Feraj do të kishin si mision katovicizimin e nacionalizmit shqiptar. Madje noçka nuhatëse e shpifografit tim kishte hyrë dhe më thellë në "plehun e Katovicës" për të zbuluar se "Në Shqipëri këta njerëz duhej të ishin gegë, në mënyrë që të zbatohej edhe strategjia djallëzore historike toske e denigrimit të gegëve para opinionit ndërnacional”.

    Kështu pra dikush ka gjetur një toskë që të sulmojë si “nacionalistë katovicas” disa gegë që të shpëtojë gegët nga poshtërimi si shqiptaromëdhenj para opinionit botëror. Paradoksi është i dukshëm një tosk sulmon disa gegë që të mbrojë gegët e ti nxisë kundër toskëve. Këto spekullime prej të

    çmenduri e kam të vështirë ti quaj origjinale të Kastriot m.... sepse ai nuk mund të mbante vetë brenda disa muajsh qëndrime krejt të kundërta pa kaluar disa kohë në spital psikiatrik. Të gjitha proçkat që rreshtohen në këtë pjesë të librit janë sajuar për të thënë se vetëm një njeri, gegë, i besuar për regjimin komunist tosk mund të bante rol të tillë.. Ky ishte Abdi Baleta, që do të ishte "Kim Filbi" i komunizmit tosk brenda nacionalizmit gegë, në Shqipëri.

    Mllefin e madh dhe qëllimin djallëzor ata që kanë sajuar tërë këtë budallallëk e kanë zbuluar në fjalinë: "Origjinaliteti më i madh i Abdi Baletës nuk qëndron tek mendimi i tij, por tek fakti ai ishte i vetmi përfaqësues i nomenklaturës komuniste që "kaloi djathtas". Pas kësaj fjalie shpifografi zë e numëron edhe një herë funksionet që kam patur unë.

    71. Këtu është kujtuar të përmendë një fakt me të cilin është spekulluar jo pak vitet e mëparshme, botimin në revistën "Studime historike" të një shkrimi tim mbi librin e Enver Hoxhës "Imperializmi e Revolucioni". Shpifografi im shton edhe ca gënjeshtra me këtë rast sikur ky shkrim së pari ishte botuar në revistën e Institutit të Studimeve Marksiste - Leniniste.

    Po sikur t'i vinte qëllim vetes të mos shpifte e të mos gënjente Kastrioti nuk bëhej dot shpifografi im, nuk bënte dot as romanin për "Rikonkuistën shqiptare", as palo-librin për "Nacionalizmin -islamik shqiptar".

    Shkrimin për "Imperializmi e Revolucioni" e kam shkruar në vitin 1989 kur merresha me punën time "shkencore"në Fakultet që të mbroja disertacionin, të cilin fatmirësisht nuk e mbrojtja kurrë. Që të mbroje një disertacion duhej të kishe të paktën dy shkrime me profil studimor të botuar jo në shtypin e zakonshëm, por organe botimesh të specializuara studimore të profilit tënd. Edhe unë do t’i bëja dy shkrime të tilla. Njëri ishte për trajtimin e problemit të minoriteteve që u botua në revistën “Drejtësia Popullore”. Qentë nuhatës të të kaluarës time komuniste edhe për këtë shkrim gërrmuan me thonjtë e tyre të pisët qysh në vitin 1991 dhe vunë kujen që në fillim të shkrimit tim unë kisha cituar edhe Marksin e Engelsin. Kastriot m... është shpifograf i pa kualifikuar si duhet përderisa në palo-luibrin e tij nuk i ka pasyruar edhe këto fakte, siç ka pasqyruar çfarë kishin përrallisur kundër meje për artikullin studimor mbi “Imperializmi e Revolucionin”, i cili është botuar vetëm në revisrtën “Studime Historike”, organ i Instituti të Historisë. Këtë shkrim që u botua me vonesë dhe madje me disa ndërhyrje pa lejen time në vitet 1991-1992 e kanë trumbetuar shumë kundërshtarët e mi si shenjë se unë nuk mund të bëhesha antikomunist, nacionalist, djathtis. Kësaj teme i ka ardhur vërdallë shumë shtypi i PD-së në vitin 1994 për të thënë se unë vetëm bënja poza djathtisti (më të dalluar në shkrime të tilla ishin disa demokratë tropojanë si Ilir Demalia (në emigracion), Azem Hajdari dhe pas tij Spartak Ngjela). Në këtë vazhdë tërhiqet rrëshqana tani shpifografi Kastriot m....

    Shkrimin për "Imperializmi e revolucioni" e kam shkruar se duhej ta shkruaja dhe kam bërë mirë. Madje këtë shkrim nuk e planifikova vet por ma këkuan me këmbëngulje nga redaksia e revistës “Studime Historike” Këtë fakt e di mjaft mirë kolegia ime e atëhershme në fakultet, pedagoge edhe tani, Zana Sota, e cila më ka transmetuar këkesën e redaksisë. Mjaft nga vlerësimet që kam bërër atëhere e vlen të bëhen edhe sot po të mbajmë parasysh zhvillimet që po ndodhin në botë. Enverizmi nuk kritikohet me rrugaçërira si këto që bën Kastriot m.... Ata që bëjnë potere të mnadhe si “reja nëpër brekët” e antienverizmit dhe të antikomunizmit janë vetëm sharlatanë edhe në fushën e mendimit politik, apo filozofik. Disa njerëz të fandaksur me ide fikse të antienverizmit e antikomunizmit, që nuk kanë asnjë bazë logjike, kanë rënë në pozitat që binin dikur të fandaksurit me ide të kota që i paraisnin si komuniste dhe që termat “ballist”, “ zogist” i bënë sinonime të sharjes më të madhe, emërtime të “mëkatit më të madh” pa ditur se ku qëndronte mëkati. Kështu po bëjnë tani disa poterexhinj me termat “komunist”:, “enverist”.

    Shpifografi im ka shprehur një inat të shumë kundërshtarëve të mi politikë kur ka shkruar se "Të gjithë njerëzit e rangut të Baletës pas vitit `90 mbeten të lidhur me të majtën komuniste. Vetëm dy - tre vetë të afërt me të për nga rangu, por gjithsesi më pak të rëndësishëm se ai në ish - nomenklaturën komuniste u zhvendosën nga qendra e djathtë, tuj ruejt atje pozitën e të moderuarit".

    Në këtë fjali shpifografi im nuk i ikën dot faktit të njohur se pak ishin ata që u shkëputën në vitin 1990 nga PPSH, pa lejen e saj. Shpifografi nuk e thotë dot, por e di si qeni se unë jam luftuar me egërsi të veçantë nga e majta pikërisht se u bëra renegat i PPSH, jo i dërguari i PPSH-së në lëvizjen demokratike siç bënë ata të 12-tët që veshën pardesy të bardha që t'i mbronte policia, midis të cilëve edhe Berisha.

    Përveç të majtës kundër meje u vërsul me egërsi të shfrenuar edhe PD-ja, klanet e saj njëri pas tjetrit për asryen që pa dashje ndoshta Kastriot m... e ka shpallur në fjalinë: "I vetmi nga funksionarët e naltë të diktaturës që u zhvendu ma tepër djathtas, tuj i atribu vedit rolin e kampionit të nacionalizmit radikal asht pikërisht Abdi Baleta".

    Pikërisht për këtë klanet e PD-së më kanë luftuar egërsisht duke filluar nga Ceka e Pashko, Berisha e Hajdari, Meksi e Gjika, Spahia e Arbnori, grekofilët e ndryshëm deri tek Pollo, Londo etj.




    72. I takon përsëri Spiro Dedes, si botuesi i palo-librit të Kastriot m... dhe njeriu kryesor i ngarkuar dikur me redaktimin e e serisë së kujtimeve të Enver Hoxhës, të sqarojë për opinionin publik, se cili nga ish-ambasadorët e Shqipërisë në vendet arabe u caktua me punë në K.Q që të jepte ndihmesën e vet në përpilimin e librit “Shënime për Lindjen e Mesme”. Unë di se një kolegut tim të atyre viteve iu dha libri për t’i hedhur një sy se mos kishte ndonjë vërejtje. Kur shpifografi im tërë tiradën e tij të etiketimeve kundër librit “Shënime për Lidjen e Mesme” që ka ndërrmarrë që të vijë tek provokimi që i interson atij dhe atyre që qëndrojnë prara tij: “Si u lidh Baleta me fundamentalistët islamikë?”.

    Para Kastriotit shumë vetë kanë trilluar për këtë punë. Në shtëpi më kanë ardhur disa njerëz që të më propozojnë të bëjnë udhëtime nga vendet arabe e myslimane, të vendosim lidhje për ndonjë tregëti, të sigurojmë ndonjë ndihmë për punën e madhe që bën gazeta “Rimëkëmbja”.

    Më i lezetshëm ka qënë një i panjohur që më erdhi në shtëpi pak para se të botohej palo-libri i Kastriotit . Një tip i veçantë nga të tjerët, që nuk nguroi të më thoshte se merrte vesh dhe nga punët e shërbimeve sekrete, se ishte specialist i ca makinerive që po t’i siguronim andej nga vendet arabe mund të na sillnin fitime të mira, që na lehtësonin punën e madhe që po bën “Rimëkëmbja” e plot përralla të kësaj natyre. Propozimi i tij ishte që të pranoja ta shoqëroja në një udhëtim në botën arabe se nuk dinte gjuhë të huaja zavalli. Edhe ai mendonte siç shkruan Kastrioti se unë duhej t’i njihja mirë këto vende islamike dhe me shkrimet e mia mund të kisha krijuar simpati atje. Ai natyrisht nuk tha se unë duhej të kisha lidhje me fundamentalistët islamikë, siç shkruan shpifografi im.

    I fola sinqerisht por dhe me nënkuptim të qartë se e luajti shumë keq rolin. I thashë se kur t’i lindë nevoja për të udhëtuar në Rusi ose në Francë të më drejtohet mua se di gjuhët e këtyre vendeve, jam specializuar për këto vende, kam edhe lidhje me këto vende, kurse arabisht nuk di asnjë fjalë, për vendet arabe nuk kam shumë haber se nuk kam jetuar ndonjëherë atje dhe vetëm në tre raste kam shkelur për pak ditë.I thashë se kam jetuar në SHBA e di anglisht, njoh Amerikën. Pastaj natyrisht i theksova se ishte drejtuar gabimisht tek unë se nuk më interesonin fare ato projektet e tij.

    Shpifografi im Kastriot m.... nuk është larg atij njeriu, sepse edhe ky shpifograf për disa muaj u vërdallis rreth “Rimëkëmbjes” me përvujtësinë e një të penduari që ishte vënë në shërbim të katolikocentrizmit dhe me zellin e një të dëshiruari dhe të përvëluari të ndihmonte në polemikat tona për “mbrojtjen e myslimanizmit”. Pastaj “u rebelua” iku nga ne dhe filloi të tirrte rrjetin e merimangës shpifëse që e ka nderë në faqet e pista të palo-librit “Nacional-islamizmi shqiptar baleta & feraj”.

    Për ta zgjidhur enigmën ku ishte mbyllur me gomarllëkun e poshtërsinë e tij se “si u lidh Baleta me fundamentalizmin islamik” shpifografit tim i është dashur një dozë shumë e madhe marëzie.




    73. Nuk mund të them se çfarë lloj droge do të ketë marrë për t’u zhytur në haluçinacionet që i kanë dhënë mundësi të trillojë e të shkruajë te “Feja sipas marksizmit asht quint essentia e Reaksionit”. Mirëpo meqënëse në Iran në fund të viteve 1970 nisi i ashtuquajturi “revolucion” që sipas Kastriotit “nuk ishte gja tjetër veçse nji lëvizje klasike fondamentaliste islame” këto lëvizje duheshin quajtur reaksionare. Dhe pikërisht këtu sipas nuhatësit më të shquar katolikocentrist në ditët tona ka ndodhur një “truk shqiptar” dhe “lëvizjet fondamentaliste islame u përcaktun si kompatibile me revolucionin botëror”. Pastaj vijon një zbulim edhe më i madh, kësaj radhe jo “teorik”, por agjenturor “Përpunuesi i kësaj teorie, natyrisht sipas udhëzimeve të Enver Hoxhës asht Abdi Baleta”.

    Më në fund dhe Shqipëria, sipas zbulimit të Kastriot katolikocentristit, siguroi dy klasikë të saj në zhvillimin krijues të teorisë revolucionare marksiste – leniniste, Enver Hoxhën dhe Abdi Baletën. Pas këtyre të dyve për nga rëndësia në këtë fushë duhet të vijë pikërisht zbuluesi i kësaj gjëje, vet shpifografi im Kastriot m... Por tani na duhet të gjejmë vend dhe për një shqiptar të katërt, sepse i pari që përcaktoi këtë “treshe të madhe shqiptare” (Enver Hoxha – Abdi Baleta – Kastriot Myftaraj) është po një analist i rrallë shqiptar i përmasave që ende nuk jemi në gjendje t’i masim, Skënder Shkupi. “Merita” e Skënderit bëhet edhe më e “meritueshme” sepse ai këtë “treshe të madhe” e vendos në sfondin më të zi të historisë së mendimit politik në Shqipëri si “treshen e varrmihësve të aspiratës kombëtare shqiptare”. Secili nga këta tre “varrmihës” paskan përdorur nga një vegël të veçantë speciale për ta bërë varrin e “aspiratës kombëtare shqiptare”. Enver Hoxha ka përdorur veglën që Skënderi e emërton “përçarje klasore shqiptare”, Abdi Baleta veglën që Skënderi e quan “përçarje fetare të shqiptarëve” dhe Kastrioti veglën që quhet “përçarje krahinore e shqiptarëve”. Për dy nga këto raste “varrmihjeje të aspiratës kombëtare shqiptare” teorizimet e Skënder Shkupit përputhen me ato të Kastriot Myftaraj, sidomos përsa i përket luftës që duhet bërë kundër Islamit, sipas recetave të katolikocentrizmit perëndimor e shqiptar.

    Sipas shpifografit Kastriot m.... këtë tezë që zhvillon më tej teorinë e revolucionit botëror në frymë marksiste – leniniste, Abdi Baleta e ka shtjelluar në artikullin e tij “Revolucioni iranian – lëvizje fetare në formë, por antiimperialiste në përmbajtje” që na qenka botuar në revistën “Studime politiko-shoqërore” nr.1, viti 1978. Pastaj nga fq.48 deri në faqen 50 të palo-librit vazhdojnë trillimet e tanishme të shpifografit tim që ai ia paraqet lexuesit si citime nga shkrimi im. Kurrë nuk kam shkruar artikull me këtë titull dhe me këtë përmbajtje. Kur isha në shërbimin diplomatik shqiptar, kam shkruar vetëm një artikull me kërkesë te gazetës “Zëri i Popullit” nga fundi i vitit 1974 dhe ka patur si subjekt “Tregun e Përbashkët Europian”. Për herë të parë në shtypin periodik pas largimit nga diplomacia, kam botuar një shkrim mbi OKB-në revistën “Shkenca dhe jeta”, sipas kërkesës së Skënder Shkupit, i cili e vonoi gati një vit botimin e shkrimit (1989) dhe ato artikullin studimor që i përmenda, në “Studime Historike”, për “Imperializmi e Revolucioni” dhe në “Drejtësia Popullore” për çështjen e minoriteteve në të drejtën ndërkombëtare. Asnjëherë nuk kam patur kontakte me revistën “Rruga e Partisë”, apo një revistë të quajtur “Studime Politike Shqoërore” që paska ekzistuar në vitin 1978 dhe unë nuk e kam ditur.

    Në vitin 1978 unë kam qënë në OKB e jo në Tiranë dhe as kisha nge të merresha me punë shkrimesh. Kastriot m... shpif me një paturpësi e poshtërsi të cilës është vështirë t’i gjesh cilësorin që i përshtatet. Cilindo që lexon këto pjesë të servirura në palo-libërin e tij si citate nga shkrimi im e vë re lehtë se ato janë në stilin që është shkruar palo-libri. Ai që ka trilluar këtë tekst meriton të përgëzohet për një gjë se ka imituar bukur shkrimin në frymën e stilin stereotip të një kohe të shkuar.

    Kjo më shtyn të besoj dhe më shumë se nuk është Kastriot m.... autori i vërtetë i gjithë palo-librit, por ka ustallarë të tjerë më të stërvitur në stilin e gjuhën e të shkuarës që kanë punuar. Tani ua lë lexuesve të këtij palo-libri të gjejnë se çfarë duhet të mendojnë e të thonë për një njeri të tillë që tallet kaq keq me ta, duke u folur për shkrime që nuk janë bërë kurrë dhe duke u cituar sajime të tij e të padronëve të tij si të ishin shkrime të miat.




    74. Bindjen se ky palo-libër nuk është prodhim i “trurit të tredhur” dhe “mendjes femër e përdalë” e shpifografit tim Kastriot m.... ma përforcon një fjalë komentuese që pason të ashtuquajturat citate, në faqen 50 ku thuhet: “E vërteta e pamohushme asht se ka pas dhe ka nji ngjashmëri të pamohushme dhe sinjifikative midis teorive antiperëndimore të komunizmit dhe atyre të fundamentalizmit islamik. Fundamentalistët islamike e adoptuen doktrinën marksiste, por edhe ato fashiste, të konspiracionit të imperializmit ndërnacional.....”.

    Para se të botohej palo-libri i Kastriotit tezën provokuese dhe mashtruese se “në Shqipëri komunizmi ishte mysliman, e sollën dhe e mbajtën myslimanët” e trumbetuan me bujë në gazetën “Ora e Shqipërisë” të Partisë Demokristiane, disa njerëz që nuk kanë haber nga gazetaria, politikat e analizat politike. U duk qartë se dikush që rrinte në errësirë përdorte emrat e tyre, sikurse po përdorin në njëfarë mase tani emrin e Kastriot m....Në korrik të vitit 2001 kam polemizuar gjatë me këtë tezë provokuese në shkrimin “Kush dhe çfarë fshihet pas trillimit “komunizëm islamik” ? ” botuar në gazetën “Rimëkëmbja” dhe “Bota Sot”. Atëhere kam denoncuar qëllimet provokuese të katolikocentrzimit për të identifikuar në Shqipëri komunizmin me myslimanizmin dhe kam vënë në dukje huazimet e komunizmit nga krishtërimi, lindjen e fashizmit e të komunizmit në Europën e Krishterë.

    Askush nuk doli të polemizonte seriozisht. Katolikocentristët ndjekin gjithnjë taktikën “hidh gurin e fshih dorën, mos dil përballë por godit pas shpine. Dhe ja në palo-librin që del me emrin e Kastriot m.... gjejmë intepretime që janë si një përgjigje e aty shkrimeve, pa iu referuar atyre dhe shtrembërime në atë frymë që shkruante “Ora e Shqipërisë”.

    Shpifografit tim të fëlliqur në karakter e në tru i është dashur që pa pushim t’i përrallisë lexuesit se gati në gjithë veprat e Enver Hoxhës është dora e Abdi Baletës, madje dhe në raportet e mbajtura në kongres partie. Sipas këtij njeriu që shpifjen e ka perëndinë e tij pjesët që kanë të bëjnë me lëvizjet antiimperialiste në vendet islamike në raportin e Enverit në Kongresin e VIII të PPSH i ka shkruar Abdi Baleta. Në atë kohë unë isha në OKB dhe sikur të duhej t’i shkruaja unë ishte e pamundur. Edhe për këtë shpifografin tim duhet ta demaskojë botuesi i librit të tij Spiro Dede.


    75. Shpifografi im Kastriot m.... duke harruar se një herë ka thënë që Enver Hoxha e dërgoi Abdi Baletën në Nju Jork, kryesisht si specialist për të përçarë diasporën shqiptare, në faqet 51-52 të palo-librit përpiqet të provojë se detyra kryesore e Abdi Baletës ishte që në Nju Jork të punonte për lëvizjet islamike antiamerikane.

    Për t’u dukur se i di mirë gjërat shprehjet “Jo ma kot misioni shqiptar në Nju Jork ishte numerikisht përfaqësia diplomatike ma e madhe në botën e jashtme”. Është një rrenë me bisht e hedhur për qëllime shpifëse. Përfaqësitë me personelin më të madh Shqipëria i kishte në Pekin, Paris, Romë, Vienë, Beograd. Në Nju Jork kishte e shumta 5 diplomatë e 2 punojës teknikë (duke përfshirë këtu edhe punojësit e shërbimit të Sigurimit të Shtetit).

    Shpifografit i duhet gënjeshtra për pesonelin e madh që të bëhet më i besueshëm kur gënjen se Misioni i Shqipërisë punonte me lëvizjet islamike antiamerikane.

    Misioni shqiptar kishte kontakte me misionin e Iranit si me shumë të tjerë. Delegacioni shqiptar hynte në kontakt dhe me delegacionin e Iranit në kohën e luftës midis Iranit e Irakut. Në Misionin shqiptar vetëm një herë kanë bërë vizitë një grup studentësh (djem e vajza) iranianë që po ktheheshin të mbështesnin revolucionin e Khomeinit. Një herë tjetër kanë bërë vizitë dy përfaqësues të Frontit për Çlirimin e Eritresë për të shprehur pakënaqësi që as delegacioni shqiptar nuk e zinte në gojë luftën e tyre që të mos i prishej qejfi Etiopisë, e cila tërhiqte në pozitat e saj Organizatën e Unitetit Afrikan. Dhe kjo ishte e vërtetë. Delegacioni shqiptar, pra ndryshe nga sa pretendon antiislamiku i tërbuar Kastriot m.... sot heshtte për luftën çlirimtare të Eritresë me(popullsi myslimane) që të mos i prishej qejfi Etiopisë (popullsi ortodokse). Por Eritrea e bëri luftën dhe fitoi pavarësinë.


    76. Nga gënjeshtrat për punën e Misionit shqiptar pranë OKB-së shpifografi im hidhet në shpifje personale kundër meje: “Të kësaj periudhe janë lidhjet e Baletës me ajatollahët iranianë, libianët e Ghedafit, sudanezët, njerëzit e “Hamasit” dhe të “Xhihadit”. Ja sa larg ka nuhatur turiqeni Kastriot m.... në lidhjet e mia në OKB. Sipas këtij provokatori të fëlliqur të kishe kontakte me diplomatë iranianë, libianë apo sudanezë qënka krim, antiamerikanizëm, antisemitizëm.

    Vetëm provokatorë të ndyrë si ky mund të sajojnë praninë e “Hamasit” e “Xhihadit” në Nju Jork në vitet 1977-1982 që të vendosja unë kontakte me to. Harron ky se CIA dhe FBI nuk bënin gjumë dhe nuk i kishin varrur shpresat sa të rritej këlyshi që po stërvitej në Korçë për t’u bërë “qen i gjurmimit të terrorizmit” ?!

    Kryeshpifja e Kastriot qelbanikut besoj se duhet konsideruar kjo: “Gjatë një ndalimi në Libi, në një prej udhëtimeve të tij prej Tiranës në Nju Jork, Baleta do të takohej për herë të parë me Bin Ladenin në vitin 1982 dhe do ta përshëndeste atë për luftën e tij kundër sovjetikëve në emër të Tiranës zyrtare”.

    Kastriot idioti as punën shpifëse nuk di ta bëjë saktë. Ka bërë gafën që ka dhënë kaq shumë elementë të shpifjes së tij. Ka “saktësuar” se udhëtimi qenka bërë nga Tirana në Nju Jork dhe jo anasjelltas në vitin 1982. Unë në atë vit (1982) kam bërë vetëm një udhëtim Nju Jork-Tiranë, në 30 dhjetor, me rastin e transferimit. Udhëtimi i fundit Tiranë-Nju Jork ishte në shtator të 1981. Në vitin 1982 MPJ e anulloi ardhjen time të zakonshme në Shqipëri në verë sepse kishin vendosur tashmë të më largonin nga posti por nuk ma thonin dot deri sa të mbaronte sesioni i zakonshëm.

    Udhëtimin e kam bërë nga Nju Jorku në Paris, ku kam shkuar për drekë tek francezi Daniel Hoe, një anëtar i Partisë Komuniste Franceze, por nëpunës ndërkombëtar, në vend që të isha në Libi me Bin Ladenin siç e ëndërron në haluçionacionet e tij shpifologjike Kastriot m...Pastaj vinte udhëtimi Paris – Budapest – Tiranë. Kurrë nuk ka ndodhur që të bëhen udhëtime për në Nju Jork jashtë itinerareve Tiranë – Romë – Paris – Nju Jork, ose Tiranë – Budapest – Paris, ose Tiranë – Beograd – Paris – Nju Jork. Ishte e detyrueshme të qëndroje në Paris për të marrë vizat amerikane. Vetëm një herë kam udhëtuar me avion jugosllav, që kushtonte më lirë në linjën Nju Jork – Zagreb i Beogradit – Tiranë.

    Por për shpifësit nuk ka rëndësi fakti. Kur shpifjet bëhen për provokime të rënda politike e agjenturore nuk ka më rëndësi as mënyra e të shpifurit.

    Shpifësi Kastriot m... sajon ndalesën tonë në Libi për të takuar Bin Ladenin sepse do që të japë “argumente” të reja për politikën e Beogradit e të Athinës se Shqipëria qysh herët ka qënë e lidhur me terrorizmin islamik. Mirëpo në atë kohë Bin Ladeni bashkëpunonte ngushtë me amerikanët dhe regjimi komunist i Shqipëris ënuk mund të dërgonte përfqësuesin e vet në OKB të takohej me Bin Ladenin. Kastriot m... shpreh një mendsi të njëjtë më Falaçin se ka qenë fatkeqësi që amerikanët mbështetën Bin Ladenin dhe rezistencën afgane për të mposhtur agresionin sovjetik.




    77. Shpifjet provokuese të Kastriotit idiotit vazhdojnë edhe më tej në fjalinë: “Gjashtë vite më pas, kur Baleta do të udhëtonte në Iran me delegacionin qeveritar në cilësinë e specialistit të Institutit të Studimeve Ndërkombëtare (i cili kryesohej prej Sofokli Lazrit) detyrë që e ushtronte krahas asaj të pedagogut në Fakultetin Juridik, ai do t’i dorëzonte Bin Ladenit “i cili koinçidoi të ndodhej atëbotë në Iran” nji kopje të librit të Enver Hoxhës “Shënime për Lindjen e Mesme”.”.

    Pra shpifaraku me dashje e vë veten në pozitën e idiotit e të provokatorit më të fëlliqur vetëm që të lërë të shkruara poshtërsira nga më të çuditshmet. Kastriot idioti me siguri e di që unë nuk kam patur të bëjë fare me Institutin e Sofos, sepse prej vitesh shkonim me njëri-tjetrin si macja me miun. Kastriot idioti duhej ta dinte se qysh nga viti 1982 kur më hoqën nga diplomacia dhe deri në maj të vitit 1991 unë nuk kam dalë më nga Shqipëria.

    Kurse në maj të vitit 1991 kam shkuar në SHBA jo në Iran. Në Iran kam shkuar në gusht-shtator të vitit 1997 dhe në shtator të vitit 1999 kam marrë pjesë në dy seminare ndërkombëtare njëri për Bosnjën, tjetri për Kosovën. Ata që do të kenë zahmetin ta lexojnë palo-librime Kastriot m... të mendojnë përsëri si tallet me ta ky zhgarravitës shpifjesh.




    78. Kastrioti idioti në vend që të frenojë në një pikë të caktuar dalldinë e tij shpifëse theqafëse zgjat edhe më hallkat e zinxhirit të zullumit të tij shpifarak.

    Po në faqen 52 të palo - librit që është ngjeshur me idiotësira të përmasave gjigande lexojmë:

    “Baleta që prej hapjes së Shqipërisë do të ishte i pari ndër të vetmit (se ç’kuptim ka kjo “i pari ndër të vetmit” vetëm mendjeçakërdisuri Kastriot e kupton) që nisi të vizitojë dendur vendet fundamentaliste islame si Iranin, Libinë, Sudanin, Afganistanin”. Përveç Iranit kurrë këmba ime nuk ka shkelur në tokën e Libisë, Afganistanit, Sudanit, madje as ka kaluar nëpër hapësira ajrore të këtyre vendeve. Çmenduria shpifarake e shpifografit nuk ka kufi.

    Horri i horrave Kastriot shpifografi edhe në faqen 53 të librit ka shtuar “Baleta do të kishte edhe disa takime të tjera me Bin Ladenin në Iran, Libi, Afganistan dhe në Sudan”. Pra horri i horrave numëron ato vende që akuzohen nga një pjesë e politikës ndërkombëtare se janë qendra të veprimtarisë së Bin Ladenit dhe me mendjen e tij të çakërdisur më shëtit dhe mua sa në njërin në tjetrin që të takoj Bin Ladenin, të cilin edhe unë e kam parë vetëm në fotografi si gjithë shqiptarët.




    79. Në fund të faqes 52 është dhe fjalia mëkatare për shtrëmbërimin e të vërtetës: “Ai stabilizoi kontakte të rregullta me partinë fundamentaliste islame turke “Refah” të Nexhmedin Erbakanit e cila më pas do të dilte jashtë ligjit”.

    Kur partia e Erbakanit quhej “Refah” nuk kam patur asnjë kontakt. Kam marrë pjesë në kongresin e partisë së Erbakanit në maj të vitit 2000, kur kjo tashmë quhej “Fazilet” dhe Erbakanit i ishte ndaluar veprimtaria politike nga gjykata, por mbetej lideri i adhuruar i partisë dhe në kongres u duartrokit nxehtësisht emri i tij, ndonëse ai nuk ishte i pranishëm. Këto janë çështje të politikës turke.

    Partia e Erbakanit ishte parti e fuqishme. Na ftuan në Kongres dhe shkuam, dy veta unë dhe kolegu im Hysamedin Feraj. Çdo parti politike e Turqisë për ne është parti e një vendi mik, dhe kur të nderon duhet ta nderosh. Çështjet politike dhe ideologjike në Turqi le t’i zgjidhin vetë turqit. Ne si shqiptarë na intereson dashamirësia e gjithë turqve. Këtë ua kam bërë të njohur edhe zyrtarëve turq.




    80. Kapitullin e tretë shpifografi e mbyll me shpifjen: “Në vitin 1996 Baleta mori titullin “Doctor Honoris Causa” nga Universiteti i Teheranit, ndërsa në vitin 1999 nga Universiteti i Kabulit”.

    Do të kishte qenë nder për mua të kisha marrë këto tituj, por nuk jam i dëshpëruar se nuk ka marrë asnjë titull “Doktor honoris kauza” nga ndonjë universsitet i huaj, sepse nuk jam as “doktor shkencash” këtu në Shqipëri, siç janë bërë plot politikanë pasi zunë poste politike.

    “Me gjasë” ( e thënë edhe njëherë kastriotmyftarçe) shpifografi nuk pyet fare sa qesharak bëhet sepse ka vetëm një synim :ta lëshojë pa fre fantazmën e tij të sëmurë dhe që shpifë sa më shumë kundër meje. Atij i duhet të trullosë lexuesit duke u bërë sa më sensacional në trillimet e veta, duke i tëhequr ata në një karnaval shpifologjie. Ai ngatërron data, fakte, harron se ka njerëz që mund të dëshmojnë po të vihet para një trupi gjykues, ka dokumente që mund mund t’ia nxijnë surratin e tij edhe kështu të sterrosur e të përllangur nga shpifologjia. Atij i duhet vetëm të sigurojë padronët e tij se po e bën hak të marrë një titull “gestapovas i Kishës”, “rrugaç i publicistikës”, “provokator i politikës”, “njollosës i Shqipërisë dhe i shqiptarëve”, “mynafik i feve”, “djallëzor i intrigave” e mbi të gjitha “kryqëzatar i rikonkuistës”, “i lajthitur i inkuizicionit” dhe pastaj “doctor des-honoris causa”.


    INTËRMEZO ÇLODHËSE


    Shpifografia ime duket qartë që është “porosi” edhe e njerëzve të rrethit të ngushtë të Sali Berishës. Këtë bindje ia krijojnë cilitdo lexues të vemendshëm shumë pjesë të palo-librit të Kastriot m... të përgatitura në një mënyrë sikur ai ka marrë tani rolin e avokatit politik të Berishës, për të justifikuar çdo gjë që ka bërë Saliu dhe për të kundështuar çdo kritikë që i është drejtuar Saliut, me përjashtim të një kritike të vetme që e bën Kastrioti : pse Berisha nuk e përdori krizën e vitit 1997 për ta copëtuar Shqipërinë duke vënë kufirin në Shkumbin dhe “të shpëtonte kështu Gegërinë nga Toskëria”. Kastrioti është tepër i paduruar që Toskëria të përpihet sa më parë nga lubia greke, sepse, sipass tij paska 2400, që gegët po e pësojnë keq e më keq prej toskëve. Për këto do të shkruaj më gjërë kur të vijmë tek pjesë përkatëse. Tani në këtë “Intermezo çlodhëse” vetëm dua të mbaj lexuesin në lidhje me thelbin e”provokacionit Myftaraj”’ dhe të kujtoj për njerëzit që u takon për shkak detyre e për ndjenja patriotike të mos bëjnë sehir me indiferentizëm, por nëpërmjet debatit tonë të kuptojnë se Kastriot m... ka konsumuar plotësisht elementët e asaj veprës penale të i parashikuar në Kodin Penal për ata që kryejnë tradhëtinë ndaj atdheut duke nxitur luftën civile për të tjetërsuar pjesë të territorit shtetëror dhe robëruar nga të huajt pjesë të kombit shqiptar. Synimi i gjithë “teorizimreve”, shpifjeve provokimeve që ka bërë Kastriot m... është ky : të copëtohet sa më parë Shqipëria dhe kjo kësaj radhe të bëhet ndryshe nga sa e kanë menduar deri tani armiqtë tanë, të bëhet duke ngritur gegët në luftë kundër toskëve që të bëjnë atë që ka kërkuar prej dyqind vjetësh Greqia, aneksmin e Shqipërisë së Jugut, që për Kastriot m... është vetëm “Toskëri”.

    Ata që janë bërë pelerinë e ngohtë për palo-librin e Kastriot m... dhe për tezat e tij nga PD-ja kanë shkarë në rrugën më të fëlliqur të tradhtisë. Berisha si duket nuk do të hapë sytë se ku të çojnë qëndrime të tilla të njerëzve të PD-së, meqenëse po sulmohemi unë dhe Hysamedin Feraj. Berisha vazhdon avazine tij të njohur, ai më ka luftuar paturpësisht në çdo rrethanë, edhe atëhere kur unë kam sakrifikuar mjaft nga vetja për ta mbrojtur e për ta ndihmuar. Këtë e kanë bërë edhe klanet pro tij ose kundër tij në PD. Janë këto klane që herë bënin ligjin e herë dështonin në PD që edhe tani nuk gjejnë dot rehat dhe pasi shumë qëndrime të miat u provuan si të drejta nga koha bëjnë çmos të mobilizojnë sharlatanët më të ndyrë që të më përsërisin pa pushim të njëjtat shpifje, madje të prodhojnë dhe libra shpifarakë kundër njerëzve të mi të vdekur e të gjallë.

    Kaq e verbër, kaq e ndyrë, kaq e poshtër është bërë hakmarrja e të dështuarve në politikë, e bishave në mendimin politik, e rrugaçëve në ushtrimin e pushtetit e të shpartalluarve në betejën për moral e dinjitet qytetar! A ka fëlliqësi më të madhe politike se nga segmentët e PD-së në të njëjtën kohë të sulmohem me libra shpifarakë e me paditës shpifarakë në gjykatë? Pikërisht në dhjetor 2001 nën kujdesin e Mujë Buçpapës, funksionarit të lartë të PD-së dhe për më tepër veprimtarit të punëve të errëta berishiane, u vu në qarkullim katalogu kastriotmyftars i shpifjeve të ndyra kundër meje. Kurse bashkëpunëtori kryesor i Berishës në PD e pushtetin e PD-së, njeriu që është bashkëfajtor me Berishën për rrënimin e demokracisë e shkatërrimin e Shqipërisë në vitin 1997 dhe për shumë veprime që të çojnë në tradhëti kombëtare, Aleksandër Meksi, ngriti padi kundër meje në gjykatën e Tiranës për shpifje, pse i kisha kujtuar gjëra që iu kishin thënë të tjerët me kohë. Ky ish-kryeministër i Shqipërisë, i rehatuar nën hijen mbrojtëse të Berishës, që nga një varfanjak në saj të postit u shndërrua në parelli i krekosur, kërkonte nga unë 100 000 dollarë shpërblim se i kujtova që kur u bë ai kryeministër i Shqipërisë, gazetat greke ishin mburrur se biri i një oficeri grek u bë kryeqeveritar i shtetit fqinj. Tani duhet të më njoftojë pa vonesë emrin e asaj bankës në Kanada ku duhet t’ia dërgoj këto para të pangopurit me dollarë Aleksandër Meksi.

    “Çudi e madhe” që nuk u gjet një biograf për të bërë jo shpifografinë, por biografinë reale, të Aleksandër Meksit, dhe të Meksave të tjerë, duke filluar qysh herët, edhe më parë se Petro Meksi që historiani kosovar Shkëlzen Raça e radhit ndër elementët patriotë në kohën e Lidhjes së Prizrenit, deri tek Meksët që ishin deputetë të Greqisë, oficerë të Greqisë, avokatë të grekëve kundër shqiptarëve, përçues të planeve greke në Shqipëri, mgatërrestarë të politiës shqiptare si Kristo Meksi, këshilltari i Princ Vidit, Jorgji Meksi gazetari i “Demokracisë” së Gjirokastrës që donte Lidhjene krishsterë kundër shqiptarëve mysslimanë e deri tek Aleksandri i sotëm, që basshkë me Berishën me dashje “mbyllën sytë kur Kisha ortodokse dhe mafia thyen embargon e naftës ndaj Serbisë nëpërmjet terrirtorit të Shqipërisë ( sipa një pohimi të Sali Berishë snë vitin 1997). Si nuk u gjet një biograf që të mblidhte ato pjesë nga shtypi shqiptar i këtyre 10 viteve ku janë bërë shumë denoncime për Aleksandër Meksin e Sali Berishën, por u gjet një shpifograf që t’u përrallisë shqiptarëve shpifje monstruoze për gjyshërit e babain tim, të cilët tërë jetën janë marrë më atë pak tokë dhe me ato bagëti që kishin në fshat dhe për mua që nuk hyra në asnjë nga ato pisllëqet ku kishin qejf të më shihnin këta politikanët e mëdhenj të Shqipërisë që i vunë zjarrin vendit në emër të sjelljes së demokracisë.

    Pse të mos ketë biograf për Berishën e për politikanë të tjerë të Tropojës që të dimë nga kanë ardhur, me kë i kanë krushqitë, miqësitë, cilët janë nga fise që dëgjoheshin për lidhje tradicionale me serbët?! Pse njerëzit e PD-së mobilizohen të ndihmojnë një sharlatan si Kastriot Myftaraj të bëjë shpifografinë time, të shpifë në mënyrën më të poshtër për paraardhësit e mi në fshat që nuk janë trazuar kurrë me politikë, çështje shteti e pushteti, që s’kanë patur kurrë të bëjnë me të huaj dhe të mos bëhet biografia e “politikanëve të shquar” nga Tropoja për të cilët ka kaq shumë pikëpyetje për rolin e tyre në historinë e Shqipërisë, dhe sidomos për ata që tani e bënë çorap edhe krahinën e tyre?! Pse merret me provokime nëpërmjet Kastriot m... ai Mujë Bguçpapa dhe nuk kujdeset të shpëtojë nga ato punët e dyshimta ku disa po na thonë se është i ngatërruar dhe kanë sjellë edhe derdhje gjaku. Në mos ne dikush do të flasë për këto, sepse edhe miq e shokë të vëllezërve Buçpapaj tashmë kanë filluar të pështirosen nga veprimet që po bën Muja.

    Nuk është ndonjë “tuaf amerikan”, apo ndonjë “anglez balosh” (siç thotë Fishta) që e ka bindur Kastriot Myftarajn të japë të parën “biografi analitike” të një politikani shqiptar, as nuk është portreti i ngarkuar me ngjyrime të kundërta i Abdi Baletës që e ka joshur Kastriot Myftarajn të bëjë me shpejtësi aq të madhe shpifografinë time, madje ta bëjë pa konsultuar asnjë dokument, pa verifikuar asgjë me të zotin e punës. Përkundrazi janë ato shërbimet agjenturore me të cilët mburret shpifografi se mban lidhje që e kanë nxitur, udhëzuar, furnizuar me shpifje, gjepura dhe ndonjë gjysmë të vërtetë. PD-ja është bashkëfajtore në këtë. Pra, njerëzit rreth Berishës dhe ky vetë nëse donin t’i bënin ndonjë të mirë Shqipërisë Kastriotin ta ngarkonin të bënte “biografinë” (jo shpifografinë) e Aleksandër Meksit e të Meksëve.

    81. Kurse shpifografi Kastriot që e ka dënuar veten me njollën e turpit për së gjalli e për së vdekuri duhet ta ribotojë palo-librin e tij se ka harruar të shtojë se babai i Abdi Baletës, Hasani, ka plagosur rëndë Skëndërbeun në betejën e Valikardhës në kuadrine një komploti osman, kur i bëri atentat me nxitjen e turqëve, se Baletajt e Gurit të Bardhë kanë patur miqësi me Moisi Golemin e Dibrës, kanë shoqëruar Hamza Kastriotin kur u arratis tek Sulltani, përbënin gardën personale të Ballban Pashës dhe kanë qënë jataku kryesor i Ballaban Pashës në Mat, kanë komplotuar bashkë me Hamza Kastriotin kundër Skënderbeut, kanë nxitur Pjetër Budin të tregohet kryeneç ndaj Vatikanit etj. Etj. Këto po i shkruaj sipas sugjerimit që më bëri një lexues i nderuar i “Rimëkëmbjes” në Mat, zotëri Osman Lika.

    Dhe pastaj Kastriot m... bën mirë të mos harrojë të shtojë se qysh ateherë një renegat arixhi i veçantë me emrin Muht Fahraj, që kishte mbërritur në Shqipëri si nallban i ushtrive osmane, vendosi të qëndronte diku në Luginën e Shkumbinit, u bë hafije e shumëfishtë, zbuloi lidhjet e Baletajve me osmanët e tradhtarët e Skëndërbeut dhe ua la si pasuri pasardhhësve që t’i përdorinin kur ndonjë Baletë të uzurponte “nacional;izmin shqiptar”. Mirëpo disa nga pasardhësit e këtij Muht Fahrajt bënë ca punë të pista dhe njerëzit përrreth (duke zbatuar ato rregullat e gjuhës shqipe për flakjen e “H” të zbuluara nga Kastriot m...) kishin filluar t’i thërsinin Mut Faraj. Kjo pastaj i detyroi që të bënin një “operacion kozmetik mbiemëror” dhe morën mbiemrin “Myftaraj” për të mashtruar se vinin nga derë ofiqarëssh osmanë.

    Të na falin të gjithë shqiptarët që kanë mbiemrin e nderuar Myftaraj. Por kur të qëllon me këtë mbimeër një provokator i ndyrë si Kaxtrioti pëson edhe shakara të pështira të kësaj natyre. Këtë gjë e bëra sepse e meriton një njeri që është munduar të përdhosë mbiemrin tim “BALETA”.


    82. Vetëm një ndyrësirë si Kastriot Myftaraj që ende nuk tregon publikisht se i biri kujt është (në qoftë se e di edhe ai vetë), që nuk tregon se çfarë pune i ka bërë “burri i ligjshëm i nënës së tij” (të mos kujtojë lexuesi se po tallem, por po shkruaj me saktësinë e së drejtës romake që na e mësonte në vitin e dytë të fakultetit profesori i së drejtës romake Vangjel Meksi, kur shpjegonte kuptimin juridik të fjalës “babai” ), mund të hiqet për “analist që nuk flet me gjuhë të drujt”, kur gati çdo paragraf e shkruan për mua me gjuhën e tij të bajgët dhe më emërton shpesh “bashkëpunëtor i Sigurimit të Shtetit”. Po për Berishën, Meksin, Mujë Buçpapën di gjë se bashkëpunëtorë të kujt kanë qenë e të kujt janë?! Po vet ky qen i zgjebosur i shpifologjisë me emrin Kastriot bashkëpunëtor i kujt është? Edhe sikur mua të më etiketojnë në kor gjithë horrat si puna e Kastriotit nën dirigjimin e Mujë Buçpapëse të Dhurata Meksit se qenkam “bashkëpunëtor i Sigurimit të Shtetit” e vërteta do të mbetet ajo që është.

    Unë kam një avantazh shumë të madh ndaj korit të horrave të tillë dhe ndaj atyre që organizojnë kore horrash të tillë. Avantazhi është se nuk jam “bashkëpunëtor i mos-sigurimit të shtetit”, nuk jam “bashkëpunëtor në krimin e antishtetit” siç bënë ata që e rrënuan dhe e shkretuan shtetin e Shqipërinë më 1997, qoftë duke e sulmuar me banda andarte në emër të rrëzimit të pushtetit “malokëve e shpellarëve të Berishës”, qoftë duke e braktisur e lënë shtetin në mëshirën e këtyre bandave se gjoja po shpëtonin Shqipërinë nga lufta civile Jug-Veri, nga copëtimi, nga ndarja.

    Të parët nuk deshën thjesht të dëbonin shpellarët nga sallonet e pushtetit, por deshën t’i kthenin këto sallone në guvat e bandokracisë së tyre. Të dytët nuk kishin hallin të shpëtonin Shqipërinë por të ruanin prapanicat e përzhitura politike, të mbijetonin në politikë dhe të bënin rrumpallën që po bëjnë tani me lojën “Dushk për gogla” në dushknajën parlamentare, ku luhet komedia e maskimit të korrupsionit, të vjedhjeve, të grabitjeve dhe të krimeve monstruoze që të dy palët i kanë sjellë Shqipërisë.

    Pjesë e kësaj loje janë edhe lehjet e “buçave” e “zagarëve” të librit “Nacional–islamizmi shqiptar baleta & feraj” kundër “nacionalizmit katovician” që Londo e pat quajtur “nacionalizmi skizofrenik”, Berisha e pat emërtuar “ultranacionalizmi zhirinoid”, Zogaj e pagëzoi “nacionalizëm primitiv”, të majtët e shpallën “nacionalizëm ekstremist”, Nano e etiketoi “nacinalizëm i verëbër”, kursse dordolecët e si Kastriot m... apo Skëndër Shkupi e cilësojnë “ nacionalizëm islamik”, “nacionalizëm klasor”, “nacionalizëm katovician” dhe mundohen t’u reklamojnë shqiptarëve një “nacionalizëm shkërdhato-racist” kundër gjithë kombeve jo perëndimorë..

    Fytyrat e liga si shpifografi Kastriot m.... qelbin atmosferën duke përmendur shpesh fjalët “bashkëpunëtor i Sigurimit të Shtetit” se kanë mision të fëlliqur të rrënjosin tek shqiptarët idenë se shteti nuk duhet të ketë as shërbim sekret, as shërbime gjurmuese, as vigjilencë ndaj të huajve, por duhet t’i lërë të gjithë të ndyjnë e të përdhosin Shqipërinë. Vetëm një shërbim sekret është i shenjtë për Kastriotin “Gestapo e Kishës” urdhëri jezuit. Meqënëse katolikocentrizmi e ka pushtuar PD dhe Kastriot m... gjen strehë atje, ndonëse në shkrimnine parë që botoi në “Rimëkëmbja”, Kastriot m... e pat denoncuar këtë ssi vegël e punës së keqe të Vatikanit.




    83. Shpifografit tim i kanë dhënë detyrë të vërtetojë se Abdi Baleta nuk është bërë kurrë antikomunist.

    Është munduar kot sepse unë as kam patur nevojë të bëhem antikomunist. Qëllimi im ka qënë të përmbyset ajo gjëndje që ishte krijuar në Shqipëri në kohën e sistemit komunist dhe jo të bëhen antikomunist fanfarash e mitingjet si Sali Berisha, apo antikomunist skutash ku intrigohet si Mujë Buçpapa. Por edhe më pak kam patur qëllim të bëhem antikomunist i tipit Elez Biberaj që të bashkohesha me ata antikomunistët shqiptarë që ishin të gatshëm të vrisnin komunistë shqiptarë me porosi e për llogari të komunistëve jugosllavë.

    Pyetja në fakt duhet shtruar: Kur qenka bërë ky shpifografi im Kastriot Myftaraj antikomunisti më i përbetuar dhe më i tërbuar në Shqipëri dhe pse? Çfarë antikomunisti është ai dhe si e kujton ai antikomunizmin? Me sa duket është antikomunist i tipit berishian dhe mujobuçpapist që bëjnë punën e dreqit e betohen në qitapet e antikomunizmit bombastik.

    Berisha e sharlatanët rreth tij jo vetëm e bastarduan luftën që duhej bërë kundër rrjedhojave të sundimit komunist në Shqipëri, por po ringjallur me emër tjetër në veprimtarinë e tyre praktikat më të këqija të komunizmit enverian. Dëshmia e kësaj është dhe mobilizimi i shpifësve si puna e Kastriot Myftaraj.

    Shpifografi im me atë mendjen e tij “femër e përdalë” duke komentuar citatet nga shkrimi im për librin “Imperializmi dhe Revolucioni” ka arritur në përf(t)tundimin: “Do të mjaftonin këto fragmente për me kuptu se “studimi” asht shkrujt në të njatin stil si vet libri “Imperializmi e Revolucioni”, ç’ka provon se Baleta ka qenë nji ndër autorët e këtij libri”.

    Shpifografi me “mendjen femër të përdalë” arrin në shumë “përfundime” të kësaj natyre që të bëhet i besueshëm për veten e vet, për shpifjet që sajon. Ai nuk kishte nevojë të mundonte kaq shumë “mendjen e tij femër” që lind vetëm kopilë, por mund të pyeste botuesin e tij Spiro Dede se cilët janë autorët e secilës vepër të Enverit. Unë nuk do të ndjeja asnjë sëkëlldi sikur të isha bashkëpunëtor në hartimin e librave të Enver Hoxhës, sepse unë mësova, punova në kohën kur udhëhiqte Enver Hoxha. Fatkeqësia dhe e keqja ime do të kishte qënë sikur të kisha mbetur në ato pozita, pa kuptuar diçka më shumë, pa bërë përpjekje për ndonjë diçka më të mirë. Kurse sëkëlldia më e madhe sot do të kishte qënë sikur të kisha bërë poezi elegjike ose panegjerizma për Enver Hoxhën si ajo që ka bërë tutori i Myftarajt, Mujë Buçpapa, frymëzuesi i Kastriot m... Bardhyl Londo. Disa thonë se ka bërë edhe Berisha. Por deri sa të gjejmë ndonjë gjë nga ato të Berishës do t’i kujtojmë Kastriot m... të komentojë poezinë e Mujo Buçpapës “Shoku Enver” dhe shkrimin e Bardhyl Londos “ Emri që mësuam të parin” që janë në “fondin e artë” të letërsisë shqipe për Enverin, në numrin 4/1985 të revistës “Nëntori”, pra në numrin special të organit të Lidhjes së shkrimtarëve kushtuar vdekjes së Enver Hoxhës. Do t’i ribotojmë në numrin tjetër të gazetës “Rimëkëmbvja”.

    Shpifografi im do të bënte mirë të citonte dhe më shumë nga shkrimi im i para 12-13 viteve mbi librin e Enver Hoxhës “Imperializmi e Revolucioni” sepse në citatet e zgjedhura prej tij nga ky shkrim del që e paskam analizuar vërtetë mirë atë libër të Enverit. Nga këndvështrimi që është shkruar ai artikull gjërat janë parë saktë. Nga ai këndvështrim edhe tani vlerësimet e mia janë të sakta. Nga këndvështrimi i kundërt në atë kohë nuk më takonte mua ta analizoja “Imperializmi e Revolucioni” por Elez Biberajt në Nju Jork. As sot librin “Imperializmi e Revolucioni” nuk kam përse ta analizoj nga këndvështrimi i “urrejtes antikomuniste” të Elez Biberajt dhe të variantit të vulgarizuar të kësaj urrejtjeje që shpall Kastriot Myftaraj, i cili është ngarkuar që çdo gjë që ka të bëjë me Shqipërinë e shqiptarët, me fenë e politikën në Shqipëri ta shikojë vetëm nëpërmjet syzeve të errëta të katoliokocentrizmit e të “Gestapos së Kishës”, që çdo gjë ta përdhosë për të mbështetur idenë katolikocentriste se shqiptarizmi duhet kuptuar vetëm si katolizëm latin dhe ujin ta çojë kryesisht në mullirin e synimeve politike të Greqisë,

    Asnjëherë nuk kam qënë e nuk do të jem antikomunist e antienverist i atij modeli që duan katolikocentristët dhe një kategori të përndjekurish politikë që gjërat i vlerësojnë vetëm me vulgaritetin e sharjeve për komunizmin dhe për enverizmin. Nëse katolikocentristët dhe disa të përndjekur politikë, e të quajtur nacionalistë historikë modelin e antikomunistit e gjejnë tek Sali Berisha, Mujë Buçpapa, Elez Biberaj le të kënaqen me ta.




    84. Kastrioti si idioti bën pyetjen: “A i besonte Baleta në korrik 1990 këto që thotë në studim?”. Është vërtetë pyetje idioteske, më shumë se mistrece. Unë edhe tani besoj në ato që kam shkruar në vitin 1989 e botuar në korrik të vitit 1990 për librin e Enverit “Imperializmi e Revolucioni”. Në atë artikull unë kam analizuar mendimin e shkrimin e Enver Hoxhës jo timin, kam tentuar t’i paraqes lexuesit variantin tim të të menduarit se si duhet kuptuar vepra e Enver Hoxhës “Imperializmi e Revolucioni” gjithnjë nga pikëpamja e tezave marksiste – leniniste jo e dëshirave kastriotmyftarse. Unë atëhere nuk kam patur as detyrë individuale, as detyrë studimore t’i paraqisja lexuesit se mund të mendonte një i panjohur Kastriot m... vite më vonë, apo se si do të mendonte Elez Biberaj në Nju Jork, ose ata antienveristë që kishin ikur nga Shqipëria për t’u bërë spiunë të Jugosllavisë. Prandaj edhe tani po të bëhet një studim nga pikëpamja marksiste – leniniste mbi veprën “Imperializmi e Revolucioni” në terren studimi do të jetë i njëjtë.

    Madje tani ka fakte të reja që u rikthejnë vlerën disa analizave që përmban libri “Imperializmi e Revolucioni” edhe pse gjatë një dhjetëvjeçari u krijua një përshtypje se asgjë nga ata që ka shkruar Enveri, ose kanë shkruar të tjerë në kuadrin e përgatitjes së veprave të tij, nuk i qëndruan kohës. Kemi dëgjuar tani se këshilltarë të udhëheqësve kryesorë në Perëndim po flasin hapur për rikrijimin e perandorive koloniale të të kaluarës, si gjoja mjeti më i mirë për të vendosur qetësinë në botë. Veçse kësaj radhe duket kolonizatorët euro-atlantikë do të tregohen më të mençur sepse perandoritë koloniale do t’i ndajnë në tryezat e pazareve diplomatike, jo në fushat e betejës. Të shohin sa do të funksionojë ky rikolonizim i mëndafshtë i globit nga ish fuqitë kolonizuese të të shkuarës.




    85. Për të “argumentuar” trillimet e spekullimet e tij, shpifografi im në faqen 44, i drejtohet pikërisht një ish-punonjësi të Institutit të Studimeve marksiste – leniniste, Besnik Mustafajt, që në librin “Fletorja rezervat” paska shkruar se ideatorët e fjalimeve të kohës së diktaturës nuk vepronin nën urdhërin e ndërgjegjes së tyre. Besnik Mustafaj është pikërisht njeriu që nuk duhet marrë si model i ndërgjegjes së pavarur për ato që mendon e shkruan, sidomos për qëndrimet politike e diplomatike. Është njëri nga ata të “listës së autorizuar” për të bërë zhurmë me intervista në “Zërin e Amerikës” në vitin 1990. Është njëri nga ata që ka bërë shumë “misione speciale”, deri në krijimin e Forumit të të Drejtave të Njeriut, siç e ka pohuar vetë etj., etj.

    Besnik Mustafaj mund të mos ketë patur fare ndërgjegje të vetën, mendim të tijin kur punonte në Institutin e Studimeve Marksiste – Leniniste. Por ai nuk mund të katandisë në hipokritë, në vegla pa tru gjithë ata që punuan në kohën e Enver Hoxhës.

    Shpifografi është zhytur në ca fjalë konfuze të Besnik Mustafajt për të vërtetuar se ne që kishim parë botën kapitaliste, paskemi bërë krimin më të madh që vazhdonim të punonim sipas mësimeve të Enver Hoxhës dhe jo të Kastriot Myftarajt sot, apo ndoshta të Elez Biberajt atëhere. Sipas kësaj logjike të Kastriot m.... dhe Besnik mentarit bota kapitaliste ishte dhe është vetëm parajsë. Sipas këtyre në botën kapitaliste nuk duhej të kishte njerëz që i shihnin e analizonin gjerat nga këndvështrime marksiste – leniniste, nuk duhej të kishte as komunistë, as socialistë.

    Sipas këtyre të zgjuarve, njerëzve të rritur dhe të edukuar në një sistem socialist do t’u mjaftonte një udhëtim në Paris, në Nju Jork, një ngrënie në ndonjë restorant luksoz që të transformohen tërësisht dhe sapo të ktheheshin në Shqipëri të dilnin duke bërtitur në bulevard “poshtë komunizmi”, “poshtë Enveri”. Duhet të kesh “trutë e ngathët” dhe “prapanicën e shkathët” të Kastriot Myftarajt e të Besnik Mustafajt që të bësh të tilla akrobacira. Unë nuk kam qënë asnjëherë i tillë.

    Por edhe ky është një debat që e kam bërë më parë me disa të përndjekur politikë. Njëri prej tyre më tha me qortim gjatë një bisede në shtëpinë time: “Kur i kishe vitin e parë edhe gruan e fëmijët me vete në Nju York përse nuk u arratise”. Ju përgjigja se “nuk desha të bëhesha tradhtar”. Ai kërceu përpjetë: “si flet kështu, ti nuk bëheshe tradhtar sepse po ikje nga komunizmi”. Jo- ia ktheva- unë bëhesha tradhtar i Shqipërisë, se atje isha përfaqësues i Shqipërisë me OKB. Pastaj as të tradhtoja komunizmin nuk kisha arsye. Pastaj dija se këtë punë në fillim të viteve 1980 e bënë një ambasador polak në Japoni dhe një në një vend tjetër. U bënë reklamë nja dy ditë, pastaj kanë përfunduar si askush në një qosh, sikurse kanë përfunduar dhe diplomatë sovjetikë e të tjerë. Dhe mbi të gjitha një tradhëti e tillë e imja do të çonte një fis të tërë në burgje e internime. Ti i njeh këto kushte. Nuk të vjen keq që shumë të tjerë do të pësonin si e pësove ti”.

    Një debat të ngjashëm e kam bërë në shtyp edhe Zef Mirakën, i cili më akuzoi gati si Kastrioti tani, por më pak se Elez Biberaj. Edhe Zefit i jam përgjigjur me shkrim se duhet parë pozitën e të internuarit ku ndodhej ai nuk po merrja guximin ta quaja tradhëti “arratisjen” e tij nga Shqipëria. Në shkrimin tim në gazetën “ E Djathta” të datës 4 prill 1995, ku polemizoja me Zefin kam shkruar : “ Ai e quan dobësi timen që nuk jam arratisur në SHBA në atë kohë ( kur isha ambasador në Nju Jork) Spekullime të tilla nëpërmjet krahasimeve absurde të situatave të pakrahassueshme unë mund t’i quaj vetëm poshtërsi në çdo piëpamje dhe sharalatnizëm të plotë polituik. Unë mund ta kuptoj se në kushtet e ferrit të internimit ku ishte arratisja jashtë shtetit mund të ketë qenë për Zefin ëndërr e shpëtim ( edhe sikur të jetë e vërtetë ajo që kam dëgjuar se arratisja e tij ka qenë njëfarë dërgimi me shërbim). Por arratisja e një ambasadori nuk do të ishte veçse një tradhti ndaj atdheut dhe degradim shpirtëror i tij. Unë Shqipërinë e kam dashsre duhej ta doja edhe ashtu siç ishte atëherë. E ka pëlqyer gjithmonë thënien se në vendin tënd të han ujku, por në vendin e e huaj mund të të hajë edhe miza”. Nuk mund t’u jap asnjë të drejtë atyre diplomatëve shqiptarë që në të dy rastet ndërrimit të regjimeve luajtën lojën e të rrezikuarit e të persekutuarit dhe nuk u kthyen në Shqipëri.




    86.Tani logjikën e këtyre të përndjekurve e përdor Kastriot Myftaraj duke u mbështetur tek Besnik Mustafaj. Shpifografi i drejtohet edhe Havelit për të huazuar shprehjen “Ma i zi se komunisti.....”.

    Përveç huazues shpifjesh e rrenash shpifografi im, Kastriot m... ka vepruar shpesh edhe si hajdut ideshë për t’u paraqitur si “analist i ditur” si “shkrues me talent”.

    Në faqen 45 të palo-librit shpifografi “tru tredhur” ka shkruar se “Baleta.... asht nji prej atyre “trushkathtëve”, të cilët Vaislav Haveli i ka stigmatizuar në atë thanien e tij të famshme “Ma i zi se komunisti asht vetëm antikomunisti”. Pasi “trutredhuri” KM zhvillon në mënyrë krijuese Havelin aq sa mund ta bëjë këtë gjë një “trutredhur” antikomunist nga ish-komunistë si Sali Berisha, Besnik Mustafaj, Bardhyl Londo, Mujë Buçpapa. Edhe nëse ndonjëri prej këtyre nuk ka patur teserën e anëtarësisë së PPSH, ata kanë manifestuar publikisht ndjenjat më të fuqishme enveriste nëpërmjet veprimtarisë letrare e punës studimore marksiste – leniniste. Pra “trutredhuri” nga katolikocentristët dhe antikomunistët komunistë e komenton thënien e Havelit se kjo do të thotë “antikomunisti ish-komunist sjell në antikomunizëm teknikën demagogjikë, hipokrizinë komuniste e përkushtimin në qëllimin e vet etj., etj,. etj.

    Më parë se Kastriot m... fjalët e Havelit i ka përmendur dhe i ka cituar në këtë mënyrë Rexhep Qosja për të goditur sa më rëndë Sali Berishën në shkrimet që akademiku nga Kosova bënte për të shpartalluar politikisht presidentin e Shqipërisë. Kastriot m.... është treguar kopjac i keq i metodës polemizuese të Qosjes, i mjeteve shprehëse replikuese të Qosjes dhe shumë i pandershëm që ka vjedhur punën intelektuale të tjetrit, pa i thënë lexuesit se kush është pronari i vërtetë. Këtë hajduti i ideve të Rexhep Qosjes e ka bërë për dy arsye: e para se ka dashur të paraqitet si euridit dhe i mençur vet, e dyta se nuk ia mbante t’i tregonte lexuesit se në terrenin politiko-publicistik shqiptar për ilustrim të thënies së Havelit është marrë si shembull tipik Sali Berisha. Misioni i Kastriotit është të denigrojë sa më shumë Abdi Baletën që të lartësojë sado pak Sali Berishën, prandaj nuk mund të rrëfehej i sinqertë se ai po kopjon atë që Qosja e ka shkruar në adresë të Sali Berishës. Se sa qëndron në parim shprehja e Havelit jam shprehur në shkrime të tjera. Por nëse shpifografi im e pëlqen shumë, atëhere shembuj të tillë ka tek Besnik Mustafaj, Bardhyl Londo, e sidomos tek Berisha.

    Nëse vërtetë shpifografi im beson në atë që shpreh fjalia e Havelit atëhere “djallin e kuq” më parë ta kërkojë tek Sali Berisha, të cilin të gjithë që e kanë njohur në kohën e diktaturës e kanë paraqitur për një partiak dogmatik, një sekretar partie shumë i rreptë, disa edhe si rezident të Sigurimit. Kurse përsa i përket mënyrës së veprimeve në demokraci, stereotipeve në të folur, në sjellje, në intrigë e kemi parë mirë vetë se ai është modeli i komunistit enverist shumë më tepër se liderët e Partisë Socialiste dhe nuk ka as gjysmën e ndershmërisë së Hysni Milloshit në arsyetimin politik të gjerave.

    Nuk do të arrini të zbukuroni dot Berishën duke u përpjekur të njollosni Baletën

    <br /
  2. Prim

    Prim Fillestar

    Re: Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

    Ore, me te vertete kujton ti se ka njeri nge te lexoje carcafet qe shkruan ai debili per te justifikuar jeten e vet?

    Boll, o burre i dheut, se edhe Skenderbeu (le qe ai s'eshte aq patriot, sipas jush) te ishte, do kishte pushuar se vete-mburruri.
  3. kastriot

    kastriot Fillestar

    Re: Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

    &lt;/font&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;font size=&quot;1&quot; face=&quot;Verdana, Helvetica, sans-serif&quot;&gt;quote:&lt;/font&gt;&lt;hr /&gt;&lt;font size=&quot;2&quot; face=&quot;Verdana, Helvetica, sans-serif&quot;&gt;Originally posted by Prim:
    [qb] .............................
    Boll, o burre i dheut, se edhe Skenderbeu (le qe ai s'eshte aq patriot, sipas jush) te ishte, do kishte pushuar se vete-mburruri. [/qb]&lt;/font&gt;&lt;hr /&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;font size=&quot;2&quot; face=&quot;Verdana, Helvetica, sans-serif&quot;&gt;<span style="font-weight: bold">Kush ka thene se Skenderbeu nuk eshte patriot??????
    Me sa dij une ai eshte kritikuar se prishi, i shtyre nga Papst Kaliksi qe me vone e la ne balte, marreveshjen me Osmanet per mossulmim te njeri tjetrit ne dhjete vjet.Pra kritikohet se u be vegel e katolikocentristeve te cilet si gjithmone i kthyen kurrizin kur arriten vete te lidhnin nje marreveshje me Osmanet.
    Prandaj te lutem mos i ngaterro gjerat.</span>


    Kastriot
  4. une_une

    une_une Fillestar

    Re: Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

    Te gjithe kunder Baletes. Lexoni &quot;carcafet&quot; si thote ky lart dhe bindeni se Baleta ose ka rrjedhur (nuk e besoj kete) ose do te mbuloje mutenrrin me urine (ka histori te gjate ai nga Gerasimova ne OKB)

    Une nuk kam histori te tille. Nuk di ndonje tjeter (jo i palyer) te kete nje te tille. Baleta eshte ai mututi qe as vete si merr dot ere vetes. Shikojini carcafet qe ben. Baleta me ka pelqyer ne nje miting te regjistruar nga TVSH bashke me Pashkon te buzeqeshe (ishte 1.5 metra larg Pashkos) jashte mase i kenaqur kur Pashko thote &quot;Amerika do na japi cekun e bardhe&quot;. Ore mutt Baleta pse buzeqeshe dhe nuk tregove patriotizmin tend kur populli po genjehej? Nuk tregohen burrat duke shkruar carcafe per internetin por atehere ishte rasti, atehere tregohej burreria (merr shembullin e Azemit huliganit te 1990 nga PPSH, heroit te sotem shqiptar), atehere mund te tregohej patriotizmi.
  5. kastriot

    kastriot Fillestar

    Re: Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

    KUNDËRSHPIFOGRAFI

    (VIJON NGA NUMRI I KALUAR)


    91- Shpifografi im, Kastriot m…i përket asaj kategorie propagandistësh të fundamentalizmit katolik që tentojnë të vendosin shenjën e barazimit midis katolicizmit dhe Perëndimit, që “perëndimorizmin” përpiqen ta përdorin si një veshje laike të fetarisë katolike, e presin dhe qepin si një kostum civil të errët e hijerëndë që vishet vetëm ditët e diela kur shkohet në kishë për meshë.

    Tejet i shpërfytyruar na shfaqet “Perëndimorizmi” në shkrimet e propagandistëve të eurocentrizmit dhe të universalizmit vatikanas,herë si mit politiko-fetar, herë si një dordolec i frikësimit racist. Në një kohë kur duhet të mbrohen e lartësohen vlerat gjithënjerëzore, të cilat fetë monoteiste i kanë shpallur qysh në fillim dhe i kanë predikuar pa pushim, qytetërimi, përparimi, prapambetja e barbaria nga disa lidhen e grupohen vetëm sipas anëve të horizontit. Harrohet se as politika nuk mund të bëhet vetëm në funksion të vendndodhjes apo të alternimit të ditës e të natës në dy hemisferët e globit, as e mira dhe e keqja nuk përcaktohet sipas lindjes e perëndimit të diellit.

    Janë disa “perëndimorsa” që shkruajnë herë pas here nëpër gazeta se një rilindas shqiptar paska thënë që “ për shqiptarët dielli do të lindë nga Perëndimi” Dhe nga kjo thënie këta “perëndimorsa” nxjerrin edhe “argumentin e pakundërshtueshëm” se shqiptarët duhet të mohojnë deri ekzistencën e asaj pjesë të botës që shtrihet nga kufinjtë e tyre lindorë. Është e butë ta quash marrëzi një arsyetim të tillë. Shqiptarët për të gjitha arsyet e mundshme (gjeografike, etnike, fetare, gjuhësore, historike, politiko-strategjike etj.) janë më “të dënuarit” nga të gjithë të jenë në nyjen lidhëse të Lindjes e të Perëndimit. Janë “të dënuar” që të shijojnë bukurinë e lindjes së diellit atje ku lind dhe të perëndimit të diellit atje ku ai perëndon. Është tjetër punë pastaj se disa shqiptarë do të mahniten më shumë nga pamjet që krijon dielli kur lind e disa nga panoramat që jep dielli kur perëndon. Më të lumtur do të jenë ata shqiptarë që do të duan e do të dinë të kënaqen me të dyja llojet e pamjeve, që do të zgjohen herët të vështrojnë lindjen e diellit dhe që do të përcjellin me gëzimet e ditës bukuritë që krijohen në perëndim.

    Shpifografi im me “ vetsigurinë” e shtirur të shpifësit e të mashtruesit u thotë lexuesve se :” E vërteta e pamohueshme asht se ka pasë dhe ka nji ngjashmëri të pamohueshme midis teorive antiperëndimore të komunizmit dhe atyre të fundamentalizmit islamik. Fundamentalistët islamikë adoptuen doktrinat marksiste por edhe ato fashiste të konspiracionit të imperializmit ndërnacional kundër popujve të vorfën e të shtypun të botës…”.

    Është marrëzi të mohosh se midis gjithë sistemeve ideore, filozofike, politike, shoqërore, fetare që janë ngritur e kanë rënë gjatë historisë së njerëzimit nuk ka patur e nuk ka vijimësi, ngjashmëri, huazime. Tashmë është thënë e stërthënë se njerëzit më të shquar kanë vënë re se komunizmi lindi në shtrat fetar të krishterë e jo mysliman, se komunizmi ka huazuar mendësi, rite, praktika, simbolikë nga krishtërimi dhe jo nga myslimanizmi. Shpifografi im Kastriot m… nuk i përmbys dot këto të vërteta duke sajuar ngjashmëri midis “fundamentalizmit islamik” dhe komunizmit që të bëjë atë që nuk e bëri dot “Ora e Shqipërisë” disa muaj para botimit të palolibrit të tij për të përhapur mashtrimin se komunizmi shqiptar ishte komunizëm islamik sepse kishte lindur në shtratin e myslimanizmit në Shqipëri. Shpifografi përpiqet të mohojë konspiracionin kapitalisto-imperialist kundër popujve të varfër e të shtypur të botës dhe të kështu bëhet një avokat i vonuar i imperilaizmit dhe kolonializmit të një kohe që sapo quhet se ka kaluar dhe një teorik i zellshëm i neokolonializmit të sotëm, vetëm se këta qenkan “ perëndimorë”. Ai ka harruar se nuk ekzistojnë në botë dukuri të tilla si “teoritë perëndimore” ose “teoritë antiperëndimore”.Ka mundësi që ai ende nuk e ka mësuar se edhe marksizmi e fashizmi janë teori dhe praktika në radhë të parë “perëndimore”, domethënë lindën e u rritën në vende të Europës perëndimore. Në kuptimin e këtyre problemeve duket që shpifografi nuk ka mundur të shkojë më larg se elektricisti shkodran Mark Bregu, edhe pse shpifografi im ka marrë përsipër të sfidojë kundërshtimet e mia ndaj pikëpamjeve që përhapeshin nën emrin e Markut në gazetën e demokristianëve “Ora e Shqipërisë” në verën e vitit 2001.

    Shpifografi im dhe ata që e shkollojnë atë për kësi punësh duhet të mbajnë parasysh se qeshin njerëzit me ta kur thonë se “fundamentalizmi islamik” u bëka i tillë duke huazuar teoritë antiperëndimore të komunizmit, dhe jo duke iu kundërvënë në radhë të parë thelbit ateist të komunizmit dhe nacionalizmit të ngushtë agresiv të fashizmit. Shpifografi im që të mësojë diçka me vlerë për të kuptuar se “ fundamentalizmi islamik” i ka të mëdha e të mjaftueshme burimet e veta fetare, teologjike, shoqërore juridike për të ndërtuar një sistem mendimi që i pëlqen duhet të mos kufizohet vetëm në leximin e literaturës së përkëthyer nga Fondacioni Soros në Tiranë, ose në librat që i servirin shërbimet kishtare jezuite, apo në pamfletet e Oriana Falaçit që bien qysh nga larg erë sionizëm..Për të patur sadopak baraspeshë në mendjen e vet le të marrë të lexojë edhe literaturë tjetër. Nuk do të ishte keq për të të lexonte një mesazh që Imam Khomeini i ka dërguar Mikail Gorbaçovit, kur ky filloi “perëndimorizimin” në B.S. Në këtë mesazh mund të kuptojë se udhëheqësi i Revulucionit Islamik Iranian, që Kastrioti e urren me fanatizëmin e të konvertuarit rishtas në katolicizëm, jo vetëm nuk ndjente nevojën për të huazuar nga komunizmi, por i bënte leksion edhe Gorbaçovit si të kuptonte taktikat e e Perëndimit

    Edhe më e dobishme do të jetë për shpifografin tim, dhe për cilindo lexues, që të njihet me mendime të shumë studiuesve perëndimorë që Islamin e shohin me syrin që duhet e jo me syzet e fanatikëve dhe maniakëve të fundamentalizmit të krishterë. Njëri ndër këta studiues Hju Pulton në veprën e tij “Cilët janë maqedonasit?”, botim i dytë në vitin 2000 në Londër në faqen 26-27 ka shkruar :”Islami në formën e tij klasike, sipas një thnëie që tashmë është përdorur gjërësisht, është më shumë se një fe në kuptimin e krishterë perëndimor. Ai përfshin një mënyrë të plotë jetese, një model për shoqërinë, një kulturë dhe një qytetërim. Në fakt është një shtet, ose duhet të jetë nëse drejtuesit do të ishin myslimanë të vërtetë…Ndërsa krishtërimi nga fillimi ishte jopolitik “Mbretëria ime nuk i përket kësaj bote”…Bashkësia e besimtarëve e krijuar nga Muhamedi ishte shumë e ngjashme me shtetin”. Pulton thekson idenë se “Islami i bashkon besimtarët pavarëisht nga gjuha e raca”. Këtë e predikojnë edhe fetë tjera monoteiste e deri sektet, gjë që dëshmon karakterin universalist të fesë e të besimit. Pulton përmend se termat “Dar-ul Islam” ( “Bota e paqes”) i referoheshin botës islamike dhe “Dar-ul Harb” (“Bota e luftës” ) i referoheshin pjesës tjetër. Edhe kjo ndarje është një dukuri e kohëve moderne. Në të gjitha tekstet e të drejtës ndërkombëtare do të gjeni shprehejen “ e drejta e vendeve të qytetëruara” që u referohen vendeve kolonizuese. Pas LBD u vonë në përdorim termat “bota e lirë”, “bota demokratike”, “bota kapitaliste”, “popujt e skllavëruar”, “bota pas perdes së hekurt”, “ bota në zhvillim” dhe “bota e zhvilluar”, “bota e krishterë”, “bota myslimane” që janë të gjithë terma konvencionalë dhe nuk shprehin në mënyrë absolute atë që pretendojnë përdoruesit e tyre.

    “Antiperëndimorizmin” (më saktë kundërshtimin e imperializmit) nga propaganda komuniste e Lindjes (BS, Kinë, Shqipëri etj) nuk e kanë marrë vetëm “fundamentalistët islamikë”, por të gjitha lëvizjet antikoloniale, nacional-çlirimtare dhe anti-imperialiste në vendet e Azizë, Afrikës, Amerikës Latine e madje në Eurpoë. Teori e lëvizje antiimperialiste, antikolonialiste ka patur e ka edhe në vet metropolet kapitaliste në Europën Perëndimore e në SHBA. Edhe tani në këto vende ka një lëvizje në rritje të antiglobalizmit, që shpifografi im besoj do të ketë aq mbeturina trunore në kaba-rradaken e tij sa të mos e emërtojë “fundamentalizëm komunist-islamik” i ngritur mbi “tezat e shpallura nga Enver Hoxha e të përpunuara nga Abdi Baleta në Kongresin e VIII të PPSH-së në vitin 1981”.




    92. Shpifografit tim i është dashur patjetër që mua të më paraqesë si një teoricien të hershëm të fundamentalizmit islamik, qysh në kohën kur gjoja përpunoja “nacional-komunizmin” për llogari të Enver Hoxhës kur qenkam marrë edhe me fabrikimin e “binladenizmit”.

    Shpifografi nuk ka guxuar ta thotë hapur, por është munduar ta rrotullojë llafin në atë mënyrë që ndonjë i shushatur nga tjerrjet e shfifjeve kastriormyftarse të fillojjë të mendojë se edhe “deklaratëne tij të 8 tetorit 2000” Bin Ladeni e ka huazuar nga teorizimet e mia në kohën e Enverit sepse, sipas Kastriot m… këtë deklaratë Bin Ladeni ka mundur ta formulojë “pasi ka përvetsu dhe funksionalizu mirë terminologjinë propagandistike komuniste në suazat e propagandës fundamentaliste islamike, tuj u shprehun kundër “imperializmit ndërkombëtar” dhe “neokolonializmit”.

    Dhe për ta fshehur “dështimin e tmerrshëm” të CIA-s, bashkëpunëtorin shumëvjeçar të të cilës, Bin Ladenin e paska përpunuar komunizmi i Abdi Baletës, shpifografi im i thotë lexuesit në paragrafin që vijon pas fjalisë së sipërcituar: “Teorinë e tij mbi lëvizjet fundamentaliste islamike Baleta pati rastin që ta shtjellonte edhe në raportin e Enver Hoxhës në Kongresin e VIII të PPSH-së ( Nandor 1981), ku Baleta ka shkrujt nji pjesë të kapitullit mbi “situatën ndërkombëtare”.

    Surrati i shpifografit tim është i tillë që as skuqet, as zverdhet, as nxihet edhe kur e di se po rren e po shpif në mënyrën më skandaloze. Po të mos ishte i tillë nuk do ta merrte askush për të bërë shpifografira kundërshtarësh politikë. Mbaj mend nga koha kur isha në Ministrinë e Jashtëme se 6 muaj përpara Kongresit të Partisë ngarkonin një grup pune për të bërë një material mbi gjendjen ndërkombëtare në kuadër të përgatitjeve për Kongresin. Ishte një punë krejt formale pa kurrfarë vlere ndikimi mbi përpilimin e raportit që mbahej në Kongres që përgatitej në aparatin e KQ të PPSH. Kurse në vitin 1981 unë isha në OKB dhe jo në Ministri.

    Por fakte të tilla edhe sikur t’i dinte shpifografi im do t’i anashkalonte sepse atij i duhej që pa tjegtër të gjente një mënyrë për të më atribuar mua përpunimin e “strategjisë dhe të pikëpamjeve fundamentaliste komuniste-islamike “ në Shqipëri qysh para 3 dekadash. Shpifografit i kanë kërkuar të të pëhapë pallavra se Shqipëria ka qenë jo vetëm “fener ndriues i socializmit “ në Europë, por edhe “Ylli polar” i binladenizmit, që dashka të thotë “fundamentalizëm komunisto-islamik”

    Dhe për ta bërë këtë detyrë ai, shpifografi im, Kastriot m… ka gjetur rrugën që vetëm spekuluesit dhe shpifësit më të pacipë dinë ta gjejnë. Ai ka shkruar “Ja disa pjesë të raportit që kanë dalë nga pena e Baletës në këtë raport : “vemendje të posame meritojnë kryengritjet popullore me “frymëzim islamik”, siç duan t’i përcaktojnë këto lëvizje borgjezia dhe revizionistët me qëllim që t’ua mohojnë karakterin e tyre anti-imperialist dhe revolucionar”. Kastriot m… i ka ardhur me plas që këtë fjali e ka gjetur ( në e pastë gjetur se unë s’kisha nge ta verifikoja) në një raport të mbajtur nga Enver Hoxha 20 vite më parë dhe jo në ndonjë shkrimin tim. Por nuk e ka lënë rastin të ma atribuojë mua në mënyrën shpifëse që di ai. Pra nga ato pak kontakte që ka patur me mua dhe nga ato lexime si fallxhor e magjistar që u ka bërë shkrimeve të mia hpifografi im i tanishëm paska stërvitur të tilla veti në vetvete sa të dallojë se cilat fjali në raportet dh veprat e Enver Hoxhës kanë dalë nga pena ime. Kjo është njësoj si të besohet se Kastriot m… e ka stërvitur aq shumë nuhatjen për çdo gjë timen sa edhe po të shkoj unë të ndyjë në det ai qysh në zhytjen e parë është në gjendje të ndajë shurrën time nga uji i detit. Të tillë shpifograf më kanë caktuar!




    93. Them se këtë shpifograf ma kanë caktuar sepse ka dhe fakte të tjera që tregojnë se forca edhe nga jashtë Shqipërisë duan t’ia lehtësojnë “mëkatin e shkarjes drejt fundamentalizmit islamik” jo vetëm Enver Hoxhës, por edhe Sali Berishës, duke e shënuar këtë mëkat në llogari të Abdi Baletës.

    Kam sinjalizime se dhe në Shqiëri ka mbërritur nga Franca një libër mbi rizgjimin e islamizmit në Ballkan ku ndër të tjera qenka shkruar se Sali Berisha atë gabimin e anëtarsimit të Shqipërisë në Konferencën Islamike e paska bërë nën ndikimin e Abdi Baletës. Ende nuk e kam parë këtë libër dhe nuk kam si e trajtoj gjatë këtë “zbulim” të qenllëkut e zagarllëkut antishqiptar francez. Por nuk më habit që një gjë e tillë të jetë shkruar vërtetë, sepse ka kohë që këtu në Shqipëri bëhen përpjjekje që çdo gjë nga veprimet e Sali Berishës, që këtij nuk i intereson më të përmendet, t’ia ngecin dikujt tjetër. Kështu salistët e ngarkuar me retushimin e ngjarjeve e veprimeve të Saliut gjejnë gjithnjë dikënd për ta akuzuar se me këshillat, ndikimet apo intrigat e veta e paska futur “naivin” Sali në gabime e mëkate. Del sikur të gjithë ia kanë punuar Saliut e vetëm ky nuk i paska bërë rreng askujt, në një kohë që kanë ndodhur të dyja: janë të shumtë ata që ia kanë hedhur Saliut, por janë më të shumtë ata që ua ka punuar Saliu.

    Tani siç po na dëshmojnë ky libri i botuar në Francë, apologjia që u bën veprimeve të Saliut Kastriot Myftaraj në palo-librin e tij etj.disa duan që Saliun ta lajnë nga gjithë njollat e dyshimevet që ishin hedhur mbi të për simpatira ndaj vendeve islamike e për implikimin e Shqipërisë me “fundamentalizmin islamik”, duke krijuar idenë se Saliun e kanë marrë më qafë këshillat e dhëna nga Abdi Balketa dhe kurthet që i paska ngritur ky.


    94. Kastrioti ka bërë të pamundurën për ta shkarkuar Saliun nga mëkatet e “përkrahësve të fundamentalizmit islamik” në Shqipëri, sikurse e kanë akuzuar shpesh pa të drejtë. Por mbrojtja që i bën Kastrioti në palo-librin e tij është e vajtueshme.

    Po bëj një kapërcim dhe po shkoj në faqen 243 të palo-librit , atje ku është nëntitulli i parafundit i shpifografisë sime ( pastaj fillon shpifografia për Hysamedin Ferajn). Ky nëntitull është “THIKA IRANIANE QË BALETA I NGULI NË SHPINË BERISHËS”. E tmerrshme, apo jo të dashur lexues! Shiheni Sali Berishën si është bërë nga “ një thikë iraniane që i kanë ngulur në shpinë” ata që janë munduar ta ndihmojnë edhe në dëmin e tyre dhe nuk e ka gjetur gjë fare nga thikat tjera që i janë ngulur Shqipërisë!.

    Ka shumë gjëra në palo-librin e Kastriot m… për të cilat duhet të kishte reaguar fuqishëm udhëheqja e PD-së dhe sidomos kalemxhinjtë e shumtë që ka PD në organet e veta të shtypit dhe si diversantë në organe të tjera. Nuk e kanë brëë këtë gjë, ndonëse prej muajsh njerëzit drejtohen në zyrat e PD-së për të marrë një kopje të palo-librit të Kastriot m…. Ka disa gjëra për të cilat duhej të kishte reaguar vet Berisha, i cili reagon edhe për ndonjë çimçakiz të hedhur pa kujdes në rrugë kur i ngjitet pas këpucës ndonjë “militanti të shquar” të PD-së. Duhej të kishin reaguar të paktën që të mos shtoheshin dyshimet për implikimin e tyre në “operacionin Myftaraj”

    Në mënyrë të veçantë Berisha duhej të kishte reaguar vet, ose nëpërmjet ndonjë zëdhënësi të tij autoritar, përsa shkruan shpifografi im dhe apologjeti më i ri i Berishës, Kastriot Myftaraj, për këtë historinë e”Thikës Iraniane” që unë paskam ngulur në kurrizin e rënduar e të përkulur nga hallet të Berishës, pikërisht në atë datën më të tmershme për Berishën e për ne dashamirët e tij, 13 mars 1997, kur Berishës në zyrat e presidencës nuk i ishte mbetur më gjë tjetër të bënte vetëm të shtërngonte një armë automatike si kryekomandant i forcave të armatosura që e kishin braktisur në pikë të hallit pikërisht këto forca të armatoisura, që ai nuk diti ( apo nuk deshi !?) t’i vinte në shërbim të pushtetit, por edhe të shtetit, të vendit e të kombit në çastet më tragjike e më të rënda.

    Dhe si të mos mjaftonte kjo fatkeqësi, pikërisht në ato çaste fatidike për pushtetine Berishës e për Shqipërinë, sipas mynafikut Kastriot m… qenka gjendur një njeri që bashkonte cilësitë e tiparet e Jagos, Mefistofelit, Makbethit, Ledi Makbethit, Brutit, Kasit, Mark Antonit, Ivanit të Tmerrshëm, perandorëve të Bizantit, të Romës, despotëve të Lindjes, kanibalëve të pyjeve të egra, të gjithë personazheve realë e të sajuara të krimeve më të shëmtuara për intrigë politike që paska vajtur në zyrat e presidencës me një “thikë iraniane” në dorë dhe ia paska ngulur në shpinë Sali Berishës, i cili vetëm të nesërmen paska ardhur në vete dhe paska kuptuar absurditetin e veprimit të një nate më parë që la Baletën t’i afrohej me atë thikë vezulluese.

    Ja si ka shpikur e shpifur Kastriot m… një “sekret nga jeta presidenciale” e Berishës për të njollosur jetën politike të Abdi Baletës : ” Në 13 mars 1997, në momentin kur Berisha ishte tejet i frustrum psikologjikisht dhe kur i rrezikohej jeta edhe fizikisht prej kërcënimeve të rebelëve për atentat kundër tij, nëpërmjet një mësymje të armatosur kundër selisë presidenciale Baleta i dha një këshillë mjaft të mbrapsht Berishës. Nji diplomat iranian në Tiranë i kishte kërku Baletës që në fillim të marsit, që të ndërmjetësonte që televizioni shtetnor iranian të intervistonte Berishën. Baleta mundi ta bindëte Berishën për këtë gja më 13 mars 1997. Baleta i tha Berishës që në këtë intervistë t’i trajtonte zhvillimet fundit në Shqipni si të ardhuna nga një kryqatë e krishtenë, që mbështetej edhe në SHBA kundër myslimanëve të Shqipnisë. Baleta i tha Berishës se një intevistë e tillë do të ishte edhe një garancë për jetën e tij, sepse paskëtaj ata që kishin planifiku ta eliminonin fizikisht Berishën do të ishin të detyrum të hiqnin dorë nga ky plan, pasiqë vrasja e Berishës kishte me u hapun probleme SHBA-ve në marrëdhëniet e tyne me botën islame”.

    Kësaj radhe “zbulimin e vet sensacional” shpifografi im nuk ia atribuon dot ndonjë “shërbimi sekret” perëndimor që “ka rregjistruar bisedat e mia” me ndoinjë “diplomat iranian”, sepse është fjala për “biseda” midis meje dhe kryetarit të shtetit. Po të merren si të vërteta shpifjet që bën Kastriot m… duhet menduar që ai në atë kohë bënte pjesë në ndonjë personel sekret të Berishës që inçizonte edhe bisedat më intime, ose më pas këtij i kanë vënë në dispozicion inçizime të tilla,ose pastaj vet Berisha apo ndonjë zëdhënës i afërt tij për punët e shpifologjisë e ka thirrur dhe e ka instruktuar Kastrioin si të shkruajë. Heshtja e Berishës dhe PD-së për këtë episod kaq marroq e qesharak, por që edhe e tall edhe e provokon Berishën, të shtyn të besosh se për këtë shpifje është i intersuar vet Sali Berisha. Pse vallë?!

    Edhe këtë ka tentuar ta “sqarojë” shpifografi im dhe apologjeti më i ri i Berishës në propagandë Kastrio m…kur komenton pjesë nga intevista e Berishë për TV Iranian. Në përgjigje të pyetjes :” A është e vërtetë se administrata e Klintonit ka kërkuar dorëheqjen tuaj?”, Berisha paska thënë edhe këto :” Fatkeqësisht sot si nocion, ekstremizmi islamik është bërë alibi përfituese, me të cilën përfitojnë fuqitë e mëdha. Këtë alibi ata e shfrytëzojnë për qëllimet dhe idetë e tyre kolonialiste. Shëmbulli më i mirë për këtë është situata aktuale në Shqipëri. Është këtu fjala për aktorë të njëjtë, domethënë për ata të cilët shkaktuan luftën në Bosnje”. Shihet qartë se për t’i dhënë përgjigje korrekte asaj pyetjeje krejt të natyrshme që i ka bërë intervistuesi iranian Berisha nuk kishte fare nevojë e arsye të hynte në shtjellime të tilla.

    Por si gjithmonë Berisha nuk i përgjigjet pyetjes që i bëjnë dhe thotë ato që ka ndërtuar në kokën e tij. Edhe në këtë rast kjo e ka nxjerrë nga rruga e duhur dhe ka thënë këto fjalë që nuk kanë asgjë të gabuar e të keqe në thelbin e tyre, sidomos të thëna në atë kohë, por që bezdisin shumë Berishën tani dhe vënë në siklet apologjetët e tij që duhet të gjejnë mënyra për t’i hequr ato nga magazina e mallrave politikë e propandistkë të Berishës duke ia lënë në derë si kopil ndonjë tjetri. Kështu Kastroti është bërë edhe shpërndraës i qëndrimeve politikë atësinë e të cilëve Berisha nuk paska interes ta njohë më tutje. Unë asnjëherë nuk i kam thënë ashtu ato mendime që i ka shprehur Berisha televizionit ireanian. Apologjetët e sotëm të Berishës tërbohen që ato fjalë nuk i gjejnë dot në shkrimet e mia dhe ashtu si në rastin me raportin e Enverit në Kongresin e VIII të PPSH sajojnë truke të m’i atribuojnë mua.

    Kastrioti nuk e çliron dot Berishën nga sikleti i kësaj përgjigje pa ia tërhequr pak veshin se “ ishte e pagjetun mënyra” e Berishës “për të shprehur keqardhjen e indinjimin e vet që në administratën amerikane kishin zënë vend dyshimet se gjatë presidencës së tij Shqipnija ishte tuj u ba nji bazë e re e fundamentalizmit islamik”. Si shihet Kastriot m… e lë të mjegulluar mendimin e tij nëse ishin apo jo të vërteta këto dyshime, sepse atij i pëlqen që dyshohej se Shqipoëria po bëhej bazë terrorizmi islamik, por nuk do që ta thotë për të mos rënduar Berishën. Kastriot m…do ta xhveshë Berishën nga përgjegjësia për fjalët e thëna sepse pastaj nuk ka si të sulmojë Baletën për fjalë që i paska thënë edhe Berisha lidhur me imperializmin e kolonializmin perëndimor si rrezik për vendet islamike.

    Kastriot m…është shumë i sëkëlldisur që Berisha në pëqrgjigje të një pyetjeje tjetër ka lëshuar fjalinë “ Askush nuk e di se çfarë janë duke përgatitur fuqitë e mëdha në këtë vend” dhe i shpjegon iranianit përse u ndalua në Shqipëri shpërndarja e “Kuranit” të botuar në gjuhën shqipe në Kairo. Kastrioti e quan “gabim historik të një poilitikani shqiptar …që akuzon Perëndimin për konspiracion”. Por megjithatë apologjeti i Berishës këtë e përligj me “ të vetmen rrethanë lëhtësuse… se këto fjalë i ka thnanë tuj pas pranë nji këshilltar diabolik”. Pastaj demologjinë e vet Kastrioti e çon më tej me paragrafin “ Si për ta çuar deri në fund diabolizmin e vet, Baleta, në 28 prill 1977, pra mbi 6 javë pasi kjo intervistë ishte dhanë,e ribotoi atë tek “Rimëkëmbja”. Kjo ishte një thikë iraniane që Baleta i dha në shpinë Berishës, në një kohë që situata në të cillën ishte dhanë ajo intevistë, tashmë ishte kapërcy. Veprimi i Baletës ishte mjaft embarracues ( “e vuri në vështirësi”, po mos ia vini re toskës së gegëzuar se nuk e di mirë gjuhën shqipe A.B.) për Berishën, sepse tuj u njohtë roli që kishte pasë Baleta në dhanien e kësaj interviste, botimi i saj mund të komentohej sikuir ishte ba nan ndikimine Berishës”

    Këtu shpifografi ngatërrohet me gjalmat e opingave të shpifologjisë së vet. Gomarllëku i parë në këto arsyetime përçart të Kastriot m…është se nuk kupton që intevistat jepen për t’u botuar e transmetuar dhe jo për të mbetur sekret për disa. Gomarrllëku i dytë është se nuk kupton që Perëndimi e merrte vesh më lehtë dhe më me irritim nga televizioni iranian këtë inbtervistë se nga “Rimëkëmbja” në Tiranë kur rifilloi punën shtypi pas gjendjes së jashtëzakonshme. Gomarllëku i tretë është së tërë shpifologjia e Kastriotit është ndërtuar mbi një supozim të bërë pas disa vitesh “ se botimi i intervistës mund të interpretohej se është bërë nën ndikimin e Berishës”. Në fakt askush nuk ka bërë një interpretim të tillë, por edhe sikur ta bënte ndo një si puna e Kastriotit tani nuk kihste asnjë rëndësi. Por, tërë këtë shpifologji shpifografi im e ndërton mbi kleçka të grumbulluar në fantazinë e tij të sëmurë.

    Edhe nga ana faktike në tërë ato që shkruan shpifografi nuk ka asgjë të vërtetë, me përjashtim të asaj që në gazetën “Rimëkëmbja” është ribotuar një pjesë nga një intervistë e Sali Berishës dhënë TV Iranian. Por, kjo pjesë inteviste nuk ka mbërritur në “Rimëkëmbja” në atë rrugë që i mashtron lexuesit Kastriot m… Edhe shpifografi e di fare mirë këtë, por si batakçi që është fsheh faktet dhe shtrembëron realitetin që të më bëjë mua “këshilltar diabolik” pranë Sali Berishës në një kohë që unë kisha humbur çdo kontakt me Saliun prej vitesh dhe kur gazetarët e huaj, përfshi edhe iranianët, nuk kishin përse të kërkonin shërbime “këshilltarësh diabolikë” për të marrë intevista nga Saliu. Se në cilën datë saktësisht ia ka dhënë Saliu intervistën TV Iranian nuk e di, por e kam të vështirë të besoj se kjo ka ndodhur atë ditën e tmerrshme të 13 marsit 1997, sikurse shkruan shpifografi im. Sidoqoftë këtë le ta sqarojnë ata që kanë organizuar e dhënë intevistën dhe njerëzit që mbajnë dokumentacionin në presidencë. Ne, në “Rimëkëmbja”, kemi marrë dijeni për një intevistë të tillë vetëm në fund të muajit prill, kur nëpërmjet bashkëunëtorit tonë në Shkodër, Bujar Shehu, na mbërriti ajo pjesë e intervistës që është e botuar në “Rimëkëmbja” nr. 9(88) të datës 29 prill 1997.

    Në fundin e faqes 4 të kësaj gazete nën titullin “Në kuadrin e partneritetit për paqe, kërkoi limanin e Durrësit për bazë ushtarake” janë botuar përgjigjet e Berishës për katër nga pyetjet e intervistuesit, iranian, sepse vetëm kaq kishte dërguar përkëtrhyesi i tekstit, zotëri Ethem Haliti nga Shkodra, me nismën e tij dhe jo me ndonjë porosi të “Rimëkëmbjes”. Zotëri Haliti këtë intervistë e kishte gjetur të botuar në të përjavshmen e Sarajevës “Ljiljan” (“Zambaku”). Pjesa e intervistës në “Rimëkëmbja” është e shoqëruar me shënimet “Marrë nga revista javore “Ljiljan” nr.222 dt.23.04.1997, Sarajevë” dhe “Përkëtheu nga boshnjakishtja Ethem Haliti, Shkodër 23.04.1997). Shpifografit Kastriot m… duhej t’i kishin plasur të dy kokërdhoqët në ball që të mos i shihte këto kur ka lexuar pas disa vitesh intervistën për të cituar prej saj. Mirëpo, me sa dimë, ai kokërdhoqët i ka ende në vend dhe ndonëse Mujë Buçpapa e shoqëron edhe në xhirot nëpër rrugët e Tiranës, ai përsëri e gjen vet rrugën deri tek vendtakimet me Mujën. Për dijeni të lexuesit edhe në faqen e parë të gazetës “Rimëkëmbja nr,9(88) dt 29 prill 1997 është një faksimile e revistës “Liljan” nr . 221, ku është shkruar në boshnjakisht se avcokati grek Likurezos do të mbrojë kriminelin serb Mlladiç.

    Pra intervista e Berishës dhënë TV Iranian për në faqet e ”Rimëkëmbjes” ka ndjekur rrugën Tiranë-Teheran-Sarajevë-Shkodër-Tiranë dhe jo atë rrugë siç gënjen shpifografi Kastriot m… Përveç kësaj në atë kohë nuk ka ekzistuar asnjë kontakt midis Abdi Baletës dhe Sali Berishës. Salistët që keqpërdorin Kastriot m… janë tallur egërsisht me të që nuk ia kanë sqaruar kaq gjë të ditur botërisht.


    Intermezo dezinfektuese


    Shihet qartë se janë apologjetët e politikës plot gafa të Sali Berishës brenda e jashtë Shqipërisë që përpiqen të bëjnë një revizionim të disa qëndrimeve të tij politike publike për t’i sjellë ato qëndrime në përputhje me nevojat pragmatiste të Saliut në konjukturat e reja të krijuara në botë pas ngjarjeve të 11 shtatorit 2001.

    Pas këtyre ngjarjeve Saliu kërkon të luajë më fuqishëm me kartën e kundërshtimit të “fundamentalizmit e terrorizmit islamik” dhe ka shkuar deri atje sa të pranojë absurditetin e ekzitencës së kombeve fetarë, t’i quajë shqiptarët si i vetmi “komb katolik” në Perandorinë e dikurshme Bizantine ( një gënjeshtër e trashë) dhe ta shpallë flamurin kombëtar të shqiptarëve si “flamur të krishtërimit”. Ja dhe një arsye përse katolikocentristët kanë shtënë dashuri të madhe në Berishën tani dhe përse myslimani i konvertuar në katolikocentrist, KM, bëhet apologjet kaq pa lezet i Sali Berishës dhe kthehet në qesharak kur “denigron” Abdiun të justifikojë Saliun, ndërsa para një viti e gjysmë shkruante me mburrje se Saliu ishte 10 vite dritë larg Abdiut në punëte politikës, sidomos të nacionalizmit.

    Pra janë bërë disa përrenj të turbulluar që po derdhen tani në një shtat lumi të shpifologjisë antislamike që disa herë është dukur se po shterronte. Është propaganda e zakonshme bajate e shumë gazetave dhe mediave shqiptare për t’i rënë avazit të vjetëruar të “fundamentalizmit e terrorizmit islamik në Shqipëri”. Janë ribotimet nga shtypi i huaj, sidomos nga revista italiane “Panorama” në fryëmn e pamfletit të Oriana Falaçit “Mllefi e Krenaria”. Janë riorganizmet që po bëhen për ta kthyer në forcë katolike më dianmike Partinë Demokristiane anemike duke dërguar në krye të saj Nikoll Lesin dhe vënë në shërbin të saj mjetet tij propagandistike. Janë kthesat e dukshme të Sali Berishës e të PD-së drejt politikës së katolikocentrizmit. Është aktvizmi i propagandistëve të rëndomtë si Mark Bregu, apo Kastriot Myftaraj për të sulmuar myslimanizmin. Është aktvizimi Myftarajt e pas tij i Skënder Shkupit në “Albania” për të dhënë alarmin se në Shjqipëri paska “ nacionalizëm islamik”. Të gjitha këta janë në sintoni me propagandën e huaj, sidomos atë serbe, greke, franceze për rrezikun e “fundamentalizmit e të terrorizmit islamik” në Shqipëri e ndër shqiptarët në tërsi, ndonëse u bënë kaq vjet që nuk është dukur gjëkundi shenjë reale e këtij rreziku.

    Tani, po të ndiqet fantazia perverse dhe e sëmurë e Kastriot m…, çdo gjë në librat e Enverita të bëjë më analizat e ngjarjeve në vendet islamike, arabe, Lindjen e Mesme, luftrat kundër imperilaizmite kolonializmit duhen shpallur “teori që i ka përpunuar Abdi Baleta”. Edhe çdo fjalë e fjali që ka thënë Sali Berisha për vendet islamike përsëri duhet të quhet “punë e Abdi Baletës”. Ka rezik që edhe për atë vizitën që bëri Berisha në fermën e krokodilave në Brunei dhe që e përgojuan shumë disa gazeta në Tiranë tani të ngrihet Kastriot m… e të thotë se e çoi qëllimisht Abdi Baleta për ta diskredituar, ose me shpresë se mos krokodilët e vegjël e hanin Saliun.

    Kastriot m… po i shkojnë çurkë “lotët e krokodilit” që Saliut ende i dhimka shpina nga ajo thika iraniane që i paska ngulur Abdi Baleta më 13 mars 19977. Duket sikur Saliu i ka harruar gjithë dhimbjet e asaj dite e nate që ia shkaktuan ata që përgatisnin atentatin dhe i paska mbetur vetëm ndiesia e dhimbjes së shkaktuar nga pabesia e Abdi Baletës me të cilin Berisha nuk është takuar as atë ditë as shumë muaj para asaj dite, as për vite të tëra para asaj dite qysh kur Abdi Baloreta u shkëput nga grupi parlamentar i PD-së në funs të vitit 1993.

    Për herë të fundit kisha debatuar pak, por ashpër, me Sali Beriushën në mbledhjen e grupit paralametar në qershor të vitit 1993, në atë mbledhje ku u duk qartë se Berisha e nështroi grupin sepse kishte tashmë armën e dosjeve të hapura në fshehtësi për deputetët.

    Kur ka qenë Berisha president vetëm katër-pesë herë kam shkuar në presidencë. Në ditët e para kur ai sapoi ishte ulur në karrigen e presidentit dhe më tirri të merrte pëlqëimin tim për të më bërë kryetar të Gjykatës Kushtetuese që do të krijohej. E kam përmendur dhe herë të tjera kalimthi se ky ishte një plan i kryesisë së PD-së për të më larguar nga politika, që të mos isha në parlament dhe të mbyllesha në Gjykatë me ca dosje. Fillimisht ka qenë Azem Hajdari, në oborrin e selisë së PD-së në rrugëne Kavajës, që më ka hedhur fjalën për këtë “detyrë me rëndësi”. Unë e pyeta : pse paskeni hequr dorë nga mendimi për të më bërë prokuror të përgjithëshëm?. Ai sikur u habit pak dhe pastaj gtha se asnjëherë nuk ishte diksutuar kjo gjë. I tregova se një miku im nga Nju Jorku, që vinte në Shqipëri në atë kohë si biznesmen dhe kishte lidhje me disa të kryesisë së PD-së, që unë nuk i honepsnja, më kishte telefonuar e më kishtë thënë “ kam marrë vesh se ti do të bëhesh prokuror i përgjithëshëm. Ne do të donim ministër i jashtëm, por edhe kjo është detyrë me shumë rëndësi”. Iu përgjigja të mos e besonte këtë sepse unë nuk do të pranoja edhe sikur të më propozohej, dhe as ata që duhet të propozojnë nuk duan. Ai më mori pas dy ditësh e më tha se informnacionin e kishte të saktë. Azemit nuk i erdhën mirë këto fjalë dhe u ndamë pasi unë i thashë “ i thuaj edhe Saliut se nuk mund të më hiqni nga politika me propozime për postin e kryetarit të Gjykatës kushtetuese”.

    Dy javë para kësaj bisede dhe një javë para zgjedhjeve të 22 marsit 1992 në një takim me anëtarë e simpatizantë të PD-së në atë që quhej dikur Uzina mekanike “Enver” në Tiranë, në përgjigje të një pyetjeje që mund të ishte dhe provokuese “ çcarë veprimesh do të bësh po të caktohesh ministër i jashtëm” jam përgjigjur se nuk do të bëhesha i tillë dhe kam renditur një sërë arsyesh përse do të ndodhte kështu. Pak më vonë Nikoll Lesi u mundua të spekullonte më këtë fakt, por nuk qullosi gjë. Edhe dy gazetarë grekë që më morën intervistë ditën e votimve, më 22 mars 1992, për këtë ishin më të interesuar dhe i qetësova duke u thënë se nuk do të bëhesha minsitër i jashtëm pasi Greqia nuk e dëshironte këtë gjë dhe udhëheqja e PD-së e Berisha nuk mud ta zemëronin Greqinë. Në një takim të Berishës me intelektualët në Tiranë në fund të vitit 1998, pas një ngacmimi që m’u bë nga salla gjatë kohës që flisnja në podium, këto çështje ia kam thënë në sy edhe Berishës që drejtonte mbledhjen bashkë me Bradhyl London. Saliu heshti si memec.

    Mregjithatë edhe pas bisedës me Azemin Berisha në prill 1992 më thirri në zyrë dhe më poropozoi postin e kryetarit të Gjykatës kushtetuese, të cilin e e refuzova me arsyetimin se profesioni im kryesor ishte diplomacia, jo jurisprudenca, se në drejtësi kisha punuar pak vite kur më dërgoi udhëheqja e PPSH-së për të më larguar nga diplomacia, prandaj as ai Berisha nuk duhej të imitonte këtë gjë dhe të më propozonte gjykatën për të më larguar nga politika. Bëmë dhe disa diskutime të tjera dhe u ndava më të duke e lënë sigurisht qejfprishur dhe unë mora me vete shije të pakëndshme të bashkëpunimit.

    Herën tjetër kam hyrë në presidencë për mbledhje kur isha për një kohë fare të shkurtër anëtar i Këshillit të Lartë të Drejtësisë që krysohej nga presidenti. Kjo zgjati fare pak sepse u ngrit Namik Dokle i opozitës së atëhershme parlamentare në Kuvend dhe protestoi që Abdi Baleta dhe Zef Brozi ishin deputetët dhe njëkohësisht në Këshillin e Drejtësisë. Me kënaqsi u ndava nga Këshilli i Drejtësisë, por ende nuk jam i sigurtë se ajo protestë e Dokles nuk ka qenë e kooordinuar me ndonjë nga krerët e pushtteit të PD-së.

    Herë tjetër kam hyrë në presidencë kur Berisha bisedoi me një komision parlamentar të ngritur sipas kërkesës së deputetit të Pukës për t’u njohur me pakënaqësitë e shkaktuara në këtë rreth nga moszbulimi i maskrës që ndodhi kur u dogjën dhjetra vetë duke vjedhur një magazinë. Berisha më kërkoi dhe mua të bashkëngjitesha me këtë komision si përfaqësues i tij. Sapoi u kthyem nga Puka e kuptova se do të bëhej një vërë në ujë për sqarimine asaj çështjeje që edhe sot e kësaj dite ka mbetur në pluhurin e harresës, sepse ata që u ngarkuan ta hetoni u kujdesën ta varroisnin sa më thellë.

    Edhe një herë kam hyrë në presidencë kur Berisha më thirri një mbrëmje vonë nëpërmjet të ndjerit Ali Spahia, kryetar i Grupit parlamentar të PD-së, ( lashë pa parë deri në fund në TV ndeshjen e futbollit midis Bullgarisë dhe njërit nga dy ekipet kombëtare irlandze) për të më thënë formalisht se ai, presidenti, ishte gati të firmoste poropozimin që unë të emërohesha Prokuror i përgjithëshëm, në rast se e pranoja këtë post. Them se propozimi bëhej formalisht sepse kjo çështje kishte tre javë që përflitej, madje dhe në takime të grupit parlamentar. Pas shkarfkimit të Prokurorit Maks Haxhia, të përzgjedhur nga vet Berisha ( me sugjerim të kujt nuk e di), shkarkim që e kisha mbështetur edhe unë për motive politike, ndonëse i kisha të qarta disa pengesajuridike, për tri javë rresht Grupi parlamntar i PD-së nuk ka pranuar kandidaturën zëvendësuese të propozuar nga Berisha, atë të atij që më në fund u bë Prokuror i përgjithëshëm, Alush Dragoshit. Mbi kryetarin e Grupit parlamentar Ali Shapia deputetët bënin presion që të propozohesha unë. Edhe mbi mua një numër deputetësh bënin presion të pranoja, I ndjeri Spahia disa herë kur kryqëzoheshim në korridoret e Kuvendit më hidhte këtë ide dhe unë gjithnjë i thoja se nuk mund të bëhet ashtu. Përfundimisht një grup deputetësh erdhën deri në shtëpinë time që të më bindnin të pranoja dhe aty u detyrova të përdorja argumentin se, edhe sikur të pranoja do të dështoja, sepse nuk shihnja gatishmëri për një luftë ligjore siç donin ata. Pas kësaj u bë një mbledhje e grupi parlamentar ku u tha se këto gjëra duheshin bërë me mënyra të rregullta dhe jo me bisedime në këmbë. Pas kësaj më thirri Berisha për të bë propozuar zyrtarisht, duke ditur tashmë se unë nuk pranoja.

    Kështu mori fund kjo histori për kënaqësinë e tij dhe timen, Unë vazhdova veprimtarinë time politike dhe Berisha pati Prokurorin e përgjithëshëm që dëshironte. Si shpërfblim për këtë qëndrim Berisha më përfshiu në delegacionin që do të shkonte në Xhedah të Arabisë Saudite për të marrë pjesë në Konferencën e Vendeve Islamike ku Shqipëria do të pranohej anëtare me të drejta të plota.

    Atë delegacion e kryesontre ministri i jashtëm i atëhershëm, Alfred Serreqi ( pra një i besimit katolik) dhe kishte në përbërje të tij punonjësi te Ministrisë së Jashtëme Eqerem Mete, Esat Myftari dhe Reshit Lleshi. Unë u ngjita si bisht në atë delegacion pa kurfarë funksioni e roli në të. Përgjegjësinë e përgatitjes së materialeve e kishte ekipi i Ministrisë së Jashtëme. Isha në një pozitë shumë komode që nuk kisha qenë asnjëherë më parë , në pozitën e “turistit diplomatik”, pa përgjegjësira profesionale pa displinë dikasteriale. Udhëtuam nëpëmjet Greqisë dhe Egjiptit. Në Xhedah morëm vesh se Berisha kishte vendosur të ishte vet në Konferencë dhe mbërriti me një avion të posaçëm sëbashku me këshilltarin e tij diplomatik Fatos Beja dhe shoqëruesit nga SHIKU. Kështu që edhe Serreqi mbeti si në hije, ndonëse ishte kryetar i delegacionit. Pasi të njihem me ato mënçuritë që mund të ketë shkruajtur ai autori francez për “ndikimin e Baletës mbi Berishën gjatë anëtarësimit në Konferencën e Vendeve Islamike” mund të më lindë ndonjë frymëzim për më shumë komente. Një vit më vonë delegacionin për në mbledhjen e kësaj konference që do të mbahej në Karaçi (Pakistan) do ta kryesonte zëvendës–kryeministri i atëhershëm, Bashkim Kopliku. Unë nuk pranova më të shkoja me këtë delegacion sepse udhëtimi do të bëhej përsëri nëpërmjet Greqisë.

    Gjatë vitit 1997 edhe pasi Berisha dha dorëheqje nuk kam patur asnjë rast takimi me të. Për herë të parë jam ndodhur në një tryezë me Berishën në fillim të muajit mars 1998, kur u grumbulluan dhjetra parti e organizata në takimin e propozuar nga Berisha për zhvillimet në Kosovë në kuadrin e parrullës së tij as mish as peshk “ një komb një qëqndrim”. Dola dhe unë në tribunën e mitingut më 6 mars 1998 në sheshin “Skëndërbej” për Kosovën ku dhe isha caktuar të përshëndesja në emër të disa partive. Por nuk më dhanë fjalën nga frika se mos thoja ndonjë gjë që rëndonte Rexhep Meidanin e Skëndër Gjinushin që kishin bërë një kompromis të vonuar me Berishën për t’u ndodhur formalisht në atë miting. Takimet tjera kanë qenë në ditët pas vrasjes së Azemit në shtator 1998, kur diskutohej për një grupim më të madh të forcave të djathta. Por edhe atëherë u larguam nga këto takime sepse Berisha nuk tregoi asnjë dëshirë për të ndryshuar taktikat e tij me të hedhur ndaj të gjithëve.

    Bashkë me kolegun tim, Frederik Ruço, kam shkuar për të shprehur solidaritet me Berishë në zyrën e tij ditën që ishte thënë se do ta merrnin me dhunë Berishën në prokurori. Pastaj edhe një herë tjetër kam shkuar vet në zyrën e tij më 3 tetor 2000 për t’i thënë mendimet e mia për rrugën që duhej ndjekur pas humbjes së PD-së ( për shkak manipulimi) në zgjedhjet lokale të 1 teorit 2000. Mbasditen e datës 3 tetor jam ftuar nga TV Shijak që të trajtoja këtë temë publikisht. Ishte e qartë që vet Berisha kishte dhënë këtë porosi sepse kishte interres të ngrihej fryma militante që kishte rënë në PD. Disa ditë pas kësaj doli shkrimii Mero Bazes ku rekomandohej taktika e re e çfrontit të gjërë nga Zogaj tek Baleta”. Pas kësaj kemi polemizuar shumë me Berishën dhe nuk kishte as vend as rast për dnonjë kontakt. Prandaj shpifografët kur të marrin përsëri penën të zhgarravisin shpifje të kenë parasyh se bëhen qesharakë duke i sajuar përrallat shumë bajate. .............................
  6. Sejsej

    Sejsej Fillestar

    Re: Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

    z Baleta;vetem mbron Islamin dhe shqiptaret e nderdshem,qe katolikocentristet(genjejne veten dhe mendojne se u ka ardhe koha) fanatike i shajne,ofendojne dhe ulin jashte mase.
    Islami nder shqiptare eshte feja e se drejtes,muslimanet dhe patriotet shqiptare do t'i mbrojne deri ne fundet te drejtat themelore te tij.
    Arumunet(vllehet),greket dhe katolikocentristet zor se do te fitojne kete gjueti shtrigash te thurur me intriga nga kukuvajkat e Shkodres;Baleta ben vetem mbrojtje dhe asgje me shume.
    Me pare se kritikoni ''Rimekembjen'' shikoni veten
  7. une_une

    une_une Fillestar

    Re: Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

    Kjo nuk eshte arsye per te justifikuar veprimet e Baletes. Sepse eshte Nano (ai eshte gjysem-vlleh per hir te se vertetes) i duhej Baletes te qeshte (buzeqeshte) kur Pashko thonte per cekun e bardhe? Video e Bin Laden eshte fallsifikuar ajo qe pashe ne TV ishte reale. Atje pashe Baleten e kenaqur me Pashkon. Cfare patrioti na ngel Baleta ketu? Qeni qe te leh (Pashko) nuk te ha por rruhu nga qeni qe hesht dhe buzeqesh (Baleta). Ai i dyti eshte me i rrezikshem.
  8. kastriot

    kastriot Fillestar

    Re: Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

    Intervisten e Pashkos ne televizor ku per se pari u fol mbi &quot;nje çek te bardhe&quot;(me pas edhe ne mitingje nga Berisha)e kane pare me qindra mijera shqiptare dhe aty ai dmth pashko ka qene i vetem. Pra Baleta nuk ka qene prezent ne kete interviste.
    &quot;Çeku i bardhe&quot; ishte shpikje e Saliut dhe Nanos, sepse edhe ky i fundit pretendonte te kishte marre nje sigurim te tille ne perendim, dhe nuk ka te beje aspak me qendrimin e Baletes.
    Ti qe je mesuar me gjithe sojin dhe sorrollopin tend nuk mund te besh fajtor Baleten per fjalet qe ka hedhur ne hava Pashko.
    Dhe se fundi, keshilltar i kujt ka qene dhe eshte Pashko???????????????
    I Baletes apo i Sales per pak kohe dhe per shume kohedmth. deri tani i Nanos ???????????
    Dhe se fundi si mund te behet fajtor nje tjeter per ato qe thote Pashko??????????????????
    Mos duhej valle qe Baleta te shperthente ne denesa ne momentin kur flet ndonje tjeter si Pashko???????????????
    <span style="font-weight: bold">E keshillueshme per ty eshte qe te mendohesh pak perpara se te shpifesh.</span>


    Kastriot
  9. une_une

    une_une Fillestar

    Re: Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

    Nuk duhet deshmia e Baletes dhe cfare thote Baleta sot. E pane te gjithe. I thuaj Baletes se tani me mire nje pedofil katolik eshte i pelqyer ne US se sa nje hajdar islam (terrorizmi eshte fantazma dhe mbiemrin e ka Islam). Topin e ka dikush tjeter (US) dhe miliarda dollare po shpenzohen kunder fondamentalizmit. I thuaj Baletes vetem ne Tora Bora mund te veproje 100% i lirshem. Topin do ta luajne katolikocontristet. Baleta ska top tani. Po kerkoi ta marre me force do internohet ne Iran.
  10. bel-ami

    bel-ami Fillestar

    Re: Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

    Topin vertete e kane USA po kerkojne fushe futbolli ne Turqi ama.Ata Katoliket e Frances sikur spara i ndihmojne ne lufte kunder terorizmit.
    Historia e Njerezimit nuk fillon qe nga 11 shtatori,po as nga turat e druve ku digjeshin ata qe besonin se toka rotullohej e as ne naten e Shen Bartolemeut.
  11. Sejsej

    Sejsej Fillestar

    Re: Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

    <span style="font-style: italic">edituar per ofendime personale</span>
  12. Albinos

    Albinos Fillestar

    Re: Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

    Shakaxhitë e nacionalizmit...
    (Një sqarim për z. Abdi Baleta)
    Në &quot;fletushkën&quot; tuaj të dt. 4 shkurt 2003, më shumë se një herë keni lakuar emrin tim duke i vënë epitetin e turpshëm Marku, b... Që ju mungon edukata dhe kultura qytetare, këtë e dinë të gjithë ata që e kanë lexuar &quot;fletushkën&quot; tuaj, por që të arrini deri në atë shkallë sa të kopjoni saldatorin, këtë nuk e kemi ditur!
    Dua t'ju kujtoj se, kolegu juaj i zgjuar, më parë se të vinte atë epitet, me b..., duhet të ishte kujtuar se me atë germë fillon emri i tij dhe mbiemri i padronit të tij që e quan &quot;koleg&quot;. Pra, nëse do të bashkojmë dy germat e sipërpërmendura, - Bujar + Baletë, - do të na rezultonte: b + b = b... (të cilat formojnë &quot;Qesen&quot;). Në këto kushte nuk ju mbetet gjë tjetër veçse me këtë &quot;Qese&quot; të bëni një &quot;hajmali&quot; dhe ta varni në qafë. E gëzofshi... Ju, më keni quajtur &quot;estradaxhi&quot; kantjeresh. Dhe kjo është më se e vërtetë, e kam dhe do ta kem për nder, që i kam argëtuar sadopak shokët e mi të punës (mjaft të lodhëshme), duke filluar që nga punëtorët më të thjeshtë e deri tek specialistët dhe kuadrot shumë të nderuar të veprave, duke filluar me Luigj - Napolon Qendron, Sokrat Kalivopullin (ndjesë pastë), për të shkuar më lart tek Emin Musliu, Ismail Ahmeti e Profesori i shquar Faraudin Hoxha. Abdi: Estrada e Hidrocentraleve nuk ka qenë Estradë e ndonjë Kooperative Bujqësore të Matit. Aty kanë debutuar artistë të përmasave kombëtare (madje edhe ndërkombëtare), si i Madhi Gjosho Vasija, Zef Deda, Mark Fati dhe Ismail Alia.
    Jemi fitues të &quot;Medaljes së Artë&quot; në Takimin e Estradave më të mira Profesioniste të vitit 1968. Nuk e di sa e njihni ju humorin, por sipas epiteteve që cituam më lart, ju njihni vetëm humorin banal. Ndërsa kolegu juaj është marrë me shumë me Dramën dhe me role drejtorësh, apo me ndonjë &quot;rol&quot; tjetër, nga i cili ka përfituar edhe pasaportizimin në Shkodër.
    Më erdhi mirë që ju akoma nuk e besoni se shkrimet janë produkt i mendimit tim. Duhet të jeni i bindur se në çdo shkrim është vetëm mendimi im i pavarur, dhe mos të të shkojë ndërmend se jam si ata viçilat tuaj që vijnë nga &quot;llumi&quot; i klasës dhe bashkohen me &quot;llumin&quot; e politikës, duke i kthyer në vasalë të përjetshëm, &quot;notarë&quot; të ujrave të &quot;pista&quot;.
    Në lidhje me epitetet &quot;katolikocentrist&quot; etj., që &quot;pjell&quot; fantazia juaj, dua t'ju kujtoj diçka nga historia, dhe t'ju them se mbi ç'baza e mbështes arsyetimin tim (të pavarur), kur them se duhet t'ju referohemi aleatëve të natyrshëm:
    Përpjekjet për çlirim në shekullin XVIII (183)
    &quot;Letër e Kapedanit të Kuçit, Ilia Drakoloviçit (Drakolov) drejtuar Perandoreshës së Rusisë, Elizavetës, me të cilën i shpreh bindje dhe tregohet i gatshëm të vihet në shërbim të saj për luftën kundër Turqisë. v. 1756. 6 Gusht. Levi. C.A. Ven. e Mont. f. 70. / italisht. Ref. &quot;Burime të zgjedhura për Historinë e Shqipërisë&quot; vëll. III. Terminologjia e dokumentave.
    E shkëlqyeshme Mbretëreshë e Perandoreshë e Madhe e Rusisë (Lisaveta), zonja jonë dhe e Serbisë, Bullgarisë dhe kombit Ilirik. Madhërisë Suaj Perandorake, me këtë letër, po i përshteten zemrat tona me të cilat ne, shërbëtorët tuaj të padenjë, po ju dhurohemi t'ju shërbejmë. Së pari unë, Kapitan Ilia, nga vendet malore të Skandarisë (Shkodrës) që janë: Kuçi, Kelmenti, Vasoviçi, Bratonosiqi, Piperi, Bjelopavliqi (Palabardhi), Hoti, Kastrati, që përpiqen ta shtypin fuqinë otomane. Na gjindemi në kufi dhe jemi ortodoksë të vërtetë që mbajmë besimin tonë të lavdishëm dhe ruajmë vatanin tonë, dhe me armët e pakta tona e me shpenzimet tona, po premtojmë të shërbejmë për lartësimin më të madh të besimit Kristian.
    Kur të jetë koha, do ti tregojmë privilegjet e mëdha, qoftë të austriakëve, qoftë të Prijësit, (Venedikut), dhe në sa luftime të austriakëve kundër Sulltanit kemi shërbyer me armët tona, dhe në sa luftime të tjera edhe më të mëdha kemi marrë pjesë me kalorësit tonë si dhe çfarë kemi shtënë në dorë pa asnjë ndihmë dhe pa komandant tonë. Dhe, në kohën e fëmirisë sonë kemi qenë pranë Perandorit - Pjetrit të Madh. Mund ti tregojmë Madhërisë Suaj Mbretërore se prindërit tonë qenë në shërbim tua, dhe në se Madhëria juaj do të na ftoni pranë jush, jemi gati të vijmë dhe të çpallemi për madhësinë tuaj çezare (perandorake) dhe për të mirën tonë të përhershme. Dhe për më tepër po i themi Madhërisë Suaj çezare se gjithnjë jemi gati t'ju shërbejmë me kalorësit tonë. Kërkojmë prandaj hirin tuaj që të pranohemi si vasalë tuaj të përhershëm dhe ta merrni për ne këtë vendim të mirësishëm. Do të vijmë personalisht të paraqitemi e të përshëndoshim Madhërinë Tuaj e t'ju paraqesim petkat që kanë pasë babat tonë, dhe jemi të gatshëm të vijmë nëse na jepni vendimin e hirshëm që kërkuam. Dhe duke lutur bekimin qiellor për fëmijën tuaj.
    Kuç, Fortesa e Medunit. 6 Gusht 1756.
    I.M.S. Perandorake, Mbretëreshës sonë shumë të mirësishme, shërbëtor i përvuajtur, - Ilia i Drekaloviçit Kapiten dhe Qeveritar i Bardhës-Brdës.
    Afërsisht të njëjtin tekst ka edhe: Plani i Kryengritjes, paraqitur nga Kuvendi i Kuçitm Karlit të II - Konzaga, duka i Neverës ose (Parmës) më 8 shtator 1614. Dhe duhet theksuar se në këtë kryengritje, janë angazhuar që nga Dukagjini deri në Himarë, bashkë me Malin e Zi (të sipërpërmendur). Padyshim, tek këto zona të &quot;nxehta&quot; duhet kapur filli i Nacionalizmit.
    Është trajtuar mjeshtërisht, se cilët ishin aleatët tanë: - Austri, Itali e Rusi. Atëherë lind pyetja kush i braktisi këta aleatë, dhe pse? Dhe këtu do të shohim, si në pasqyrë, tradhëtinë e pashallarëve shqiptarë, të cilët mbetën vasalë të &quot;përjetshëm&quot; të Perandorisë Osmane dhe na lanë këtu tek jemi. Sipas mendimit të Baletës, këta duhet të mbajnë Flamurin e Nacionalizmit!?... Të &quot;lumtë&quot; o nxënës i zellshëm, i shkollave të Makarentos, (të riedukimit).
    Mark Bregu

    Fobia...
    Çudi: Ne pasardhësit e ilirëve krenarë
    Ne, që dhëmb për dhëmb, u ndeshëm me romakët
    Bij të Kastriotit - prijës legjendar
    Që për një çerek shekulli i mundi anadollakët.
    (Sot mes Europës nga kush kemi frikë?!)

    Plot me bunkera asht mbushur toka
    Dhe ngjajnë me këpurdhat që dalin pas shiut
    Ne, që për trimni, zili na e kishte bota
    Vallë, përse kërkojmë sot, - Vrimën e miut!

    Ç'është kjo fobi ndonjëherë e pa parë
    Që përbuzë në shekuj e kanë ilirianët
    Si hyni frika në barkun shqiptar
    Kush vallë në lepuj i ka kthye luanët?
    Mallkuam Europën dhe Amerikën
    Adhuruam serbët, Vietnamin e Kinën
    Vëllezër dolëm me të gjithë Azinë
    Dhe historisë i sollëm shpindën!...

    Pesë shekuj, turku na mbajti n'robni
    K'të, historia vetëm na e rrëfen
    Dikush, thotë, me turkun jemi miq n'lashtësi
    Nuk është çudi të mohojmë Skënderbenë1
    Jemi fodullë, përbuzim botën
    Nuk pranojmë borxhe, ndihma e kredi!
    Veç, gjeografia na bashkon me Europën
    Se, shpirtin dhe mendjen i kemi n'Azi!

    Mbrojmë pavarësinë, kufijt e shenjtë
    Kush vallë der më sot na sulmoi në kufi?
    Këto janë përralla për kalamajt
    Kufijt i kemi veç për t'na mbajtë ndry.
    Mjaft der më sot i besuam Marksizmit
    Por sot e tutje ma s'i besojmë
    Aq sa ju besohen përrallave të dimrit
    Që plakat pranë zjarrit fëmijëve u tregojnë

    Ka ardhur koha për reflektime
    Koha ka ardhë për autokritikë
    Nuk ta beson kush as dhe një qime
    Se njerëzit vuajn sot në Amerikë
    Ai, që këto përralla dikur na i tregoi
    Ai që na mbajti nën dhunë me &quot;magji&quot;
    Bashkë me përrallat kohë e tij perëndoi
    Pranë Nastradinit pushon shpirt i tij.

    Më fal, Nastradin se të fyeva, për nderë
    Kur t'krahasova me atë të &quot;ndjerin&quot;
    Ti, kriminel s'ke qenë asnjëherë
    Ndërsa ai e kalon edhe Hitlerin.
    Mark Bregu
    Tetor 1990
    &quot;Ndonëse është shkruar para afro 13 vitesh mendoj se i qëndron kohës&quot; - autori

    <span style="font-weight: bold">Të falem Mirditë</span>
    Si kala ngrihesh mbi shkrepa
    Si vetimë flakëron mbi retë
    Veç drangoj përkundë ndër djepa
    Tek ti, shqipet kanë foletë

    Fole shqipesh, sofër burrash
    Pushka e ndera e shqiptarisë
    Kullat-k'shtjella maje currash
    Je simbol i trimërisë

    Ti, ke kodra e lugje t'thella
    Mrize e kroje plot freski
    Si kunorë të rrin Munella
    Si çerpik, kapuç mbi sy

    N'kreshta malesh e ndër ograja
    Gurrat rrjedhin ujë kristal
    Borë e bardhë &quot;kësulë&quot; mbi maja
    Çdo p'llambë toke mineral

    Ty, Rromaku, sllavi as turku
    Kurrë s'ta mposhtën krenarinë
    Gjuhë e Fe, si ti s'i ruejti
    Asnjë fis në mbarë Shqipninë

    Djelm e vajza si çeliku
    Gjithmonë n'prita e n'llogore
    Kurrë s'ta pau shpindën anmiku
    Veçse gjoksin Përmendore

    <span style="font-weight: bold">T'qofsha falë Mirditë kreshnike</span>
    Falë të qofsha ty Orosh
    Ty oxhak që kurrë s'u fike
    Flakë në krye e prush në gjoks.
    Mark Bregu


    <span style="font-weight: bold">Kurre turqit dhe islamiket dhe anadollaket nuk do shohin paqe ne Shqiperi.</span>

    Abdi Baleta eshte njeriu me delenxhi dhe me Turkoshi mbas krymenistrit te fundit turk dhe Qemal Ataturkut qe ishte shqiptar, dhe qe punuan per Turqi e kurre nuk donin qe te shihnin Shqiperi

    Ju jeni fondamentaliste dhe fanatike dhe primitive.
    Ju kurre nuk mendoni, ju vetem veproni
  13. Prim

    Prim Fillestar

    Re: Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

    Kjo teme mbyllet.
  14. INXHINIERI

    INXHINIERI Fillestar

    Re: Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

    Pershendetje!
    Jam i porsaardhur dhe me takon t'Ju pershendes...
    Do t'Ju terhiqja vemendjen te gjithe anetareve te forumit(dikujt me shume e dikujt me pak) le ta pranojme mendimin e tjetrit jo duke e miratuar ate por duke dhene dhe ne mendimin tone per problemin ne fjale...
    Do ishte shume interesante qe te debatohej ne kete rast a jane te drejta ose Jo problemet qe ngre Baleta (shenoj se nuk me duket me interes per te mos thene ndonje argument tjeter qe te merremi me personin qe i ngre keto probleme...Nuk eshte e sakte te mereshe me personin qe ngre nje problem por me problemin per te pare nese ai ekziston ose jo...)
    Une mendoj se po te shihen me qetesi, pa tifozllek, pa pasione, aty ka dhe te verteta dhe ekzagjerime... por une nuk do te preferoja te prononcohesha per asnjeren prej tyre gjersa dhe te tjeret anetare te dikutojne per ato qe ngre Baleta dhe jo per personin qe i ngre...
    Nese ato jane brockulla dhe te paverteta apo te dala mode, argumentoji, ne te kundert pranoji... <span style="font-weight: bold">KY ESHTE DHE KUPTIMI I DEBATIT</span> - Pershendetje nga I PANJOHURI
  15. Anton

    Anton Fillestar

    Re: Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

    Ore Kastriot,


    Ja ta them dhe nje here shqip:

    Nuk futem me pseudonime une ne asnje forum.

    Sa per faqen www.edsh.org

    mos u cudit kur komunistet na e marrin shpirtin sepse si po duket me mire ja marrim shpirtin ne njeri-tjetrit.

    A more vesh?

    Apo dru me pre!
  16. Anton

    Anton Fillestar

    Re: Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

    Nga Guri i Bardhë në Gerasimovka
    “Pavliku”
    Abdi Baleta, matiani me pozitën ma të naltë gjatë regjimit
    komunist, si dhe i katërmbdheti në listën e gegëve që arritën pozita
    të nalta gjatë këtij regjimi, u lind në 18. IV. 1941 në katundin Gur
    i Bardhë të Matit, bash në kohën kur Miladin Popoviqi dhe Enver
    Hoxha po punojshin për me kriju partinë ku ai ma pas do të futej
    për me ba karrierë të madhe. Me këte koincidencë lidhet nji fakt sa
    kurioz aq edhe ironik; në kohën që lindi matiani që ma pas do të
    bahej komunist dhe si i tillë do të ngjitej në shkallët e nalta të
    11
    nomeklaturës së kuqe, ende nuk kishte asnji komunist matian midis
    atyne rreth 200 komunistave të përçamë në katër-pesë grupe dhe
    që po bashkoheshin nan udhëhjekjen e Miladin Popoviqit dhe të
    Enver Hoxhës për me kriju Partinë Komuniste.
    Historiografia komuniste flet për 200 komunistë në këte kohë,
    por Enver Hoxha në librin e tij “Kur lindi partia” nuk përmend dot
    ma tepër se 97 emna dhe kurrnji prej tyne nuk asht matian. Madje
    edhe komunistët gegë që përmend ai mund të numërohen me gishtat
    e dorës. Kjo asht nji statistikë që e nderon Gegnin dhe posaçnisht
    Matin. Por të lindje në Gegni, në prag të fitores së regjimit komunist,
    që në nji sens të sigurt do të ishte dhe nji sundim i llojit të aparteidit
    i Tosknis mbi Gegnin, ishte nji fatkeqsi. Do të thoshte t’i kishe të
    mbylluna rrugët për me ba karrierë në të gjitha rrafshet e shoqnis,
    për gjysë shekullin e ardhshëm dhe, si po shkojnë gjanat, edhe për
    ma tej. Nji i lindun në katundin Guri i Bardhë të Matit për toskokomunistët
    ishte nji “malok” nga nji krahinë “reaksionare” dhe si i
    tillë duhej të mbetej gjithë jetën në shkallët e ulta shoqnore, kuptohet
    nëse nuk kishte fatin edhe ma të keq për me përfundu në internim,
    burg apo edhe në plumb ose litar.
    Dhe ky do të ishte fati i 99,99% të gegëve, por jo i Abdi Baletës.
    Foshnja që kishte le në Gur të Bardhë të Matit, në 18 prill 1941,
    kishte le me yll në ballë. Por ylli i tij nuk ishte ylli i bardhë me të
    cillin lindnin djemtë dhe vajzat në prrallat shqiptare, por ylli i kuq
    pescepësh sllavo-komunist.
    Familja e Baletës kishte pasë miqsi të hershme me fisin e
    Lleshajve të Dibrës1 . Lleshajt njifen historikisht si nji fis i lidhun
    me serbët. Gjatë mbretnimit të Zogut I, Haxhi Lleshi, e së bashku
    me ta edhe baba i Abdi Baletës, ishin emigrantë politikë në
    Jugosllavi, ku kishin ikë për arsye të bashkpunimit të tyne me nolistët
    komunistë, si para ashtu dhe gjatë viteve të tridheta. Në Jugosllavi,
    ata së bashkut me emigrantë të tjerë politikë toskë mbaheshin me
    rrogë prej shërbimit sekret jugosllav. Në ato rrethe Haxhi Lleshi u
    ba komunist (thuhet se ka kenë njoftë edhe me Miladin Popoviqin)
    dhe si i tillë u kthye në Shqipni pas largimit të Zogut.
    Baletajt ishin të njoftun si nji prej të paktave fise të Gegnis, që
    kishin nji traditë të gjatë të bashkëpunimit me serbët. Nw vitin 1914,
    në kohën që në Toskni grekët kishin ngritun entitetin autonom të
    12
    “Vorio-Epirit”, serbët u orvatën të bajnë të njajtën gja edhe në
    Gegnin Lindore të Shqipnis londineze, tuj kriju nji qeveri separatiste
    me qendër në Dibër, e cilla do të orvatej që, të shkëpuste prej shtetit
    shqiptar Dibrën dhe Matin. Në krye të kësaj “qeverie” serbët vunë
    Arif Hikmetin, nji turk i lindun në Kalkendil të Anadollit, i cilli
    kishte shërby për disa vite në Dibër si sekretar i mytesarrifit osman
    dhe që bante rolin e “Zografos” serb në Gegni. Serbët i dhanë Arif
    Hikmetit fonde shumë të mëdha financiare, në mënyrë që të tërhiqte
    pas vetes sa ma tepër njerëz në Dibër dhe në Mat. Por, në Dibër ai
    mundi të siguronte vetëm mbështetjen e fisit të Lleshajve, në krye
    të të cillit atëbotë ishte Halit Lleshi. E megjithatëgjithë, të hollat e
    ofrume pa kursim nga Hikmeti dhe Lleshi nuk banë punë. Dibranët
    ishin dhe mbetën anmiq të betum të serbëve. Në Dibër, Lleshajt
    nuk i ndoqi kush në rrugën e bashkpunimit me serbët, ndërsa në
    Mat i ndoqën vetëm Baletajt e Gurit të Bardhë, për shkak të miqsis
    familjare që kishin me Lleshajt, si dhe për shkak të pareve serbe që
    morën pa kursim. Gjyshi i Abdi Baletës ishte ministër në “qeverinë”
    e Arif Hikmetit, që jetoi vetëm disa muj nan hijen e bajonetave
    serbe.
    Baba i Abdi Baletës, Hasan Baleta, do të arratisej në Jugosllavi
    në vitin 1932, pasiqë ishte impliku në komplotin e organizum prej
    Ambasadës Jugosllave në Tiranë, për me ngritë nji rebelim ushtarak
    që do të përmbyste Zogun. Në gjyqin e njoftun të komplotistve që
    u ba në Vlonë, dul edhe emni i babës së Abdi Baletës, i cilli kishte
    marrë 500 napolona flori prej shërbimit sekret jugosllav. Në vitin
    1941, baba i Baletës u kthye në Shqipni së bashkut me Haxhi
    Lleshin. Disa kohë pasi erdhi në Dibër, Haxhi Lleshi krijoi nji
    organizatë komuniste dhe nji lëvizje të armatosun komuniste. Asht
    nji fakt tejet interesant ai se të tre krenët që organizun ma së parit
    lëvizjen e armatosun komuniste në veri të Shkumbinit, pra në Gegni,
    erdhën nga Jugosllavia ku ishin arratisë për shkak të luftës kundër
    Mbretit Zog në aleancë me serbët. Këta të tre ishin Myslim Peza,
    Haxhi Lleshi dhe Mustafë Kaçaçi. Me gjasë, edhe shërbimi sekret
    i partizanve të Titos, vazhdoi të lunte me letrat e shërbimit sekret
    mbretnor jugosllav, disa oficerë të të cillit kishin kalu në rradhët
    partizane. Deri në qershor 1944, kur kapërcyn Shkumbinin brigadat
    komuniste toske, kjo lëvizje mbeti krejt irrelevante. Po kështu
    13
    ndodhi edhe në Dibër. Gjatë gjithë luftës, deri në korrik-gusht të
    vitit 1944, kur në Dibër u futën brigadat partizane të ardhuna kah
    Tosknija, kjo lëvizje mbeti krejt e dobët. Këte lëvizje e mbështetën
    shumë pak familje dibrane dhe të trevave përreth. Nji ndër familjet
    e pakta që e mbështetën Haxhi Lleshin ishin Baletajt e Gurit të
    Bardhë. Guri i Bardhë asht nji pikë shumë strategjike në kufinin
    midis Matit dhe Dibrës, në rrugën midis Dibrës dhe Tiranës. Ndaj
    shtëpia e Baletajve u kthye në nji bazë të randsishme të partizanve.
    Në vitin 1941 atje ka ndalu Dushan Mugosha gjatë rrugës së tij për
    me shku në Tiranë.
    Si pjestar i brigadave partizane toske, që shkun në Kosovë për
    me çarmatosun shqiptarët e atjeshëm dhe për me ua dorzu Kosovën
    serbve, baba i Baletës muer pjesë në vrasjen e Shaban Polluzhës
    dhe të nji grupi të vogël të njerzve të tij, për të cillët partizanët
    “shqiptarë” thanë se i gjetën “të vetvramë”.
    Bashkpunimi i Baletajve me komunistët shifej me sy të keq
    prej bashkfshatarve dhe prej krejt krahinës së Matit. Jo njiherë Abaz
    Kupi u çoi fjalë Baletajve të Gurit të Bardhë që të hiqshin dorë prej
    komunizmit por ata nuk e ndigjun. Ky refuzim nuk solli asnji pasojë
    për Abdiun e vogël dhe familjen e tij, sepse antikomunistat si Abaz
    Kupi nuk i shoqnojshin paralajmnimet e tyne me represion sikur
    do të bajshin ma pas komunistat.
    Takimi i parë midis Abdi Baletës dhe Haxhi Lleshit, atij që ma
    pas do të bahej mbrojtësi dhe sponsori i madh i tij në vitet e regjimit
    komunist, daton aty kah fundi i vitit 1944. Gjatë nji vizite të Haxhi
    Lleshit në Gurin e Bardhë atij ia dhanë në krahë Abdiun e vogël
    dhe ky i fundit zgjati durt t’ja merrte kapelen me yll të kuq.
    -Ky ka me u ba nji komunist i madh! – Tha Haxhiu tuj ia vu
    kapelen mbi krye.
    Në Gurin e Bardhë Baleta do të niste shkollën fillore, ndërsa në
    vitet e fundit të shtatvjeçares (sikur quhej atëherë arsimi i ulët) do
    t’i përfundonte në Tiranë. Në vitet fill pas të ashtuqujtunit “çlirim
    të atdheut” Gegnija ishte tuj vujt represionin e regjimit toskokomunist
    që i kishte vu si objektiv vedit nanshtrimin dhe sundimin
    e Gegnis. Gegnija ishte Reaksioni për antonomazi. Mati, i cilli
    identifikohej me zogizmin, ishte nji prej krahinave të Gegnis që
    ma së shumti e ndjente represionin.
    14
    Komunizmi tosk cilli kishte ardhun në pushtet në nandor 1944
    kishte po të njajtin program që kishte e para organizatë politike
    toske e periudhës pas krijimit të Shqipnis londineze, e ashtuqujtuna
    “Krahu Kombëtar”, e krijume në 1919 dhe që bashkonte ato grupime
    që ma pas do të krijojshin dy rrymat politike toske; komunizmin
    dhe “Ballin Kombëtar”. Sipas atyne që na thotë Mustafë Kruja për
    “Krahun Kombëtar”: “Koncepti programatik i tyne ishte: Gegnija
    asht nji grumbull fisesh primitive nan influencën personale të paris
    shekullare e klerikale, vetëm Tosknija asht popullsi e pjekun nga
    pikpamja shoqnore e politike, prandej e gatueme për t’a sundue e
    çue përpara vendin në jetën shtetnore.Por e kuptojshin se nji
    programë me këte frymë s’kishte si me u zbatue pa komplicitetin e
    disa elementave gegë të tërhjekun me premtime e sigurime
    interesash ase me propagandë të përshtaçme me mendësinë ase
    sympathinë e antipathinë personale të secilit”2 .
    Që të sundohej ma mirë Gegnija, nji numri të vogël gegësh të
    cillët do të jepnin prova të forta për devocion ndaj regjimit, do t’u
    jepeshin poste, në mënyrë që të shërbejshin edhe si gjethe fiku për
    me mbulu diçka lakuriqsinë e aparteidit tosk. Këta njerëz do të
    zgjidheshin midis atyne pak familjeve gegë që ishin lidhun që herët
    me komunizmin tosk. Sepse tek ata mija gegë që u mobilizun me
    forcë në brigadat partizane toske, pas gushtit të vitit 1944, kur këto
    brigada nisën me depërtu masivisht në Gegni, regjimi komunist
    tosk nuk kishte fare besim, madje deri në vitin 1990 këtyne
    veteranëve gegë u shënohej në dokumenta se kishte qenë partizan
    “i mobilizum”.
    Në Gegnin e pasluftës ato pak familje gegë që kishin bashkpunu
    me komunistat toskë, që para depërtimit të brigadave partizane atje,
    kqyreshin me dyshim si “ata”-nji term ky me të cillin shenjohej
    regjimi tosko-komunist prej gegëve të sipër Shkumbinit. Po kështu,
    edhe familjet gege të lidhuna me komunistat jugorë nisën t’i shofin
    me drojë dhe me dyshim gegët e tjerë. Regjimi komunist bani të
    pamundurën që ta nxiste këte dasi, tuj dashtë që gegët e lidhun me
    të, t’i shofin si “ata” shumësin e gegëve.
    Edhe familja e Baletës ishte nji prej këtyne familjeve të kuqe
    gege, tuj kenë nji prej të paktave familje matiane që kishte kenë e
    lidhun me lëvizjen komuniste. Kështu që Abdiu i vogël u mbrujt
    15
    me idenë se ndonse ishte gegë dhe matian, pra nji subjekt apriori i
    papëlqyeshëm për regjimin tosko-komunist, ai ishte ndryshe nga
    gegët dhe matianët e tjerë. Ai ishte nji gegë dhe matian i pëlqyeshëm
    për regjimin komunist tosk sepse ishte nji gegë i kuq, respektivisht
    nji matian i kuq. Ai ishte nji njeri me fat dhe mund të ecte para në
    këtë epokë. Ai mund të bahej nji komplicist i rangut të naltë, nji
    pjestar i nomeklaturës së regjimit.
    Tregojnë nji histori për Abdiun e vogël. Në vitin 1954, kur ai
    ishte në vitin e fundit të shtatvjeçares, së bashkut me të afërmit e tij
    shkoi për vizitë në shtëpin e Haxhi Lleshit për me e urue, pasiqë
    atë vit ky i fundit ishte emnu Kryetar i Presidiumit të Kuvendit
    Popullor. Haxhi Lleshit ia paraqitën Abdiun e vogël si djalin që
    kishte zgjatë duart me i marrun kapelen me yll të kuq dhe i thanë se
    kapelja që Haxhiu i vuni mbi krye i kishte sjellë fat sepse ishte ba
    i fort dijshëm dhe rrinte natë e ditë mbi libra.
    Nuk dihet sesa i besoi Haxhiu ato fjalë sepse ai e kishte mbajtë
    shumë ma gjatë atë kapele dhe nuk i kishte shku ndonjiherë
    ndërmend me lexu ndonji libër, megjithatë e pyeti:
    -Cilat libra të pëlqejnë ma shumë or çun?
    -Librat sovjetike,- iu përgjegj Baleta i vogël gjithë seriozitet.
    -Por cili prej fëmijve sovjetikë të këtyne librave asht shembull
    frymëzues për ty?- Sforcoi intelektin Haxhiu për me sjellë ndërmend
    nji pyetje që e kishte ndigju shpesh t’ua bante Enver Hoxha fëmijve.
    -Pavlik Morozovi, -iu përgjegj në çast Baleta, tuj e tregu vedin
    vazhdues i denjë i traditës prosllave të familjes së vet.
    Pavlik Morozovi ishte nji fëmijë i famshëm sovjetik për të cillin
    shkruheshin libra e baheshin filma e kangë. Ajo çka e kishte ba të
    famshëm dhe model për të gjithë fëmijët sovjetikë, ishte fakti se në
    moshën 12-vjeçare ishte ba bashkpuntor i GPU-s (policis politike
    sekrete sovjetike) dhe si i tillë kishte denoncu babën e vet si sabotator
    dhe agjent imperialist. Mandej kishte dëshmu në gjyq kundër babës
    dhe kishte kërku dënimin e tij me vdekje gja që edhe u ba vërtet.
    Haxhi Lleshit i bani nji përshtypje të thellë kjo përgjigje dhe bani
    nji profeci për të ardhmen e vogëlushit.
    -Ky çun kenka si nji diplomat,-tha Haxhi Lleshi, tuj tregu kështu
    kuptimin e habitshëm që kishte për diplomacin. Por sikur e tregoi
    koha, kjo profeci ishte e saktë. Me gjasë, spiunit të vjetër serb i
    16
    bane shumë përshtypje fjalët e Abdiut të vocërr.
    -Mëso mirë dhe bahu nji militant i mirë si Pavlik Morozovi dhe
    unë kam me të çu në shkollë për diplomat,- i premtoi Haxhi Lleshi,
    ndoshta me humor.
    Por Baletës 13-vjeçar iu ngulitën thellë në mendje këto fjalë.
    Disa muj pas këtij takimi ai shkoi në shkollën e mesme pedagogjike
    në Peshkopi. Kjo nuk ishte nji piknisje e mirë për nji karrierë të
    madhe, sepse thujse të gjithë ata që laureoheshin prej kësaj shkolle
    përfundojshin si mësues katundesh, maja ma e naltë e karrierës së
    të cillëve ishte drejtor shkolle apo e shumta inspektor arsimi. Ai
    ma me fat mund të bahej shef arsimi, ndonse ky vend edhe në
    rrethet e Gegnis, përgjithsisht zihej prej toskve të dijshëm.
    Por Baleta donte të ecte para në jetë dhe jo të mjaftohej me kaq
    pak. Ai e dinte se ishte nji ndër gegët shumë të paktë që mund ta
    bante këtë. Ai kishte “biografin e mirë” dhe mbështetjen e Haxhi
    Lleshit, gegës me pozitë ma të naltë në hierarkinë e regjimit, nji
    prej atyne gegëve që regjimi i kishte vu si dekor të sundimit të tij
    dhe që i përdorte si bashkëpuntorë dhe bashkëfajtorë në nanshtrimin
    dhe sundimin e Gegnis. Nji i tillë donte të bahej edhe Baleta.
    Biografia dhe mbështetja e Lleshit ishin nji përparsi e madhe, por
    nuk mjaftojshin.
    Duhej edhe diçka ma tepër. Duhej që ai vetë ta tregonte vedin si
    nji element i vlefshëm për regjimin për me i besu poste me randsi.
    Duhej pra të bahej nji militant. Dhe të baheshe militant nan atë
    regjim, do të thoshte të baheshe nji demagog i kuq, agjitator
    enverian, veprimtar i shqum i Rinis Komuniste dhe ma pas antar i
    PPSH-s dhe, çka ishte mënyra ma e sigurt për me u ba i besueshëm,
    duhet të baheshe “Pavlik Morozov”, bashkëpuntor i Sigurimit të
    Shtetit. Dhe në të gjitha këto duhet të shkonte deri në ekstrem,
    sepse sikur i thonë asaj fjalës: “Që të hajsh në nji pjatë me djallin
    duhet ta kesh lugën e gjatë”.
    Që të shquhej nji gegë si militant nan regjimin tosko-komunist
    duhej të tregohej dhetë herë ma militant, dotë thotë ma ekstremist
    si demagog, agjitator apo si bashkëpuntor i Sigurimit të Shtetit,
    sesa toskët. Që të përfitojshe duhet të shkojshe në ekstremitet ashtu
    si Pavlik Morozovi. Natyra e tij e favorizonte ekstremizmin. Ai
    kishte temperament kolerik që e bante të ashpër dhe shpërthyes.
    17
    Kjo e bante të primun për me kalu në ekstremitet. Nuk kishin randsi
    nës e besojshe apo jo tek idetë që mbroje. Ajo që kishte randsi
    ishte të shkojshe në ekstrem, tuj i mbrojtë ato. Idetë nuk ishin kauza
    tek e cilla duhe përkushtu, por thjesht mjetet me të cillat duhej ba
    karrierë. Ndoshta ai kishte arritë ta kuptonte këte të fshehtë të
    Pavlik Morozovit. Demagogjia dhe spiunimi do të ishin investimi
    i Baletës në jetë, ndërsa ekstremizmi bosh në përkushtimin ndaj
    kauzave të cillat nuk i besonte, do të bahej mënyra e tij e veprimit.
    Jo, ai nuk donte të bahej nji mësues katundi, donte të bahej
    shumë ma tepër dhe për këte ishte i gatshëm të bante paktin me
    djallin. Djalli iu paraqit në trajtën e operativit të Sigurimit të Shtetit,
    që mbulonte shkollën, nji vllah ortodoks, që iu afru saora, tuj e
    konsideru si “njeriu ynë”. Nuk e pati të vështirë ta rekrutonte si
    bashkëpuntor të Sigurimit sepse Abdiu ishte i etun me iu futë
    karrierës së Pavlik Morozovit. Bashkënxanës të Baletës në shkollën
    e mesme pedagogjike të Peshkopis tregojnë se ishte Baleta ai që
    ma pas do të rekrutonte bashkënxansin e tij Xhelil Gjoni, i cilli ma
    pas do të bahej nji prej antarve ma ekstremistë të Byrosë Politike të
    PPSH-s dhe njeriu që haptaz ishte shprehun për përdorimin e forcës
    për të mbajtun gjallë regjimin Stalinist, në vitin 1990 e madje edhe
    në1991. Miqsia me Xhelil Gjonin do t’i mundësonte më pas Baletës
    që të lidhej me klanin Kapo, nji prej krenëve të të cillit Xhelil
    Gjoni u ba pas martesës me motrën e Hysni Kapos.
    Për Baletën thonë madje se ia nisi bash në stilin e Pavlikut, tuj
    spiunu nji njeriun e tij shumë të afërt si të lidhun me diversantët.
    Sikur të mos ndërhynte Haxhi Lleshi që e njifte personalisht të
    akuzumin, ky i fundit do të kishte përfundu shumë keq. Pas këtij
    incidenti për pak e pësoi keq edhe Abdiu i vogël, sepse të afërmit e
    vet, tejet të nervozum prej këtij gjesti të ithtarit të Pavlik Morozovit,
    për pak e banë që të kishte fatin e këtij të fundit(Pavlik Morozovi i
    vërtetë u vra në moshën 14 vjet në mënyre misterioze, ndoshta nga
    GPU-ja për me e paraqitun si nji “martir” revolucionar të vramë
    prej kulakve). Nuk dihet nëse Abdiut do t’i kishte pëlqye që fati i
    tij të imitojte deri në këte pikë atë të heroit të vet.
    Ky incident ndoshta e bani të dyshimtë tek të afërmit e tij, por
    ia rriti shumë reputacionin tek Sigurimi i Shtetit ku tashmë emni i
    tij ishte rrethu me laps të kuq si nji njeri shumë i vlefshëm.
    18
    Pseudonimi i tij ishte “Pavliku”.
    Pasi nuk i eci në rrethin familjar, së bashku me Xhelil Gjonin u
    ba tmerri i bashkënxansve dhe i mësuesve. Si sekretar i organizatës
    së rinis të shkollës kishte jo ma pak autoritet se sekretari i organizatës
    bazë të partisë së shkollës dhe se drejtori, madje ky i fundit, nji
    burrë i urtë, nuk e fshihte frykën që kishte prej nxansit militant. Në
    shkollë bani prova e para si orator demagog komunist. U fliste
    nxansve për Pavlik Morozovin, heroin e tij të dashtun dhe thoshte
    që të mos kishin drojë të ndiqshin shembullin e tij sepse ai qe
    revolucionar i vërtetë.
    Fotografinë e tij e mbante mbi kryet e shtratit. te persekutori i
    tmerrshëm i bashkënxansve me biografi të keqe, dhe bante gjithçka
    për me zbulu ndonji të tillë që i kishte shpëtu synit vigjilent të
    partisë dhe kishin arritë të futeshin në shkollë. Kur arrinte të zbulonte
    ndonji të tillë i detyronte të dilshin para shkollës dhe haptas të
    dënojshin dhe të mallkojshin prindët e tyne, që ishin ngritë kundër
    pushtetit popullor. Kështu ka ba me Isuf Hajriun.
    Kishte dokjen e keqe që të vidhte lekët dhe ushqimet e nxansve
    natën në konvikt dhe kur këta e zbulojshin dhe ankoheshin, i
    akuzonte se dojshin të diskreditojshin udhëheqjen e organizatës së
    rinis dhe i dënonte në mënyra të ndryshme, njiherë tuj i detyru nji
    pasdite janari me borë që të nisen në kambë tek nji lapidar i ngritun
    për nji betejë të brigadës së parë, njizet kilometra larg shkollës, ku
    ata duhet të pritshin deri në mëngjesin e ditës tjetër ardhjen e
    udhëheqsit të rinis, i cilli do t’i bante të kuptojshin se çdo të thoshte
    parime revolucionare.
    Thuhet se në përfundim të vitit të katërt, në mesnatën e ditës
    para se të largoheshin nga konvikti, bashkënxansit, i hudhën batanijet
    mbi krye Abdi Baletës dhe i dhanë nji leksion të paharrueshëm të
    dhunës revolucionare, tuj e ba që të nesërmen të largohesh çalëçalë
    dhe tuj mbajtë brinjët me dorë.
    Baleta duhet që ta ketë harru këte fatkeqsi porsa mur lajmin se
    kishte fitu të drejtën e studimit në Institutin e Marrdhanieve
    Ndërnacionale, në Moskë. Haxhi Lleshi e mbajti fjalën. Natyrisht
    u ndihmu edhe prej të mbrojtunit të tij, i cilli nuk ia nxiu faqen, por
    u ba nji militant i vërtetë. Me siguri që kur H. Lleshi kërkoi që A.
    Baleta të shkonte për studime në këtë degë kaq të rrallë, Sigurimi i
    19
    Shtetit dhe Partia në Dibër dhanë rekomandimet ma të shkëlqyme
    për “Pavlikun” e tyne të dashtun. Gjithashtu, në dhanien e së drejtës
    së studimit për diplomaci, duhet të ketë ndiku dhe fakti se ishte
    fjala për djalin e nji familjeje që, tradicionalisht kishte qitë agjentë
    serbë. Me këte, regjimi enverian u thoshte serbëve se vazhdonte
    me i respektu interesat e tyne në Shqipni.
    Një ish-bashkënxënës i Baletës në shkollën pedagogjike në
    Peshkopi tregon sesa e madhe ishte habia e të gjithë bashkënxënësve,
    kur e morën vesh se në ç’degë i ishte dhënë e drejta e studimit
    shokut të tyne. Sikur thotë ish-bashkënxënësi i Baletës, ata nuk do
    të ishin habitun më tepër sikur të kishin mësu se shoku i tyne ishte
    emnue ministër i arsimit, fill pas daljes nga bankat e shkollës. Në
    klasën e tyne kishte disa nxënës me rezultate më të mira se Baleta,
    por ata fitun të drejtën e studimit për mësuesi në Institutin Pedagogjik
    të porsahapun dhe ndonjë i rrallë shkoi për studim në vendet e kampit
    socialist në ndonji degë të dorës së dytë.
    Bashkënxansi i Baletes, Xhelil Gjoni, ma vone politbyroist do
    te shkonte per studime ne nji dege ma pak te randsishme, per
    gazetari!
    Abdi Beria
    Në Institutin e Marrdhanieve Ndërnacionale në Moskë, ku shkoi
    në vitin 1959, Baleta u caktu të specializohej në marrdhaniet me
    botën arabe. Edhe këtu, “Pavliku” ia nisi tuj kombinu studimet
    diplomatike me spiunimin. Bashkëstudentët shqiptarë e kujtojnë si
    nji prej të infiltrumve të Sigurimit të Shtetit midis tyne. Por karriera
    e spiunit nuk u kufizu këtu. Atëbotë KGB-ja fuste provokatorë midis
    studentve të huj që studiojshin në Bashkimin Sovjetik. Meqënse
    studentët studentët e huj nuk u hapeshin kolegve të tyne rusë, tuj
    pasë frykë se mos ata ishin njerëzit e KGB-s, për këte qëllim
    zgjidheshin studentë të huj të besueshëm. Përfaqsuesit e Sigurimit
    të Shtetit në Ambasadën Shqiptare në Moskë ia kishin vu KGB-s
    në dispozicion për këte qëllim të gjithë studentët shqiptarëbashkëpuntorë
    të Sigurimit. Baletës i ngarkun të punonte me nji
    grup studentësh të vendeve baltike për të cillët dyshohej se flitshin
    kundër sundimit sovjetik në vendet e tyne.
    Baleta nisi të shoqnohej me ta dhe të fliste kundër sundimit
    20
    sovjetik mbi vendet e vogla si Shqipnija, Estonija apo Lituanija.
    Pas disa kohësh ai arriti t’i identifikonte dy estonë dhe nji lituan,
    midis të cillëve nji vajzë që flitshin kundër regjimit sovjetik. Ata të
    tre përfundun në burg dhe mandej u mbyllën në nji klinikë
    psikiatrike, sipas metodës së re sovjetike për trajtimin e
    disidentve.Dy muj pas këtij episodi, ndërsa po kthehej nji natë në
    konvikt, Baleta si aksidentalisht ra në nji gropë të mbushun me
    ujna të zeza që ishte hapë për me riparu nji tubacion të dëmtum.
    Theu nji kambë dhe ndejti disa javë në spital. Do studentë shqiptarë
    tregojnë se atë mbramje nji grup estonësh dhe lituanësh festun deri
    në mëngjes në nji tavernë. Pas daljes nga spitali, i shifte me urrejtje
    balltikasit dhe kur kalojshin ata shprehej me zë të naltë se të gjithë
    popujt e kampit socialist që kishin të njajtën fe me perëndimorët
    (katolikë dhe protestantë), përfshi edhe shqiptarët e tillë, ishin
    reaksionarë dhe kontigjent i imperializmit dhe, po të varej prej tij,
    si të tillë do t’i kishte internu në Siberi ku të ngordhshin si minjtë.
    Studentët e vendeve baltike i vunë emnin Abdi Beria (sipas
    emnit të shefit famkeq të sigurimit sovjetik) dhe me këtë emën
    nisën ta qujnë të gjithë studentët që e njifshin. Në Moskë Baleta
    shoqnohej vetëm me studentë shqiptarë toskë, tuj parapëlqy sidomos
    gjinokastritët dhe lebrit. E lëshoi gegnishten dhe nisi të imitonte të
    folmen e tyne.
    Tregojnë nji histori për Baletën student në Bashkimin Sovjetik.
    Disa bashkëstudentë të tij rusë, për me u hakmarrë për mbrojtjen
    që Baleta i bante nëpër biseda terrorit stalinian dhe madje edhe P.
    Morozovit, që për ta ishte symbol i poshtërsis, gjatë nji udhëtimi
    me tren, në nji natë dimri, e rejtën Baletën, tuj ia tregu gabim
    stacionin ku duhet të zbriste dhe e banë të zbriste në Gerasimovka,
    vendlindja e Pavlik Morozovit të vet të adhurum. Kësht u plotsu
    anabasi i “Pavlikut” nga Guri i Bardhë në Gerasimovka. Kështu,
    Baleta pati rastin që të kalonte nji natë në vendlindjen e heroit të
    vet.
    Kur nisi prishja midis regjimit të Enver Hoxhës dhe Bashkimit
    Sovjetik, Baleta ishte nji prej atyne që u instruktun prej Ambasadës
    Shqiptare dhe u ngarkun që të punojshin me studentët e tjerë
    shqiptarë për me i skjaru mbi drejtësin e luftës së PPSH-s dhe të
    shokut Enver Hoxha kundër Hrushovit dhe klikës së tij, të cillët
    21
    kishin tradhëtu Stalin. Në nisje të vitit 1960, kur studentët shqiptarë
    u udhëzun që të nisin të zenë miqsi me studentët kinezë, Baleta
    ishte i pari që e bani nji gja të tillë, tuj u ba mik i ngushtë me nji
    student kinez të qujtun Ten Hao Çi, i cilli ishte dhe kushrini i njanit
    prej udhëheqsve të naltë komunistë kinezë Liu Shao Çi-s. Të gjithë
    studentët nisën me u tallë me Baletën sepse të gjithë e dijshin se
    studenti kinez ishte pederast.
    Ismail Kadare, në romanin e tij “Dimri i Madh”, përshkrun nji
    episod nga vizita e E. Hoxhës në Moskë në vitin 1960. Kur E.
    Hoxha po largohej nga Moska, në stacionin e trenit e pritën studentët
    shqiptarë, të cillët e përsollën me brohoritje demaskuesin e
    Hrushovit dhe mbrojtsin e Stalinit. Studentët vrapun për disa dhjetra
    metra së bashku me trenin kur ai u nis. Kadare përmend nji student
    që vrapoi ma gjatë se të tjerët dhe që i bani shumë përshtypje edhe
    E. Hoxhës, i cilli nuk e harroi kurrë atë fytyrë dhe pyeti se cilli
    ishte ai student.
    Ky student ishte Baleta. Ajo që Kadare nuk e thotë, asht se ky
    student, tuj e pasë vështrimin të fiksum tek dritarja e vagonit ku
    kishte dalë fytyra e udhëheqsit që përshëndeste studentët, u pengu
    dhe pëfundoi tuj e puthun, këte herë kundër dëshirës, tokën
    sovjetike, atë tokë të cillën së bashku me E. Hoxhën ishte tuj e
    lëshu përgjithmonë. Por, ky vrapim në stacionin e trenit të Moskës,
    ishte nji nga gjanat që ma pas e çun Baletën në New York.
    Denoncuesi i Kabilës
    Pas ndërpremjes së studimeve në Moskë, Baleta në vitin 1961 u
    kthye në Tiranë ku nisi studimet në fakultetin e shkencave politikojuridike,
    tuj vazhdu drejtimin e specialitetit që kishte pasë në Moskë,
    marrdhaniet ndërnacionale. Tuj kenë se nocioni i regjimit komunist
    shqiptar për marrdhaniet ndërnacionale ishte ideologjik, këto
    marrdhanie u konceptojshin jo sipas doktrinave shkencore
    perëndimore, por si aspekt i demagogjis. Prej këtej konsiderimi
    edhe i diplomacis komuniste si nji instrument i propagandës së
    regjimit kundër imperializmit, sidomos atij amerikan, zionizmit,
    revizionizmit, neokolonializmit etj.
    Në këtë fushë u specializu edhe Baleta dhe këto janë dijet mbi
    të cillat ai e ka shpallun veten specialist i së drejtës ndërnacionale,
    22
    titull ky të cillin e potencojnë edhe lakejtë e tij.
    Në Universitetin e Tiranës Baleta nuk harroi edhe pasionin e tij
    që prej fëminis, punën e “Pavlikut”. Ka pasun nji debat te gjate
    mbi ate nese ka kene ose jo Baleta agjent i Sigurimit te Shtetit.
    Pyetja duket absurde. Të gjithë funksionarët diplomatikë shqiptarë
    jashtë vendit, në periudhën e diktaturës tosko-komuniste ishin edhe
    bashkepuntorë të Sigurimit të Shtetit. Puna e tyne ishte në koordinim
    të perkryem me Sigurimin. Te tilla ishin rregullat e lojës në atë
    regjim. Pyetja mund të ketë sens vetëm nëse kerkohet të dihet se a
    ka kenë Baleta agjent i Sigurimit të Shtetit para se të hynte në
    diplomaci.
    Tashmë asht dokumentu qenia e Abdi Baletës bashkëpuntor i
    Sigurimit të Shtetit, së pakut që në kohën kur ishte student i
    Fakultetit Juridik. Dokumentat për këtë janë botu në shtyp që në
    vitin 1994 dhe edhe vetë Baleta nuk ka mundun ta mohojë këtë
    fakt të pakundërshtueshëm. Baleta ishte aq shumë i besum për
    Sigurimin e Shtetit, saqë ngarkohej me detyra nga ma të randsishmet
    dhe delikatet sikurse ishte shoqnimi i studentëve të huj. Në këte
    fushë Baleta pati edhe eksperiencën e tij ma të randsishme si 007
    në version komunist, kur spiunoi tek Sigurimi i Shtetit studentin e
    huj që ai shoqnonte, kongolezin Pol Songo, emni i vërtetë i të cilit
    ishte Laurent Kabila, i cilli shumë vite ma pas do të bahej President
    i Kongos.
    Si pasojë, Kabila i ri u dëbu nga Shqipnjia vetëm pas gjashtë
    mujsh, tuj mos krye studimet e nalta për të cillat edhe kishte ardhë.
    Shumë vite ma pas, në 1997 Baleta ishte shumë më i shqetësu nga
    ardhja e Kabilës në pushtet në Kongo, sesa nga zhvillimet në
    Shqipni. U gjend ato ditë në Tiranë nji ish-bashkëstudent i Kabilës
    dhe i Baletës, i cilli njoftoi në zyrën e Kabilës se Baleta ishte ende
    në Tiranë. Ky njeri mur edhe nji përgjigje nga Kabila: Jam i zanë
    me bastardët e Kongos dhe nuk kam nge të merrem me ata të
    Shqipnis!
    Baleta u qetësu përfundimisht në nisje të vitit 2001 kur Kabila
    u vra në nji atentat (po të ishte për Baletën ai duhet të kishte vdekur
    40 vjet më parë në birucat e Sigurimit të Shtetit) dhe me këte rast
    Baleta shkroi nji artikull elegjiak prej dy faqesh gazete, tuj derdhë
    lot krokodili për Kabilën. O tempora, o mores! thojshin latinët.
    23
    Bashkëstudentët e Abdi Baletës thonë se ishte pikërisht bama e tij
    trimnore me Kabilën, ajo që i vuni përfundimisht vulën emnimit të
    tij në Ministrinë e Jashtme fill pas përfundimit të fakultetit.
    Historia me Kabilën ishte padyshim ma e bujshmja e 007-ës
    komunist, por jo e para dhe as e fundit, sikurse kena pa. Para këtij
    emnimi, ajo e kishte ndihmu Baletën për me fitu të drejtën e studimit
    në Bashkimin Sovjetik dhe madje në nji degë shumë të rrallë dhe
    të preferume, ku shkonin vetëm pinjojt e nomeklaturës së naltë: në
    Institutin e Studimeve Ndërnacionale, i cili përgatiste diplomatë,
    sikurse ka shkruar edhe vetë Baleta në replikën e tij me Mehmet
    Elezin, në mars 2001 (çka do ta analizoj ma pas) e vetmja shkollë
    në të gjithë vendet ish-komuniste që përgatiste diplomatë.

    nga Kastriot Myftaraj
  17. Anton

    Anton Fillestar

    Re: Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

    Karriera
    Baleta- 007 diplomatiko-sigurims
    Në vitin 1964, fill pas përfundimit të studimeve të nalta, Baleta
    u emnu në Ministrin e Punëve Të Jashtme, në Drejtorinë e Europës
    Perëndimore dhe të Shteteve të Bashkume të Amerikës, ku punoi
    për trembëdhjetë vite, tre prej të cillave si drejtor. «Pavliku» ia
    kishte arritë qëllimit. Ai ishte ba nji komplicist i rangut të naltë, nji
    pjestar i nomeklaturës. Sigurisht që, në kushtet kur me të gjitha
    vendet e Perëndimit regjimi nuk kishte kurrfarë marrdhaniesh
    (përveç Francës dhe Italis me të cillat këto marrdhanie ishin krejt
    simbolike dhe ekzistojshin vetëm që nomeklatura të plotsojte në
    dyqanet luksoze të këtyne vendeve nevojat e saj), kjo detyrë kishte
    nji kuptim krejt tjetër prej atij që mund të imagjinohet sot.
    Atëbotë specialisti i marrdhanieve me vendet perëndimore kishte
    si detyrë kryesore të merrej me diasporën shqiptare që gjindej në
    këto vende. Kjo Drejtori ishte në bashkëpunim të ngushtë me
    drejtorin përkatse në Sigurimin e Shtetit. Baleta u zgjodh jo
    rastësisht për të punu në këte sektor. Ai ishte edhe njeriu i besum i
    Sigurimit të Shtetit . Kur erdh Baleta në këte detyrë, në vitin 1964,
    diaspora shqiptare në Perëndim ishte kompaktësisht antikomuniste,
    nacionaliste, djathtiste dhe kishte nji urrejtje të madhe për regjimin
    komunist të Tiranës dhe posaçnisht për Enver Hoxhën. Aty ende
    nuk kishin depërtu masivisht misionarët komunistë të dërgum prej
    24
    Sigurimit të Shtetit. Pra regjimi komunist e shifte diasporën
    shqiptare në Perëndim si nji sektor ku «puna ideologjike çalonte
    shumë» po të shprehem në nji shprehje të asaj periudhe. Synimi
    ishte që të përçahej kjo diasporë, tuj kriju aty nji lobi të fuqishëm
    pro regjimit komunist të Tiranës, do të thotë, proenverist, lobi e
    cilla duhej të manipulohej dhe të futej në luftë me lobinë
    antikomuniste dhe antienveriste.
    Gjatë trembëdhetë viteve që Baleta qendroi në këte post ai u
    tregu shumë aktiv në misionin për përçamjen e diasporës.
    Praktikisht, ai që në vitin 1964 ai nisi të bajë shumë udhëtime në
    Perëndim, tuj u u ba kështu nji lloj ambasadori shëtitës i regjimit
    në diasporë. Me ndihmën e shërbimit sekret kinez, Baleta dhe disa
    misionarë të tjerë të regjimit enverian, u pajisën me pasaporta të
    Hong- Kong-ut (ku kishte shumë shtetas të bardhë) dhe mundën të
    udhëtojnë lehtësisht në Perëndim, për me krye misionin e tyne prej
    demagogësh komunistë enverianë në diasporën shqiptare në Europë
    dhe në Amerikë. Baleta ka kenë pjestar i të parit grup diversionist
    shëtitës të dërgum në Perëndim prej regjimit komunist shqiptar për
    me përça diasporën.
    Paralelisht, Baleta kreu dhe nji mision tjetër për llogari të regjimit
    komunist, atë të stabilizimit të kontakteve me organizatat terroriste
    fundamentaliste islame, gja për të cillën do të flas ma hollësisht ma
    poshtë.
    Ambasadori i regjimit komunist
    Në vitin 1977, Abdi Baleta do të emnohej ambasador i Shqipnis
    komuniste në ONB (Organizata e Nacioneve të Bashkume). Ky
    ishte posti ma i randsishëm diplomatik i regjimit në botën e jashtme
    përveç ambasadës në Pekin, madje në nji sens të sigurt ishte edhe
    ma i randsishëm, pasiqë ishte i vetmi post diplomatik ku ambasadori
    shqiptar kishte nji funksion publik, tuj kenë se mbante fjalime nga
    tribuna e Asambles së Përgjithshme të Nacioneve të Bashkume.
    Pra kjo ambasadë ishte tribuna botnore demagogjike e regjimit.
    Ashtu si të gjitha vendet komuniste, edhe Shqipnija e asaj kohe për
    këtë post zgjidhte demagogun ma të zot që kishte.
    Aq shumë randsi i jepte regjimi këtij posti saqë ambasadorët
    shqiptarë në ONB ishin të vetmit (përveç atyne në Pekin dhe ma
    parë në Moskë) që instruktoheshin personalisht nga Enver Hoxha,
    25
    i cilli edhe i zgjidhte vetë, dhe që kishin të drejtën të kontaktojshin
    personalisht me udhëhjeksin (jo nëpërmjet ministris së jashtme),
    kurdoherë që e kqyrshin të nevojshme. Për të gjithë këta kërkoheshin
    garanca absolute prej Sigurimit të Shtetit dhe kuptohet që ky i fundit
    garanca të tilla mund të jepte vetëm për bashkëpuntorët e tij. Ndaj
    rekomandonte që personi që do të zgjidhej të kishte dhe nji të kalume
    prej bashkëpuntori të Sigurimit, gja që u ba rregull që në fillim dhe
    u ndoq rigorozisht deri në fund.
    Gjatë gjithë periudhës së regjimit komunist, deri në vitin 1992,
    Shqipnija pati vetëm pesë ambasadorë në Nacionet e Bashkume.
    Katër prej tyne ishin nga Tosknija, prej të cillëve tre ishin
    gjirokastritë(dy prej tyne Reis Malile dhe Nesti Nase do të baheshin
    ma pas ministra të jashtëm). Vetëm njani ka kenë gegë, Abdi Baleta.
    Detyrën e Ambasadorit në Nacionet e Bashkume Abdi Baletës ia
    komunikoi vetë Enver Hoxha, tuj i thanë se kjo detyrë për nga
    randsia ishte e barabartë me atë të nji antari të Byros Politike, madje
    ky post ishte ma i randsishëm se pjesa ma e madhe e atyne të Byros
    Politike.
    «Në Biro ka edhe njerëz që nuk dinë të flasin dhe që thonë
    budallallëqe, por që ne i mbajmë sepse janë militantë të vjetër dhe
    bolshevikë të mirë,- i tha Enveri, -por këto budallallëqe nuk i prishin
    dhe aq punë shtetit socialist. Ndërsa ambasadori shqiptar në
    Kombet e Bashkuara duhet të dijë të flasë shumë mirë dhe të ruhet
    se mos thotë ndonjë budallallëk sepse ai është zëri inë në tribunën
    e botës».
    «Të premtoj shoku Enver se Partia dhe Juve personalisht nuk
    do të zhgënjeheni për besimin që po më jepni. Unë do të jem zëri i
    juaj besnik dhe zëri i Partisë po ashtu, zëri i komunizmit dhe të
    internacionalizmit proletar, zëri i akuzës së popullit tonë dhe të
    popujve të botës kundër imperializmit d he atij amerikan në veçanti
    si dhe kundër revizionizmit e sionizmit»- Iu përgjegj diktatorit
    nacionalisti i ardhshëm radikal.
    Baleta-diplomati i specializum në përçamjen e diasporës shqiptare
    Elez Biberaj, në librin e tij “Shqipëria në tranzicion”shkrun:
    “Abdi Baleta dikur anëtar i Partisë së Punës, kishte qenë ambasador
    pranë Kombeve të Bashkuara në fund të viteve ’70 dhe në fillim të
    26
    viteve ’80, duke mbrojtur me potere të madhe politikën izolacioniste
    të vendit të vet. Gjatë kohës që ai ishte në Amerikë, Misioni Shqiptar
    pranë Nacioneve të Bashkuara e zgjeroi veprimtarinë shkatërruese
    në bashkësinë e shqiptarëve të Amerikës, duke e ndarë atë në
    elementë që ishin me Enver Hoxhën dhe në elementë që ishin kundër
    Enver Hoxhës3 .
    Këto fjalë na përsjellin opinionin e atij që mund të konsiderohet
    si vëzhguesi ma me autoritet i zhvillimeve në diasporën shqiptare
    në SHBA, para viteve të nëntëdhjeta, çka asht padyshim Elez
    Biberaj. Diaspora e fuqishme shqiptare në SHBA-të, e njoftun për
    antikomunizmin e saj militant, mbeti gjithherë nji preokupim për
    regjimin komunist shqiptar, i cilli në vitet e shtatdheta i hyni sfidës
    së vështirë të krijimit të nji lobi proenverist në këtë bashkësi. Nisja
    e këtij aksioni korrespondon me vajtjen e Baletës në SHBA-të si
    ambasador në Nacionet e Bashkume.
    Këtu nuk ka asnji koincidencë. Pas të gjitha gjasave, Baleta,
    ishte i zgjedhuni i regjimit komunist dhe personalisht i Enver
    Hoxhës, për realizimin e këtij misioni antinacional. Baleta u zgjodh
    si nji njeri me aftësi të veçanta në manipulimin njerëzor nëpërmjet
    ushtrimit të nji propagande komuniste tek e cilla kombinohen, nga
    njana anë terrori psikologjik që konsistonte tek kërcënimi i
    emigrantëve se mosbindja e tyre do të sillte për pasojë keqtrajtimin
    e të afërmve të tyre në Shqipëri, ndërsa nga ana tjetër, lujtja me
    sentimentet si atdhedashnija. Dhe Baleta nuk e deziluzionoi Enver
    Hoxhën.
    Brenda disa viteve Baleta ia arriti që me teknikat e tij djallëzore
    bolshevike të krijonte nji lob proenverist në diasporën shqiptare të
    SHBA-ve, tuj e përça këte bashkësi shqiptare, deri atëherë të
    painfektume nga virusi komunist. Sipas dëshmitarëve të kohës,
    slogani kryesor i Baletës në ndërmarrjen e tij për përçamjen e kësaj
    diaspore ishte: «Kush është kundër Enver Hoxhës, është kundër
    Shqipërisë, është tradhëtar i atdheut». Antarët e diasporës shqiptare
    në Amerikë ishin njerëz të ndershëm, atdhetarë, të papajisë me
    kategori mendimi për të përballun propagandën djallëzore të
    misionarëve enveristë të llojit të Baletës. Për këtë arsye nji pjesë jo
    e vogël e tyne ishin viktima të predestinume të Baletës, ketij demoni
    të propagandës së kuqe.
    27
    Nji nga metodat ma diabolike që përdori Baleta në këte mision
    të tijin ishte manipulimi me ndjenjat e pjestarëve të diasporës
    shqiptare në Amerikë për të afërmit e tyne që jetonin në Shqipni.
    Shqiptarët e Amerikës, si emigrantët politikë të pasluftës, ashtu
    edhe emigrantët ekonomikë të paraluftës, e dijshin se të afërmit e
    tyne në Shqipni, pavarsisht atyne që thoshte propaganda e regjimit,
    jetojshin në pikë të hallit, edhe ma keq se tributë afrikane.
    Emigrantët ishin shumë të dëshirum t’i ndihmojshin të afërmit e
    tyne me pare dhe veshje që t’ua lehtësojshin sadopak vorfnin. Me
    mija njerëz i drejtoheshin ambasadorit Baleta, tuj kërku që regjimi
    i Tiranës t’i lejonte të ndihmojshin të afërmit e tyne në Shqipni me
    pare e veshje.
    Baleta i priste me nji buzqeshje diabolike dhe u thoshte se të
    afërmve të tyne në Shqipni nuk u mungon kurrgja, por nëse ata
    duan t’i ndihmojnë shteti shqiptar asht i gatshëm t’i lejojë, por me
    nji kusht; pranohen vetëm ata të cillët jo vetëm nuk janë
    kundërshtarë të shtetit komunist por që janë miq dhe mbështetës të
    tij. Pra, regjimi e kërkonte të randë tributin për me i leju që ta
    bajshin këte gja. Leja iu jepej vetëm atyne që pranojshin të baheshin
    vegla të regjimit për me përhapë propagandën e tij në diasporë.
    Shumësia e shqiptarëve të diasporës tërhiqeshin me neveri dhe nuk
    pranojshin t’i nanshtroheshin këtij shantazhi të ndytë. Por kishte të
    tjerë që tuj vanë ndjenjat për të afërmit e tyne mbi dinjitetin, i
    nanshtroheshin shantazhit dhe baheshin vegla të regjimit.
    Nji prej detyrave kryesore që kishte Baleta, në cillësin e tij si
    ambasador komunist në ONB, ishte shpërndarja e librave të Enver
    Hoxhës midis shqiptarëve të Amerikës. Bodrumet e ambasadës
    mbushëshin çdo vit me shumë thasë me vepra të Enver Hoxhës,
    nëpërmjet shpërndarjes së të cillave synohej që të indoktrinohej
    me dogmën komuniste enveriane diaspora shqiptare në Amerikë.
    Sigurisht që shqiptarët e Amerikës as që i merrte malli, për librat e
    diktatorit, por shpesh ata ishin të shtrëngum që t’i merrshin ato,
    pasiqë gjindeshin para nji shantazhi tejet diabolik.
    Cillitdo prej shqiptarëve të Amerikës që paraqitej në Misionin
    Shqiptar në New York dhe kërkonte vizë për me vizitu Shqipnin,
    apo edhe të drejtën që të afërmit e tij në atdhe të merrshin ndihmat
    që ai u çonte, si në pare ose në veshje, i kërkohej që të blinte nji
    28
    sasi librash të Enver Hoxhës, jo vetëm për vedi, por edhe për të
    afërmit dhe për miqtë e tij. Që marrësve t’u bahej ma e çmume
    dhurata, këto libra mbanin edhe autografin e ambasadorit shqiptar,
    në këte rast Baletës.
    Sipas të dhanave, gjatë kohës së qendrimit të tij në New York,
    Baleta ka lanë autografin e vet në nandë mijë libra të Enver Hoxhës,
    prej të cillëve, 2000 « kopje «Rreziku anglo-amerikan për
    Shqipërinë», 1600 kopje «Kur lindi Partia», 2600 kopje
    «Imperializmi dhe Revolucioni», 1000 kopje «Titistët», 1000
    «Shënime për Kinën». Përveç këtyne njerëzve, librat e diktatorit
    shpërndaheshin edhe nëpërmjet rrjetit të agjentëve të pagum të
    Sigurimit, të cillët po ashtu i merrshin librat me autografin e Baletës.
    Gjatë kësaj periudhe Baleta nuk harroi as veprimtarinë e tij prej
    hajduti të rëndomtë të cillën e kishte ushtru në shkollën e mesme
    dhe në universitet. Baleta u merrte rryshfete të mëdha shqiptaroamerikanëve,
    disave tuj u premtu se do t’ua rregullonte që të mund
    tu çojshin njerëzve të tyne ndihma në pare dhe veshje, ndërsa disa
    të tjerëve tuj u premtu t’u jepte viza për në Shqipni që të vizitojshin
    të afërmit. Ndaj disave e mbajti fjalën, gja që në gjithsesi përban
    nji akt korrupsioni, ndërsa ndaj pjesës ma të madhe nuk e mbajti
    fjalën, gja që përbën edhe nji mashtrim. Me këta të fundit Baleta
    pati probleme të mëdha sepse e gjithë kjo aferë u kthye në nji skandal
    të madh.
    Strategjia e Sigurimit të Shtetit e zbatuar nga Baleta ishte që
    lobi i porsakrijuar proenverist i diasporës të organizohej sipas
    modelit stalinisto-enverist të celulës si njësi propagande dhe terrori
    që ushtronte manipulimin demagogjik, kërcënimin dhe deri
    asgjesimin fizik. Qëllimi i parë i këtyre strukturave ishte ushtrimi i
    presionit mbi pjesën antikomuniste të diasporës për ta neutralizuar
    atë. Ishte falë veprimtarisë së Baletës që diaspora shqiptare në
    SHBA-të u shndërrua në një fole grenxash, ku njerëzit që deri
    atëherë kishin bashkëjetuar paqësisht, shaheshin e rriheshin e madje
    edhe vriteshin midis tyre, për… fytyrën e Enver Hoxhës.
    Arshi Pipa ka thanë diku «Komunistat nuk kanë marre». Baleta
    u ba ilustrim i kësaj thanieje, kur në qershor të vitit 1991 guxoi të
    shkonte në SHBA, së bashkut me gazetarin sigurims, njiherësh
    edhe agjent grek, Frrok Cupin. Por pritja që i banë shqiptaro-
    29
    amerikanët Baletës, ishte e tillë, që e bani atë të mos shkelte ma
    kurrë në SHBA, që prej asaj dite.
    Në kohën që Baleta në New York nuk merrej me përçamjen e
    diasporës dhe me shpërndamjen e librave të Enver Hoxhës, ai merrej
    me oratori marksisto-enveriane nga tribuna e Asambles së
    Përgjithshme të Nacioneve të Bashkume, oratori kjo që ishte
    antiimperialiste e posaçnisht antiamerikane, antiizraelite në sens
    antisemit, antineokolonialiste, kundër konsorciumeve
    multinacionale, socialimperializmit, të paangazhumve, Tregut të
    Përbashkët Europian (sot BE), Konferencës së Sigurimit dhe
    Bashkëpunimit Europian, NATO-s, socialimperializmit, Karterit,
    Reganit, Thatcher-it, Pinochet-it etj.
    Në nisje të vitit 1982, kur u zbulu «komploti» i Mehmet Shehut
    dhe i grupit të tij, të cillët akuzoheshin se në bashkëpunim me CIAn,
    UDB-an, KGB-n, shërbimet sekrete italiane dhe franceze, kishin
    dashtë të rrëzojshin regjimin e Enver Hoxhës, Baleta ishte nji prej
    atyne që, sipas teorisë së këtij komploti, duhet të kishte shku në
    gjyq dhe mandej para togës së pushkatimit. Sipas skemës që paraqiti
    Sigurimi i Shtetit, nji prej krenëve të komplotit ishte eprori i
    drejtpërdrejtë i Baletës, ministri i jashtëm Nesti Nase, i cilli u dënu
    me vdekje dhe u pushkatu. Ky i fundit akuzohej, midis të tjerash,
    se gjatë nji vizite në ONB, në vitin 1981, ishte futë në kontakt me
    CIA-n. Por sipas rregullores që kishte misioni shqiptar në Nacionet
    e Bashkume, në nji rast të tillë, funksionari i naltë shqiptar duhet të
    ishte i shoqërum në çdo moment prej ambasadorit shqiptar. Nëse
    ambasadorit shqiptar nuk do ta kishte ba të ditun në Tiranë këtë
    veprim të ministrit, apo ma saktë nëse nuk do të ishte zbatues në
    skenarin e ndërtum prej Sigurimit të Shtetit, atëherë me siguri që
    edhe ai do të shkonte para togës së pushkatimit së bashkut me
    eprorin e tij.
    Përderisa Baleta jo vetëm që shpëtoi gjallë, por madje u emnu
    edhe në nji detyrë me randsi, do të thotë se ai ishte pjestar i skenarit
    të Sigurimit, i cilli u lujt në gjyqin e Nesti Nases. Ky ishte bash roli
    që i përshtatej ma së mirit «Pavlikut» dhe për të cillin ai kishte
    tregu që në fëmini se kishte nji vokacion të madh.
    Shkruesi i librave të Enver Hoxhës
    Në vitin 1982, pas largimit nga detyra e ambasadorit në ONB,
    30
    Baleta u emnu kryetar i gjykatës së rrethit të Pogradecit. Në pamje
    të parë kjo mund të ngjante si ulje e madhe në detyrë. Nga New
    York-u në Pogradec ! Por në fakt nuk ishte kështu. Në intervistën
    në Tv 2000, në 27 gusht 2001, si dhe në shumë raste të tjera të
    maparshme, Baleta tha se shumë dashakeqë të tij janë mundu që të
    zbulojnë gjyqet politike që ai ka ba në kohën kur drejtonte gjykatën
    e këtij rrethi, por nuk ia kanë dalë dot sepse ai nuk ka ba asnji gjyq
    të tillë. Kjo asht e vërtetë. Në gjykatën e Pogradecit Baleta jo vetëm
    që nuk ka ba asnji gjykim politik, por në përgjithësi nuk ka ba
    kurrfarë gjykimi, as penal dhe as civil.
    Njerëz që kanë punu në gjykatën e Pogradecit, në vitet 1982-
    87, pra në kohën kur atje ishte Baleta, thonë se ai pothujse nuk
    rrinte fare në gjykatë dhe paraqitej atje vetëm për të marrë rrogën.
    Madje nuk paraqitej as kur gjykatën e vizitonte për kontrollin rutinë
    vjetor kreu i plotfuqishëm dhe i përhershëm i gjyqsorit të asaj kohe,
    Aranit Çela. Shpesh largohej për javë të tana në Tiranë pa njoftu
    kërkënd. Gjykatën e drejtonte nankryetari. Gjysmëzyrtarisht thuhej
    se Baleta ishte nji lloj konsulenti i grupit që redaktonte veprat e
    shokut Enver. Kjo ishte vetëm nji pjesë e vogël e së vërtetës.
    Për Baletën, posti i kryetarit të gjykatës në Pogradec ishte ma
    tepër mbulesë për nji detyrë shumë ma të randsishme dhe misterioze.
    Çdo ditë, prej orës shtatë dhe deri në orën tre, shpesh edhe në orët
    e pasdites, ai shkonte në bllokun e udhëheqjes në periferi të qytetit
    të Pogradecit. Pogradeci, me klimën e tij të freskët, ishte vendi që
    Enver Hoxha kishte zgjedhun për me kalu nji pjesë të madhe të
    stinës së verës. Në këte qytet të qetë provincial, larg vëmendjes së
    kryeqytetasve, punonte nji prej ekipeve që merrej me përkthimin
    dhe shkrimin e veprave të diktatorit. Për pesë vite ekipin e vendu
    në Pogradec e ka drejtu Abdi Baleta. Kjo detyrë e dytë ishte arsyeja
    që Baleta nuk u çu në ndonji rreth të humbun, por pikërisht në
    Pogradec.
    Detyrën e shkruesit të veprave të Enver Hoxhës Baleta kishte
    nisun ta ushtronte që ma parë. Kur ishte ende ambasador në ONB
    ai shkroi dy kapituj të librit të Enver Hoxhës «Rreziku angloamerikan
    për Shqipërinë», saktësisht kapitujt ku flitet për prishjen
    e regjimit të Enver Hoxhës me SHBA-të në periudhën fill pas Luftës
    së Dytë Botnore si dhe kapitullin ku shpjegohet në pikpamjen e
    31
    Enver Hoxhës incidenti i Kanalit të Korfuzit. Gjatë kohës që ishte
    në Pogradec Baleta shkroi nji pjesë të madhe të librit «Shënime
    për Lindjen e Mesme» dhe ma pas disa kapituj të librit të Enver
    Hoxhës «Superfuqitë».
    Ndërsa në vitin 1987 kur ekipi i Pogradecit u shkri pasiqë
    përfundoi shkrimi i librave me kujtime apo shënime të Enver
    Hoxhës (ndërsa vazhdonte botimi i veprave me fjalimet e tij), Baleta
    u rikthye përfundimisht në Tiranë ku do të mbante dy detyra, atë të
    pedagogut të së drejtës ndërnacionale publike në fakultetin juridik
    të Universitetit të Tiranës, si dhe atë të bashkëpuntorit të Institutit
    të Studimeve Marksiste-Leniniste, i cilli sikur dihet drejtohej nga
    Nexhmija Hoxha zëvendës i së cillës ishte Fatos Nano.
    Në suazat e kësaj të fundit, në korrik të vitit 1990, në kohën kur
    tashmë kishte ranë Muri i Berlinit dhe edhe në Shqipni po frynte
    era e ndryshimeve, Baleta shkrunte në revistën «Studime Politiko-
    Shoqërore» (organ i Institutit të Studimeve Marksiste-Leniniste),
    nji recension për librin e Enver Hoxhës «Imperializmi dhe
    Revolucioni» (ribotu edhe tek revista «Studime historike» e po atij
    viti).
    Sipas Baletës, edhe në vitin 1990, kur komunizmi po vdiste
    gjithandej botës, revolucioni botnor komunist ishte trendi ma i
    fuqishëm në zhvillimet ndërnacionale dhe se edhe në këtë kohë
    «çështja e revolucionit është shtruar për zgjidhje», sipas shprehjes
    së E. Hoxhës. Kjo e vuni Baletën në anën e krahut ma konservator
    të ish-regjimit komunist, të atij krahu që ishte kundër ndryshimeve,
    përkrah mikut të tij Xhelil Gjonit.
    Baleta- njeriu i klanit Kapo
    Ngjitjen e tij impresionuese në shkallët e karrierës diplomatike,
    në periudhën e regjimit komunist, Baleta ia detyron, përveç qenies
    së tij bashkëpunëtor i Sigurimit të Shtetit edhe dy krenëve të naltë
    të regjimit komunist: Haxhi Lleshit dhe Hysni Kapos. Sikurse kam
    thanë, Haxhi Lleshi, me të cilin Baletën e ka lidhë miqësia familjare
    që zinte fill që shumë kohë para Luftës së Dytë Botërore, u ba
    sponsori i parë i karrierës së Baletës. Ndërsa ai që e afroi Baletën
    me klanin Kapo ishte Xhelil Gjoni, kunati i Hysni Kapos dhe shoku
    i ngushtë i Baletës gjatë viteve të shkollës së mesme pedagogjike
    në Peshkopi, si dhe gjate viteve te studimeve në ish-Bashkimin
    32
    Sovjetik. Me rekomandimin e Xhelil Gjonit, Hysni Kapoja
    sponsorizoi ngjitjen e Baletës në shkallët e karrierës diplomatike,
    tuj nisun që nga Drejtor i Drejtorisë për Europën Perëndimore dhe
    Amerikën në Ministrinë e Jashtme dhe deri tek Ambasador në ONB.
    Lidhja me klanin Kapo i doli shumë për mbarë Baletës në kohën
    e valës së spastrimeve që nisi Enver Hoxha, në vitin 1982, pas
    asgjesimit të Mehmet Shehut. Baleta mund edhe të kishte dalë para
    gjyqit dhe madje të qe ekzekutu, vetëm për një trill të Enver Hoxhës,
    në mënyrë që ky i fundit të bazonte legjendën e Sigurimit të Shtetit
    se Mehmet Shehu kishte lidhje në SHBA-të. Enver Hoxha, ashtu
    si edhe Stalini, nuk e kishte për gja që t’i zhdukte veglat që i kishin
    shërbye me shumë zell. Baleta ishte nji njeri, i cilli ishte shumë i
    përshtatshëm për t’u fliju për me provu legjendën sigurimse për
    komplotim ngase ai kishte qenë ambasador në New York. Por ai
    që e pësoi ishte Ministri i Jashtëm, Nesti Nase, i cili veç të tjerash
    u akuzua se kishte mbajtur lidhje me amerikanët për llogari të
    Mehmet Shehut.
    Por Baleta shpëtoi pa u cënuar nga vala e spastrimeve, edhe për
    faktin se ai ishte njeriu i klanit Kapo dhe spastrimet kishin si qëllim
    asgjesimin e klanit Shehu që mund të bahej rrezik për pozitat e
    klanit Kapo, i cilli kishte qenë tradicionalisht i fuqishëm dhe pas
    vakuumit që solli vdekja e Hysni Kapos, ia ofroi besnikërinë e tij
    Enver Hoxhës, tuj refuzu ofertat e Shehut. Për quid pro quo klani
    Kapo i kërkoi Enver Hoxhës shkatërrimin e klanit Shehu, që po
    kërcënonte pozitat tradicionalisht dominuese të klanit Kapo gjatë
    viteve të diktaturës.
    Vlerën e lidhjeve të tij me klanin Kapo, Baleta, e pa disa vite
    më pas, kur një ndërhymje e Vito Kapos, përveç “meritave” të
    vetë Baletës, e solli atë përsëri në Tiranë, si pedagog të së drejtës
    ndërnacionale në fakultetin juridik dhe bashkëpunëtor të Institutit
    të Studimeve Marksiste-Leniniste, në revistën e të cilit “Studime
    Politiko-Shoqërore” si dhe tek “Rruga e Partisë”, ai shkrojti deri
    në fund të vitit 1990 artikuj lavdërues për Enver Hoxhën dhe
    “veprat” e tij. Gjatë dhetë viteve të veprimtarisë së tij politike
    “antikomuniste” dhe “nacionaliste”, Baleta kurrherë nuk ka shkrujt
    kundër klanit Kapo dhe nuk shkrun as sot. Emni i nipit të Hysni
    Kapos, ministrit të brendshëm aktual, Ilir Xhelil Gjonit, mungon
    33
    gjithashtu në sulmet e Baletës kundër qeveris, po ashtu edhe emni
    i Sabit Brokajt.
    Nji antar i PD-së, me banim në Vlorë në vitin 1991, thotë se
    ditën e rrëzimit të monumentit të Enver Hoxhës në Tiranë, nji grup
    demokratësh nga Vlora kanë pyetë në Tiranë se a duhet rrëzu tash
    edhe monumenti i Hysni Kapos në Vlorë. Baleta i ndodhun
    “rastësisht” në selinë e PD-së në kohën që zhvillohej kjo bisedë,
    është shprehur se nuk është koha ende për këtë veprim. Ishte pra,
    falë ndërhyrjes së Baletës që monumenti i Hysni Kapos në Vlorë u
    rrëzu gjashtë muj pas atij të Enver Hoxhës, në gusht 1991, në kohën
    e eksodit të dytë drejt Italisë.
    Me shumë gjasë, ishte pikërisht klani Kapo, ai që sikurse po
    bahet e qartë edhe në retrospektivë po udhëheq zbatimin e planit
    shqiptar të Katovicës. Ishte ky klan që e zgjodhi Baletën si nji
    element i përshtatshëm për tú aktivizu në suazat e këtij plani, tuj e
    katapultu në rradhët e nacionalizmit shqiptar. Baleta edhe sot e
    kësaj dite që asht tuj simulu “nacionalistin rrufehudh137s”, klanin
    Kapo e qëllon vetëm me fishekzjarre.


    nga Kastriot Myftaraj


    Boll me boll me keta plehra komuniste, boll.
  18. Albinos

    Albinos Fillestar

    Re: Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

    <span style="font-weight: bold">Anton, perse e denigroni figuren e Baletes?</span>
    Si fillim deshiroja te theksoja qe kastrioti postoi shkrimet e Baletes kunder Myftarajt(qe te dy myslimane)dhe ti poston disa dite me pas akuzat e Myftarajt.
    E cuditshme politika binjake pa limit.
    <span style="font-weight: bold">Nuk do kisha deshire te futesha me ne kete teme se kjo teme i perket Kastriotit dhe ty Anton, meqe keni kaluar ne akuza dhe kunderakuza ndaj nje figure te oreve te para dhe nje figure qe deshiron te behet karrierist, e theksoj karrirerist i oreve te fundit</span>.
    Keni me vete dhe Pirro Mishen qe nuk ju le pa &quot;reshje shiu&quot; keshtu qe begatia eshte ceshtje kohe per ata njerez qe jane te lodhur dhe gjumi i nates eshte me te vertete intrigues si pasoje e lodhjes.
    Anton
    Duhet te jesh i qarte se duke hedhur mut ne vend te plehut per ta bere token sa me pjellore, besoj se prodhimtaria e kesaj toke do te jete e madhe.
    Thjesht le te themi <span style="font-weight: bold">Rrofte muti se pleh nuk ka ose rrofte muti se edhe pa pleh e bejme token pjellore</span>
  19. kastriot

    kastriot Fillestar

    Re: Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

    <span style="font-weight: bold">Ja nje nga arsyet se perse sulmohet Baleta nga Anton Pashiqi, Albinos Zografo dhe kompani.</span>


    [qb] BISEDË PER KOSOVËN DHE DIASPORËN

    (Intervistë ekskluzive për “Bota sot” dhënë publicistit shqiptar Besim Krasniqi që jeton në Gjermani. Kjo intervistë është dhënë para një sërë zhvillimesh të reja në Kosovë)

    “Bota sot”: I nderuari z.Baleta, si e vlerësoni situatën e krijuar aktuale politike në Kosovë, sidomos pas mbajtjes së zgjedhjeve të lira të 17 nëntorit 2001?

    Abdi Baleta : Gjendjen politike në Kosovë, sidomos në rrafshin e ndërtimit të institucioneve parashtetërore ( po i quaj kështu meqenëse Kosova ende nuk i gëzon atributet e shtetit sovran të njohur ndërkombëtarisht), e konsideroj shumë zhgënjyese për shqiptarët. Kurse për faktorët ndërkombëtarë kjo nuk më duket zhgënjyese, por kryesisht bezdisëse, meqenëse janë vet faktorët ndërkombëtarë që kanë përgatitur rrethanat spekuluese për të çuar në krijimin e një ngecie të tillë.

    Gjendja politike e bllokuar për disa muaj pas përfundimit të zgjedhjeve politike më duket zhgënjyese, madje e papranueshme dhe tejet e dëmshme, për arsye se pas atyre zgjedhjeve që kaluan në një atmosferë të qetë e shumë premtuese dhe që siguruan një nam të mirë në botë për shqiptarët e forcat politike shqiptare të Kosovës, çdo gjë duket tashmë e kthyer kokëposhtë. Shqiptarët po lënë namin e keq se nuk janë në gjendje të bien në ujdi as për të krijuar institucionet e një shteti, kur këto institucione ende nuk do të kenë rol të mirëfilltë pushtetor, sepse janë nën hyqmin ndërkombëtar. Kjo gjendje çon ujë vetëm nëmullirin e sllavo-grekëve e aleatëve të tyre që vazhdimisht kanë pretenduar se shqiptarët janë të paaftë të bëjnë shtet e të qeverisen vet. Prandaj për të hedhur poshtë këtë propagandë, për të mos u lënë shteg as atyre ndërkombëtarëve që nuk e shohin me sy të mirë apo që janë kundër pavarësimit të Kosovës e shndrimit të saj sa më të shpejtë në shtet të pavarur e sovran, duhej të kishin hedhur pas krahëve çdo ambicie, çdo mëri, çdo pakënaqësi dhe të kishin krijuar me shpejtësi institucionet, të kishin zgjedhur presidentin e formuar qeverinë.

    Me keqardhje më duhet të them se vonesa në përmbushjen e këtyre detyrave nga forcat politike të Kosovës që me votën e zgjedhësve dhe me marifetet e ndërkombëtarëve u vunë politikisht në rolin e krijuesve të institucioneve të Kosovës që mund të punojnë për arritjen pavarësisë me mjete politike, i kanë zhvleftësuar zgjedhjet në Kosovë dhe kanë ulur autoritetin e institucioneve (para) shtetërore pushtetore të Kosoëvs para se ato të ngrihen. Kjo është një humbje e madhe për Kosovën dhe për kombin shqiptar në tërësi. Ëshrtë një dhuratë që tashmë shqiptarët ua bëjnë armiqëve tyre, sipas asaj logjikës së mbrapshtë që mençuria popullore shqiptare e ka stigmatizuar me kohë nëpërmjet shprehjes “ për një plesht e djeg jorganin”. Natyrisht në jorganin politik në Kosovë duket se nuk ka hyrë vetëm një plesht, por duket se jaë strehuar edhe gajrpërinj.



    “Bota sot”: Sipas mendimit Tuaj, cilat janë shkaqet reale për të ashtuquajturën bllokadë institucionale, të krijuar në parlamentin e Kosovës nga ana e disa grupeve politike, tashmë të njohura për orientimet e tyre të majta politike respektivisht me ideologji marksiste-leniniste-enveriste?

    Abdi Baleta: Kjo pyetje më duket në kategorinë e atyre që quhen “sugjestionuese”, sepse e ngushton shumë terrenin ku duhet kërkuar përgjegjësia për gjendjen e pakëndshme që është krijuar në Kosovë. Unë nuk kundërshtoj mendimin se përgjegjësinë më të rëndë e kanë ata që bllokojnë punën për zgjedhjen e presidentit e të qeverisë për hir përfitimesh politike vetanake ose partiake. Në pyetjen tuaj ju këta i identifikoni si “grupe politike tashmë të njohura për orientimet e tyre të majat me ideologji marksiste -leninste enveriste”. Jam i prirur më shumë të arsyetoj se në këtë rast shkaku për qëndrimet bllokuese nuk duhet kërkuar aq shumë tek “orientimet e majta, marksizëm-leninizmi dhe enverizmi”. Sepse edhe në krahun tjetër ka trashëgimi marksiste-leniniste, mbase të farkës titiste. Prandaj diskutimin më duket nuk duhet ta bëjmë sipas kësaj vije ndarëse, por sipas logjikës politike-juridike më të përgjithëshme dhe në radhë të parë rreth boshtit të interesave kombëtare. Për fat të keq po shihet se edhe në Kosovë politikanët e partiakët po mendojnë më shumë për pushtetin se për shtetin. Madje po mendojmë për një pushtet që është ende fiktiv. Këtë dobësi shqiptare ndërkombëtarët e kanë ditur mirë me kohë dhe në funksion të spekulimeve me këtë dobësi kanë ndërtuar gjithë skemën e manovrimeve të tyre pushtendërtuese në Kosovë, për të favorizuar sa më shumë serbët dhe për të zbehur rolin politi të faktorit shqiptar, i cili duhet të jetë faktori vendimtar në ndërtimin dhe funksionimin e shtetshmërisë në Kosovë.

    Sipass mendimit tim kjo çështje duhej të ishte zgjidhur dhe duhet të zgjidhet në bazë të parimeve dhe të kritereve të sprovuara politike e juridike që përcaktojnë se partia ose koalicioni që ka fituar shumicën duhet të ndërtojë pushtetin, nëpëmjet mekanizmit të votës parlmentare dhe jo me pazare, sikurse tentojnë forcat që kërkojnë patjetër postin e kryeministrit. Por unë këtë bllokim nuk e shoh si “marksizëm-leninizëm, apo enverizëm”, por si karrierizëm. Qysh në janar të vitit 1999 në një shkrim timin polemizues me Shëptim Golemin ( Dilaver Goxhaj nga Gjirokastra), icili paraqiti në gazetën “Rilindja” një plan për vendosjen në Kosovë të pushtetit të atyre që bëjnë sot veprimtari bllokuese, jam shprehur kundër këtyre makinacioneve që transplatonin në Kosovë një përvojë shumë dëmprurëse të Partisë Komuniste të Shqipërisë nga koha e LDB. Kjo përvojë në Shqipëri ishte sjellë dhe imnponuar nga emisarët jugosllavë Miladin Popoviç e Dushan Mugosha.Prandaj në kuadrin e kësaj përgjigje nuk po zgjatem.

    Ajo që ngjet në Kosvë tani është vazhdim i një fryme të keqe që u krijua ndërmjet forcave politike e politikanëve të Kosovës në prag , gjatë dhe pas Konferencës së Rambujesë. Po kërkohet të bëhen punët sipas pazareve që janë bërë atëherë dhe që u keqpërdorën në dëm të Kosovës edhe nga pushtetarët e Tiranës, nëpërmjet lidhjeve që kishin në Kosovë. Pazaret e kohës së Rambujesë u vlejnë vetëm ndërkombëtarëve që mbështesin manovrat e Serbisë dhe të Beogradit. Prandaj jam i mendimit se detyrë politike atdhetare është të flaken tutje pazaret e Rambujesë.

    Shqiptarët duhet të këmbëngulin me çdo fjalë, me çdo gjest, me çdo projekt në qëndrimin se për ta Rambujeja është e vdekur dhe nuk mud të ringjallet më. Për hir të kësaj unë besoj se u përket atyre që kërkojnë pa tjetër postin e kryeministrit të heqin dorë nga kjo kërkesë dhe pala tjetër të gjejë mundësitë që t’i kënaqë më shumë në drejtime të tjera. Më kujtohet se dikur Rexhep Qosja për të sfiduar Berishën ka thënë “Ai që me çdo kusht kërkon të qëndrojë në pushtet duhet larguar me çdo kusht nga pushteti”. Dhe kështu u bë, Berishën në mars të vitit 1997 e rrëzuan nga pushteti me mjetin ekstrem , luftë të armatosur. Por fraza e Qosjes ka të njëjtën vlerë edhe në të anasjelltën e saj “ai që më çdo kusht kërkon të marrë pushtetin jo nëpërmjet votës, duhet penguar të arrijë këtë qëllim”. Unë rrugën më të mirë për zgjidhje e shoh në heqjen dorë nga partitë që kanë më pak vota për të marrë postin e kryeministrit. Do të jenë më të nderuara të ndihmojnë në krijimin e institucioneve duke mos u lënë serbëve terren për sspekulime dhe obstruksionizëm. Ka kohë e do të ketë plot raste që shqiptarët edhe në Kosovë “ të kacafyten” për karrige pushteti, sikure po ndodh në Shqipëri. Por, tani nuk është koha për këtë në Kosovë. Unë i kundërshtoj qëndrimet obstruksioniste jo për shkak të dallimeve midis të “majtës” e “të djathtës” në Kosovë, por për shkak se dëmtohet objektivi kombëtar dhe për shkak se nga vazhdim i grindjes rritet shqetësimi se agjenturat e huaja, në radhë të parë ajo serbe, i pakan lëshuar tentakulat shumë thellë.



    “Bota sot”: Pas ikjes së danezit z.Hakerup nga detyra e Kryeadministratorit të Kosovës, bashkësia ndërkombëtare emëroi ish-këshilltarin politik gjerman z. Michael Steiner për Kryeadministrator të ri të Kosovës! Z.Baleta, çfarë nënkupton kjo për Kosovën?

    Abdi Baleta: Me sa po shihet zotëria Hans Hakerup nga Danimarka u dërgua në Kosovë me një mision kohor të shkurtër e kalimtar dhe me detyra politike shumë specifike : të bënte atë “marrëveshjen kuadër”, të organizonte zgjedhjet parlamentare pikërisht ashtu siç u organizuan, të bënte marrëveshjet që bëri me Beogradin dhe të krijonte maksimumin e mundëshëm të kushteve që kënaqnin serbët e Serbinë. Me të përfunduar këto detyra , që duhet thënë se ai i kreu mirë duke demtuar shqiptarët, ishte e qartë se misioni i tij nuk kishte kuptim të vazhdonte më.

    Atë që në Kosovë u bë nën drejtimin e Hakerupit faktorët ndërkombëtarë që vendosin për punët e Kosoëvs nuk kishin leverdi ta bënin nën drejtimin e ndonjë personaliteti tjetër nga një vend më i madh se Danimarka dhe që duhej të luante rol për një periudhë më të gjatë në Kosovë. Nuk kishi leverdi ta bënin duke mbajtur më gjatë francezin Kushneri, apo duke sjellë menjëherë pas Kushnerit gjermanin Shtajnerin, sepse politika e koordinuar franko-gjermane nuk pëlqente që ta merrte direkt përgjegjësinë për ato që u bënë nën drejtimin e Hakerupit.

    Tani që pas “gozhdës serbe” të Nastradinit që e la në Kosovë Kushneri ( problemin e Mitrovicës) dhe pas disa avantazheve që krijoi Hakerupi për politikën e Serbisë në Kosovë mbërrin një gjerman që me dorë të fortë të konsolidojë ato që janë bërë deri tani dhe të kontrollojë më shumë ecuriën e procesit të zhvillimeve politike në Kosovë, në përputhje të rreptë me konjukturat politike europiane e euroatlantike.

    Unë jam i prirur ta shoh me skepticizëm rolin që mund të luajë zotëri Shtajner për shkak të koordimit të ngushtë të lëvizjeve politiko-diplomatike franko-gjermane, për shkak të xhelozive që ka me politikën amerikane ky bosht franko -gjerman dhe për shkak se politika gjermane në veprimet në Ballkan e veçanërisht në çështjen e Koosvës, tregon prirje të theksuar për të mbajtur parasyh humorin e politikës ruse. Megjithatë disa gjëra që mund të bëshin me lehtësi në kohën e Kushnerit, për arsyet e njohura të simpative më të afishuara të politikës franveze për serbët dhe zbatimit me rreptësi të porosive të marra nga Hakerupi, mund të mënjanohen tani në kohën e Shtajnerit. Por, edhe kjo do të jetë në vartësi të zhvillimeve ndërkombëtare dhe në vartësi të shkathtësisë që do të tregojë politika shqiptare në Kosovë për të ndikuar në orientimet e faktorit ndërkombëtar.

    “Bota sot”: Në Kosovën e pasluftës ndodhën shumë vrasje ndaj figurave eminente të jetës politike të spektrit të djathtë politik, të cilat ndikuan në acarrimin e marëdhënieve ndërshqiptare në Kosovë dhe në ngecjen e zhvillimeve pozitive në dobi të Kosovës dhe qytetarëve të saj. Si i komentoni Ju këto vrasje?

    Abdi Baleta: Për vrasjet politike në Kosovë jam shprehur shpesh edhe nëpërmjet “Bota Sot” dhe e kam të vështirë të shtoj ndonjë gjë të re. Më duket e rëndësishme të mbajmë parasyh dhe ta përsërisim se në historinë shqiptare, qysh në vitet e para të shpalljes e të ndërtimit të shtetit të pavarur shqiptar, ka vepruar një prirje për të bërë politikë nëpëmjet aktesh terroriste. Ka qenë në shumicën e rasteve “e majta shqiptare” që e ka bërë politikën nëpërmjet vrasjeve politike; ka qenë e majta që ka glorifikuar disa atentate dhe atentatorë, si për shembull Avni Rustemin. Madje ky glorifikim për fat të keq ka zënë vend shumë edhe në psikologjinë popullore. Qysh nga vrasja e Esat Pashë Toptanit në Paris, vrasja e të cilit pavarësisht nga mendimi që mund të kemi për politikën e tij ishte akt terrorist, janë bërë shumë atentate politike kundër figurave të njohura shqiptare edhe jashtë trojeve etnike shqiptare. Mbajmë njëfarë rekordi edhe për atentate me armë të kryera brenda në ndërtesën e parlamentit të Shqipërisë, ose tek dyert e saj.

    Dukuria e vrasjeve politike për fat të keq hyri shpejt me raste të rënda edhe në historinë politike të Kososvës, gjë që nuk e uronim e madje nuk e mendonim se do të arrinte në këtë shkallë ku ka arritur. Në të gjitha këto raste, në radhë të parë, duhet kërkuar dora e agjenturave të huaja, që tradicionalisht ua ka sjellë tek dera këtë të keqe e plagë të rëndë shqiptarëve. Por vetëm me rolin e agjenturave të huaja nuk mund të shpjegohet kjo e keqe që i gjen shqiptarët. Shqiptarët e implikuar në këto vrasje, qofshin individë apo forca politike, mbajnë një përgjegjësi të rëndë dhe bëjnë një krim kombëtar më shumë se një krim individual. Është e qartë se në aktet terroriste me prapavijë e qëllime politike edhe tani jan më të angazhuara forcat e majta dhe forcat e individët e indiktrinuat nga ideologjitë e majta. Si në Shqipëri dhe në Kosovë qysh nga viti 1991 e deri tani veprimtarët politikë të krahut të djathtë kanë qenë viktima të terrorizmit me sfond politik. Forcat e djathta madje janë treguar të paafta të lësshojnë sinjale të qarta që të frenojnë ata që praktikojnë këtë politikë terrrori. Kjo paaftësi ka inkurajuar në njëfarë mënyre akte të tilla.



    “Bota sot”: Si e shihni mundësinë e tejkalimit të krizave politike në Shqipëri, Kosovë, FYROM si dhe trojet tjera etnike shqiptare?



    Abdi Baleta: Mundësitë për tejkalimin e krizave që përmendi ju i shoh shumë të zymta dhe kapërcimin e këtyre krizave e mendoj si një procdes të vështirë, të ndërlikuar e relativisht të gjatë.

    Krizat si ato që përjetojmë ne shqiptarët janë krijuar historikisht, për një kohë të gjatë nën veprimin e shumë faktorëve negativë brendashqiptaë e sidomos nga jashtë kombit e trojeve etnike shqiptare. Prandaj nuk kapërcehen lehtë. Po të mendojmë ndryshe bëjmë një gafë politike dhe dhe një gabim që do të na kushtojë edhe më rëndë se sa pranimi i realitettit të hidhur. Me shpresa, dëshira të mira, iluzione të bukura, besime naive nuk bëhen punët e vështira, sikurse nuk fitohet asgjë me kryqëzim duarsh, me zhgënjim dhe rënie në dëshpërim.

    Edhe kur në raste e konjukjtura të caktuara, siç ishte para dy vitesh në Kosovë , apo para 10 vitesh në Shqipëri, ndodhin zhvillime që të ngjallin optimizëm, përsëri asnjëherë nuk ka garanci se këto rrethana nuk ndryshojnë shpjet drejt përkeqësimit. Këtë e shohim tani në keqësimin e kushteve ndërkombëtare për problemet e shqiptarëve.

    Duhet ta pranojmë se shqiptarët janë në mes të një krize të përgjithëshme kombëtare, që është krizë me vazhdimësi historike të gjatë. Thelbi i kësaj krize nuk ka gjasa të ndryshojë menjëherë. Jemi ende larg asaj që bota të pranojë se zgjidhja e krizave më të cilat ndeshen shqiptarët qëndron në zgjidhejn radikale të çështjes kombëtare shqiptare, domethënë në basshkimin kombëtar të shqiptarëve. Ajo që i pakëson shanset dhe largon kohën e daljes nga kriza është se politika e në përgjithësi pssikologjia kombëtare shqiptare është larg shtrimit si duhet të këtij prablemi para vetes e para botës.

    Kështu që mund të dëshirojmë të dalim shpejt nga krizat, por po punojmë jo aq sa duhet për këtë. Lehtësimi i përkohëshëm i krizave të veçanta nuk duhet marrë si afrim i fundit i krizës së përgjithëshme. Kur Kriza e përgjithëshme mbetet mundësia e acarimit të krizave të veçanta rritet.



    ”: Z.Baleta, siç dihet jeni njëri ndër publicistët më të lexueshëm në mërgatën shqiptare pranë gazetës kombëtare “Bota sot”. A mendoni se mërgata shqiptare është lënë në harresë dhe i është lënë stihisë së kohës dhe pse ndodh kjo?



    Abdi Baleta: Unë do të mendoja kështu si ju në qoftë se shqiptarët që nuk kanë lëvizur nga trojet etnike, sidomos në Republikën e Shqipërisë, do të kishin arritur të ndërtonin një shtet të konsoliduar, me një pushtet serioz, me struktura politike e shoqërore serioze, me një minimum të domosdoshëm mundësirash ekonomike, kulturore, administrative për të bërë punë të organizuar me mërgatën. Këto mundësi e kushte nuk janë krijuar as në Shqipëri, as në Kosovë. Përkundrazi tani si Shqipëria dhe Kosova po mbajnë sytë nga mërgata për ndihmë në shumë drejtime.

    Prandaj unë nuk mendoj se problemi duhet shtruar “ se mërgata shqiptare është lënë në harresë”. Thjesht në Shqipëri nuk ka se kush ta kujtojë mërgatën shqiptare. Shumë shqiptarë e kanë mendjen të bëhen mërgimtarë për të siguruar një jetë më të mirë. Kurse pushtetet e qeveritë që ndërrojnë njëri tjetrin në Shqipëri nuk e kanë mendjen të kujdesen si duhet për shqiptarët që janë këtu e jo më për ata në mërgim. Besoj se në Kosovë dëshira për të bërë diçka mund të jetë më e madhe, por edhe atje mundësitë nuk janë të mëdha.

    Unë dua të them se shqiptarët mërgimtarë nuk duhet, në rrethanat e sotme, ta shikojnë e mendojnë veten si të lënë në harresë nga atdheu, por të pajtohen me këtë realitet që është dhe ata të kujtohen më shumë për atdheun. Kemi dëgjuar shpesh të mërguar nga Shqipëria që i zë nostalgjia atje ku janë dhe betohen se sa të bëhet Shqipëria demokratike me të vërtetë, sa të krijohen kushte për jetë më të mirë do të kthehen. Edhe kjo është një dëshirë për t’u përshëndetur. Por pyetja mbetet : kush do t’i bëjë këto gjëra në Shqipëri? Detyra e shqiptarit që nuk i ndahet shpirti nga vendi i vet, kudo ku e kanë hedhur dallgët e jetës, nuk është tvetëm dashuria nga larg e nostalgjia por të bëjë diçka nëse mundet. Përtndryshe shqiptarët që nuk kanë lëvizur mund të zënë të ankohen se “na harruan ata që u rehatuan ekonomikisht në vende të huaja”.

    Ka edhe një dukuri që unë e quaj negative : një prirje e disa mërgimtarëve për të dhënë shumë këshilla të mira nga larg, për të rekomanduar që të bëhen në Shqipëri gjëra të mira që kanë parë atje ku kanë shkuar, por pa mbajtur parasysh kushtet nëse mund të bëhen e kush do t’i bëjë këto në Shqipëri. Për fat të keq ka dhe të atillë mërgimtarë që mburren se nuk duan t’ia shohim më bojën vendit të vet, ose edhe më keq, mërgimtarë që interesohen të bëjnë diçka në vendin e vet për të nxjerrë ndonjë fitim sa më të madh e të shpejtë, apo për të realizuar ndonëj hobi të tyre, në mos edhe për t’i shërbyer ndonjë armiku kombëtar tëe shqiptarëve. Duhet thënë se nga disa mërgimtarë tashmë në Shqipëri kemi mbetur të zhgënjyer se na kanë rezultuar më pak të kultivuar në demokraci se shqiptarët në Shqipëri. Është zhgënjim i madh kur sheh se shumë shqiptarë në mërgim merren me politikën e kotë të grindjeve e intrigave edhe më shumë se grupimet në Shqipëri.

    Pra kemi një problem me të cilin do të ndeshemi për mjaft kohë, problemin e harmonizmit të interesimit të ndërsjellë të atdheut për bijt e larguar me intersimin e bijve të larguar për atdheun. Secilit i takon të bëjë pjesën e vet të punës. Këtu shqiptarët do të tregojnë vitalitetin si komb. Mërgata shqiptare tani është shumë e madhe dhe një mobilizim i saj mund t’i sjellë përfitime të mëdha në çdo drejtim kombit e atdheut në trojet etnike.



    Ju faleminderit. [/qb]


    Kastriot
  20. kastriot

    kastriot Fillestar

    Re: Abdi Baleta, ky fondamentalist orjental

Share This Page