Kulture dhe figura te qytetit te Shkoders

Diskutime tek 'Shkodërlocja jonë' filluar nga genci, 4 Nov 2002.

  1. genci

    genci Fillestar

    Panairi Shkodra 06

    Panairi Shkodra 06
    Panairi Shkodra 06 do të zhvillohet në data 21 – 22 Prill në ambjentet e Radio Shkodrës. Në këtë panir do të marrin pjesë të gjithë subjektet prodhuese dhe shërbime që ushtrojnë aktivitetin e tyre në Rajonin e Shkodrës. Këto subjekte do të kenë mundësinë të prezantojnë produktet e tyre konsumatorit shkodran dhe atyre të ardhur nga rrehe të tjera. Pjesëmarrja është rreth 70-80 subjekete të ndara sipas kategorive të llojit të produktiti që ofrojnë për konsumatorin. Panairi Shkodra 06 do të zhvillohet në data 21 – 22 Prill në ambjentet e Radio Shkodrës. Në këtë panir do të marrin pjesë të gjithë subjektet prodhuese dhe shërbime që ushtrojnë aktivitetin e tyre në Rajonin e Shkodrës. Këto subjekte do të kenë mundësinë të prezantojnë produktet e tyre konsumatorit shkodran dhe atyre të ardhur nga rrehe të tjera. Pjesëmarrja është rreth 70-80 subjekete të ndara sipas kategorive të llojit të produktiti që ofrojnë për konsumatorin. DITA I Ora 10:00 Hapja e panairit Prezantimi i botimit “Shkodra Guide” (botim ku do të paraqiten të gjitha subjekete, qofshin ato Individë apo Biznese që prodhojne dhe kryejnë shërbime në Shkodër) Ora 16:00 Takim me Bizneset, Seminar Trajnues DITA II Ora 09:00 Vazhdimi i Panairit Ora 14:00 Seminar Trajnues Ora 18:00 Festë e Madhështore në Sheshin “5 Heronjt” Kokteil Afati i fundit i regjistrimeve është data 5 Prill 2006 Mirepresim verejtjet dhe sygjerimet tuaj ne lidhje me kete organizim.
  2. genci

    genci Fillestar

    Profil Shkrimari

    Profil Shkrimari
    HESHTJA KA NJE TINGULL GURI

    Anton Çefa lindi më 1935 në Shkodër. Ishte student dhe pedagog i shkëlqyer, studiues dhe krijues i talentuar, por mbi të gjitha njeri i përkryer zgjodhi atë ... më të vështirën, heshtjen me pasojë harresën, fali gjithçka të bukur për të ruajtur më të shtrenjtën: dinjitetin. Në vitet e para pas '90-ës pa ditët e pakta të "ringjalljes", si drejtor i Radio Shkodrës.

    Aktualisht është editor i Federatës Panshqiptare "VATRA" jeton e punon në New York me sytë, mendjen e zemrën nga oqeani e deti ... përtej të cilit ai është ... Eshtë autor i dy librave me poezi, "Dritarja e një britme" dhe "Heshtja ka tingull guri" nga shtëpia botuese Camaj-Pipa 2002 - nga ku janë shkëputur dhe poezitë e mëposhtme.



    Motiv i dikurshëm shkodran
    Drini i lau kambët Kalasë
    e dielli, tue u rrëzue mbas Taraboshit,
    ia fali lulkuqin e fundit
    të ditës.
    Puthin aroma lulesh
    muret e oborreve të randueme nga shermasheku
    e shtëpitë, të mbetuna në gryka blerimesh,
    kërrusen
    nën peshën e lodhjes së mbramjes
    e të qiellit në perëndim.
    Krismat e dyerve, që mbyllen njena mbas tjetrës,
    dhe të gjitha zhurmat tjera
    shuhen ngadalë në valët e liqenit.
    Nën nina - nanën e bulkut të natës
    dremitin rrugët e vetmueme.
    E Shkodra flen.


    Stinë panairesh

    Stinë panairesh dehëse,
    pranverë e delireve
    që tallaziten në gufim të gjakut
    ndër dej.
    Panair tingujsh të blerë
    kah dridhen në fërgëllim të kalesës,
    ma të lehtë se drita
    që feks mbas degëzave të kopshtit.
    Panair ngjyrash
    ma të brishta se fjalët e zogjve
    në endje ylberesh.
    E aromat,
    oh, panairet e aromave,
    ma të kandshme
    se fryma e foshnjeve në djep!
    Stinë panairesh dehëse,
    pranverë e delireve!


    Humbja e diellit

    Botës i ka humbë dielli.
    Prej syve të errun si qeli burgu
    mertisë ashtë drita.
    E randë si guri
    errësina
    mbi shpatulla të qytetit peshon,
    mbi kangët e zogjve
    dhe mbi çdo fije bari e jete.
    E randë si gur.
    Kjo natë polare tërkuzë e gjatë,
    sa do të zgjasë?


    Heshtja ka tingull guri

    Me buzë të gurta
    heshtja na i puthi orët
    e ditët
    e netët.
    Një jetë që po dëgjoj
    meloditë e heshtjes
    në gojët memece
    të gurit.
    Heshtja ka tingull guri,
    kur fjala bahet gur
    e koha gur.


    Brezit tim

    Kopetë e ditëve tona
    shkojnë drejt disa brigjeve
    të çorodituna
    të ndjekuna nga lehje qensh.
    Në bulshitë e atyne lehjeve,
    të përjarguna
    eshtnat e së ardhmes sonë


    Emblema

    Po flet?
    Shshsh, mos fol!
    Fjala ka flatra
    e Zeusi s'duron blasfemi.
    Kanë tringëllim të përjetshëm
    tridhjetë paret,
    Juda i ka veshët e gjatë
    e përgjon ditë e natë.
    Sot ashtë emblemë e jetës
    bisku i gjakut,
    emblemë pesëcepëshe.

    Të gjitha rrugët ...

    Natë me shti gishtat ndër sy,
    por duhet me i thanë mëngjes,
    mëngjes me diell, bile.
    (Oh, sa t'i marrka dielli sytë!)
    Ecim përpara, me hapin lart, marshojmë,
    me kangë në gojë, në buzë!
    S'e dijmë ku shkojmë,
    por të gjitha rrugët të çojnë atje ... n'greminë.

    Hijet e mugta

    Përhumbet dita,
    nuk shihen ma format e gjetheve,
    veç ndihet frushullimi i shpirtnave të tyne
    që fluturojnë
    hapsinave të padukshme.
    Koha zhbahet dikur
    si dita
    dhe shpirtnat e sendeve
    shndërrohen në hije.


    Poetëve të sotëm

    Mbi krahët e lodhun të dushkajës
    kanë mê puhizat
    e me flakë tingujsh âsht i mbarsun zhegu.

    Si i dogjen të gjitha kangët e tyne,
    gungallat dirgjen vetë
    dhijareve t'vetmueme.

    Me flakë tingujsh
    s'i zbardhen pendët korbit.

    Gungallat i vrasin meloditë e buta.


    Djegia e drunjve

    Bubulon zjérmi.
    Në gojët e flakës e në shtëllungat e tymit
    djegia e drunjve.
    Trungjet me krahët e tyne,
    zemra me damarët e limfës,
    të gjitha digjen.
    Hini, kujtimi i njí jete të djegun.


    Miha në gojen e shpresës

    Miha në gojën e shpresës
    e mbolla njí fjalë
    e fjala u bâ dhimbje.
    Lule e shpeshtë e kësaj zagne
    [ndaluar] quhet jetë.


    S'e di mirë ku u takuem

    S'e di mirë ku u takuem,
    në zemren tande a timen?
    s'e di mirë.
    Në degëzat e brishta të mallit qëndroje
    fluide si floku i borës.
    S'e di mirë kur u takuem,
    sapo ika nga andrra
    apo në andërr isha?
    s'e di mirë.
    Në shtrojet puplore të andjes qëndroje
    e përndezun si flaka e dhimbjes.

    Humbja e kujtesës

    Në pëlhura damarësh të gjetheve
    të vjeshtës
    u mplak kujtesa e blerimeve të dikurshme
    e humbi.
    Sythat në stinët e ardhshme
    nuk do të trashigojnë asgja
    veç dhimbjes së degëve të mardhuna
    dhe ankthit
    me thanë nji fjalë të blertë.

    Jehe melodish

    Në mendimin tim
    thërrmohet një tingull guri
    e vorbuj flake
    ngre në çdo pikël gjaku
    mandej një mal me dhimbje
    e jehe melodish
    ma të lashta se kohë e gurit.
    Heshtja ka tingull guri
    Me buzë të gurta
    heshtja na i puthi orët
    e ditët
    e netët.
    Një jetë që po dëgjoj
    meloditë e heshtjes
    në gojët memece
    të gurit.
    Heshtja ka tingull guri,
    kur fjala bahet gur
    e koha gur.

    Çast

    Në pritje të blerimit
    damarëve të mendimit
    rrjedh gjaku i vjeshtës.


    Bregu i dritës

    Gjiu i shterrun i ditës
    nuk pikon dritë
    e hana e hyjzit janë fikë.
    Në humnerën e universit,
    toka mundohet të kapet
    në bregun e dritës.


    Shtegtimi i zogjve

    Ju xuni dimni,
    zogj shtegtarë,
    të arratisun çerdhesh.
    Ju xuni dimni.
    Âsht ngrí frymëmarrja e pyjeve,
    tingulli i lahutës në kasollën mbi mal
    dhe të gjitha dashunitë
    janë ngrí.

    Nën breshní plumbash
    brishtësí e flatrave
    dhe shtegtimi i juej.


    Lutje

    Kur syni i diellit
    do ta shohë per herë të fundit
    ditën time
    e të më shuhet etja për jetën,
    per fjalën e per çdo gjâ,
    të lutem, o Zot,
    më ndihmo të kaloj i qetë, pa dhimbje,
    kufinin e hapsinave të gjallanë hapin drejt amshimit,
    të ndigjoj vetem tingullin e heshtjes,
    të shoh vetem njí ngjyrë,
    ngjyrën e asgjasë së kësaj bote,
    të fikem e të mbaroj në dritën e syve
    të njerëzve të mi të dashtun.

    Kur syni i qiellit
    do të mbyllet përgjithmonë mbi ditën time,
    të lutem, o Zot!


    Zhurmë hapash

    Zhurmë hapash që largohen
    e shuhen ngadalë në ajrin e natës,
    ditët e mia,
    darsëm e heshtjes
    dhe mort i fjalës.

    Dishirë:
    Ma ndalni zhurmën e njí hapi
    ta ndriçoj me dritën
    e hyllit të nji kumti të vetem,
    ta spërkas me shatërvane tingujsh
    që dallgëzojnë
    në pellgje heshtjesh.


    Mbi vorrin e pritjes

    Mbi vorrin e pritjes
    kam ndezë njí qìri.

    Dhimbja belbëzon disa fjalë
    si uratë.

    Flaka e qìrit luhatet
    me trishtimin e erës
    deri në poret e brengës.

    Qiparisat e kujtimeve
    këndojnë nën zâ
    "Gjethet e ráme"të Iv Montanit.
    Mbi vorrin e pritjeskam ndezë njí qìri
  3. Guest

    Re: Elton Ndrecaj Aktor/Model

    Ke shume te drejte Blerina,sapo e pashe Eltonin tek nje reklame ne televizor.
    he is damn hot
    Alma
  4. Guest

    Re: Elton Ndrecaj Aktor/Model

    Ke te drejte Blerina,sapo e pashe ne televizor Eltonin tek nje reklame
    Damn he is hotttttttttt
  5. genci

    genci Fillestar

    Aktivitet Kulturoro-Fetar

    Aktivitet Kulturoro-Fetar
    Ftese per Shfaqje: Ju ftojme te merrni pjese ne aktivitetin fetaro-artistik te organizuar me rastin e ditelindjes se profetit Mohammed (a.s.). Ne Teatrin “Migjeni”. Date:12.04.2006 (merkure) Ora 18:00

    Shembulli i perkryer

    “O ju qe besuat dergoni salivate dhe pershendetje mbi Profetin Tuaj”

    Ejani te perkujtojme Muhammedin

    FteseJu ftojme te merrni pjese ne aktivitetin fetaro-artistik te organizuar me rastin e ditelindjes se profetit Mohammed (a.s.) Adresa:Teatri “Migjeni”Data: 12.04.2006 (e merkure)Ora: 18:00 Ne kete program ne te cilin kemi nderin t`ju ftojne do te ndiqni:poezi, Llahi,Pamje ne diapozitivPjese te ndryshme letraro-artistikeGrupi muzikor te shoqates “Dogru Yol” nga Prizreni Bashke me surpriza te tjera
    Organizator:

    Medreseja

    “Haxhi Sheh Shamia”

    Dega e Vajzave, Shkoder
  6. Guest

    Re: Bilbilat e vegjel kendojne

    ejjjj a ka bre njanjeri qe din per muzike shume po me intereson o majmuna hajt tregoni jeni shume pafetyre aahahahahahah
  7. genci

    genci Fillestar

    Interviste me Elsida Sinaj kengetare popullore

    Po kopjohet shumë muzikë e huaj

    Intervistë me ELIN



    Elsida Sinaj është një nga këngëtaret popullore në fokus të qytetit të madh të veriut e cila ka talentin e duhur për vazhduar trashëgiminë e qytetit të cilin ajo e do shumë. Ajo preferon të njihet vetëm si “Eli” dhe ka pasion këngën popullore megjithse këndon jo vetëm atë shkodrane, por edhe të trevave të tjera të Shqipërisë. Ka edukatë muzikore të marrë në shkollën e muzikës në Shkodër, por e ka lënë të “mërzitet” fizarmonikën për të cilën ka studiuar. Eli ka albumin e saj të parë dhe diskun i cili ka pasur sukses në Shkodër, por edhe në vise të tjera: Ajo ka marrë pjesë edhe në festivalin e TVSH-së si dhe në “Top Fest”. Përgatitja për albumin e dytë është në fundin e tij dhe ajo pretendon shumë. Eli është studente në universitet dhe po të punojë në arsim do të kishte dëshirë të jetë mësuese muzike. Lexon romane dhe nuk është “hese”që në gjuhë letrare do të thotë “llupse”. Vishet thjeshtë dhe shpenzon për garderobën e spektaklit apo dhe për video klipet të cilat janë 7-të dhe të realizuara mirë. Ajo falenderon familjen e saj për ndihmën që i kanë dhënë dhe i japin për të vazhduar në rrugën e muzikës. Eli është e re dhe vajzë me të dhëna të mira që ka pushtuar ekranet e Shkodrës, por dhe skenat e qytetit të madh të veriut. Me zërin e ulët megjithse në skenë është i qartë dhe i pastër ajo tregon gjithmonë shkurt fillimet e saj, por dhe dëshirat dhe kërkesat e saj për jetën.

    Eli në momentin e intervistës

    Eli —kur e ke filluar aktivitetin muzikor dhe ku?

    EliKam qënë rreth 8-të vjeçe dhe mësoja në shkollën “10 Korriku” kur mësuesja ime Dhurata Tyli më përzgjodhi të merrje pjesë në “Bylbylat e Shkodrës” dhe aty u paraqita mirë. Mbas kësaj kam marë pjesë edhe në fetivalin mbarëkëmbëtar të fëmijëve i cili është një shfaqe madhore në Shkodër dhe prej nga ku kanë dalë talente vazhdimisht. Edhe këtu jam paraqitur shumë mirë.

    -Po pastaj si ka shkuar jeta e përbashkët midis shkollës dhe muzikës?

    Eli-Po, dëshira ime ka qënë të mbaroj shkollën e muzikës për fizarmonikë dhe kjo ka qënë dhe lidhja e fortë më këngën dhe notat. Në shkollë kam marrë pjesë me grupin “Repertori i Artë” me maestro Kolec Gajtanin. Por gjithashtu kam marrë pjesë edhe në korin e famshëm shkodran të maestros Zef Çoba. Me këtë kor të nderuar të qytetit të Shkodrës jam prezantuar edhe në Itali.

    Kush ju ka sugjeruar të këndoni këngën popullore?

    Eli-Ka qënë prof Kujtim Alia ai që më ka thënë se unë jam për gjininë e këngës popullore. Por në moshën kur po flasim unë ndjeshesha më “rehat” me këngën popullore, pavarësisht se këndoja në shumë gjini dhe sidomos muzikë të lehtë.

    Çfarë bëhet me fizarmonikën tënde Eli?

    Eli---Fizarmonika ime sot për sot është në raft.

    Pse, çfarë problemi ka ?

    Eli-Problemi i saj është vjetërsia saj dhe sigurisht koha ime.

    Kush janë nxitësit dhe mbështetësit kryesorë të Elit?

    Eli--Gjithmonë është familja ime ajo që më mbështet dhe më shtyn vazhdimisht të dal në skenë apo të krijoj videoklipe. Ato kanë gjithmonë dëshirë që unë të jem në skenë dhe për këtë unë i falenderoj.

    Cilin këngëtar apo këngëtare pëlqente Eli në kohën e fillimeve të saj?

    Eli—Në atë kohë në Shkodër më pëlqenin Vjollca Luka dhe Fatjeta Barbullushi.

    Cilën muzikë popullore pëlqen?

    Eli—Në përgjithësi muzika popullore më pëlqen e gjitha. Nuk mund ta ndajë në muzikë popullore e veriut e jugut apo e Shqipërisë së mesme. Më pëlqen e gjitha dhe e këndoj me dëshirë nga cila do trevë e Shqipërisë ajo të vijë.

    Ke ndonjë këngë nga trevat e tjera që të pëlqen në album?

    Eli—Kam dhe më pëlqen shumë. Unë e këndoj shpesh dhe titullohet “Si m’ke sytë m’ke vetullat” e Hafsa Zyberit dhe është në albumin tim “Kallma cigaren”.

    Si vishet Eli?

    Eli—Më pëlqen të vishem thjesht dhe mundohem vazhdimisht të alternoj veshjen sportive me atë klasike dhe kjo më jep një kënaqësi të veçantë.

    A lexon dhe çfarë?

    Eli---Po kam dëshirë të lexoj kryesisht romane. Më pëlqen romani dhe lexoj Daniel Still. Nuk kam shumë kohë në dispozicion, por vera është periudha e leximit të romaneve apo leximit intensiv.

    Përveç romaneve studion Eli?

    Eli---Jam studente në universitetin e Shkodrës për Cikël të Ulët dhe vazhdoj vitin e tretë. Në fakt po të vazhdoj të punoj mësuese në bazë të shkollës që po kryej do të më pëlqente të jepja lëndën e muzikës.

    Është gjumashe Eli?

    Eli—Jo jo, nuk jam gjumashe, sepse më mjaftojnë orët e gjumit që bëj. Kam dëshirë edhe të luaj, por gjithsesi nuk kam kohë për të kryer edhe këtë dëshirë timen.

    A je “hese”?

    Eli—Jo jo, nuk jam dhe bëj naze, por me pëlqejnë fërgesat.

    Po në shtëpi bën rrëmujë?

    Eli—Jo në përgjithësi nuk jam rrëmujxheshë sepse jam e rregullt. Por edhe punë në shtëpi nuk bëj sepse “nuk më len kush”.

    Ke shoqëri të zgjeruar?

    Eli—Në shkollë nuk kam ndonjë shoqëri të madhe sepse midis grupit dhe meje aty, pasioni për muzikën nuk është i barabartë. Kjo bën që edhe përshtatja nga ana shoqërore të mos jetë në nivele të mëdha.

    Kush është aktiviteti yt profesional i rëndësishëm?

    Eli—Po, aktiviteti im i rëndësishëm është me agjensinë e spektaklve “Buna 1” dhe patjetër me teatrin “Migjeni”. Por këngët e mia dhe pjesmarrja ime me repertor të plotë është demostruar edhe jashtë shtetit në turnetë e zhvilluara. Jam e pranishme në televizionet dhe radiot duke kënduar aty këngët më të mira dhe videoklipet e mi të realizuar kohët e fundit.

    Ju e konsideroni veten profesioniste?

    Eli—Nuk jam amatore në muzikë, sepse kam studiuar në shkollë dhe kam formim muzikor krahas edhe aktivitetit të dëndur muzikor dhe krijimeve të reja në treg të dala me sukses. Unë prezantoj si muzikën popullore tradicionale dhe atë popullore moderne apo siç quhet “turbo-folk”.

    Po në muzikën e lehtë?

    Eli—Patjetër që më pëlqen në shumë raste të provoj veten dhe të këndoj. Unë kam marë pjesë në festivalin e muzikës së lehtë në RTSH si dhe në “Top-Fest” dhe më kanë pritur mirë. Prezantimi ka qënë i mirë dhe respektivisht kam kënduar këngët “Harresë Kujtimesh” dhe “Pa ty”. Gjithsesi më pëlqen muzika e lehtë megjithë se ai që quhet talent e kam për muzikën popullore.

    Si të duket kënga popullore shqiptare sot?

    Eli—Po abuzohet shumë me këngën shqiptare. Po kopjohet shumë muzikë e vëndeve të tjera dhe tepër këngëtarë nuk janë autoktonë në të kënduar.

    Dëshira ime është të këndohet muzika jonë e kultivuar dhe të qëndrohet në këtë brëndësi. Por tregu shpesh herë na detyron prezentime muzikore disi jashtë përfaqsimit tim muzikor dhe kësaj dëshire.

    Çfarë po përgatit në këto momente?

    Eli---Tani po përgatis albumin tim të dytë dhe jam në fund të tij. Mbas 7-të videoklipeve po përgatis dhe të tetin me një performancë të lartë i cili mendoj që do të ketë vazhdushmëri pozitive në anën profesionale.

    Cilin këngëtar pëlqen në arenën ndërkombëtare?

    Eli—Më pëlqen shumë Celin Dion dhe më pëlqejnë tepër këngët romantike dhe balladat muzikore.

    Keni garderobë të zgjeruar?

    Eli—Për vete nuk kam ndonjë garderobë të egzagjeruar dhe shpenzimet janë të zakonshme, por për skenën dhe paraqitjen në videokliope shpenzoj shumë më tepër dhe këto janë edhe harxhimet kryesore për atë që quhet “garderobë” e një artisti.

    Është e dashuruar Eli?

    Eli—Jo nuk jam e dashuruar.

    Qëndron në klube, cila ngjyrë të pëlqen dhe a shikon lajme?

    Eli—Nuk qëndroj në klube, sepse nuk kam qejf të qëndroj gjatë atje. Më pëlqejnë shumë ngjyrat, por e bardha është preferencë. Jo jo, nuk shikoj as lajme dhe as telenovela, por shikoj shumë muzikë apo ndonjë film të autorëve të mëdhenj.

    Ke dëshirë të ikësh nga Shkodra?

    Eli ---E dua Shkodrën “njashtu siç asht” por kisha me dashtë ma shumë drita dhe rend. Megjithatë “mundem me thanë se bahet pak art dhe humor” sepse nuk shpenzohet për to.

    Kush janë bashkëpuntorët e tu Eli?

    Eli—Në albumin e dytë njerzit me të cilët po punoj janë Fabian Asllani, Jetmir Mehmeti, Roland Guli dhe Rezart Cacani, por sukseset mia janë edhe për Gentian Ferhatin si autor i klipeve dhe Euromediastudio. Kurse shtëpia diskografike është “Supersonic”.

    Të uroj suksese Eli.

    Gjithashtu edhe unë ju si dhe gazetës “Shkodra”

    Intervistoi Besi Bekteshi
  8. Guest

    Re:

    NJE PORTRET PER MJESHTRIN E MADH TE KARNAVALEVE SHKODRANE, KOLE SHIROKA

    Kole Shiroka u lind me 16 gusht.1900 ne Shkoder. Rridhte nga nje familje e vjeter peshkataresh.(Sic duket mbiemrin e ka marre nga vendi ku ka jetuar, ne Shiroke). Ishte djale i vetem mes tri motrave. Edhe pse i tille, nderkohe qe i ati Lushi dhe e ema Silja e shikonin si syte e ballit, ne moshen 13 vjecare ai merr rruget e dhimbshme te mergimit. I merr ato rruge, duke lene pas si nje peizazh te trishtuar femijerine dhe plot endrra lundrimi me varke... Do te punoje sherbetor e berber neper dyert e shtepive te Cetines, ne Mal te Zi, deri ne vitin 1918.

    Rruget e mergimit do te sjellin perseri ne vendlindje. Tani i nenshtrohet profesionit te berberit, ndonese nuk e ka me qejf. Keshtu, hap nje dyqan ne lagjen Gjuhadol. Shpesh dyqani kthehet ne studio e ne klub ahengxhinjsh. Kola nis te pikturoje e, se bashku me disa shoke, formon edhe nje orkester. Gjithashtu, ai do te jete i pranishem edhe si instrumentist ne Kafe te Madhe, duke i rene xhezit e duke shoqeruar profesorin italian Muc, qe i binte pianofortes.

    Peneli i piktorit Kole Shiroka la ca peizazhe nga Shkodra, portrete te ndryshme e deri reklama tregtie. Allcia e skulptorit Kole Shiroka na la te skalitur nje grua, e cila mbante nje shtambe per te mbushur uje te truma e Dugajve te reja. Te vjen keq qe kjo veper u shkaterrua dhe humbi pergjithnje. Sidoqofte gjurmet e talentit te Shirokes i shikon ende sot. Deshmitar i heshtur eshte tavani i nderteses se Prefektures se Shkodres. Ne kater cepat e saj jane punuar me allci kater shqipe.

    Kola, ne orkestren qe do te formoje, do te jete bashke me Kole Lufin e Kole Vjerdhen. Tre Kolat... se bashku ishin thjeshte nje rastesi. Pervec kitares, Kola do t’i bjere edhe violines, mandolines, bracit, etj. Me vone, me disa miq te tij, si: Cin Daija, marangoz, Simon Rranxi, kepucar, Luigj Dajci, mekanik, Ndoc Tivari, Loro Kovaci, Shuk Paloka, Kole Krajni, Gjon Kole Daja,, Shuk Radoja, etj., formojne shoqerine “Rozafa”, me 1918. Per kete shoqeri, aktori veteran Gjon Karma ka thene: “... “Rozafati” ishte e vetmja shoqeri ne Shkoder, ku anetaret e saj mblidheshin me familje, burra, gra, vajza dhe kalonin mbremjet me bufete dhe kercime moderne e valle popullore, recitime dhe fjale gazi, etj. ... Kole Shiroka ishte vjershetari, skenografi e aktori i grupit. Ka interpretuar ne lojerat e gazit “Dy te fejuam ne nji burg”, “Serreti”, “Lejleku ne Shiroke”; ne komedite “Njeri me hane”, “Batakcia”, ne dramat “I merguemi”, “Vdekja e Skenderbeut”.”

    Talenti i Kole Shirokes preku shume gjini te artit, por vecanetisht ai shkelqeu dhe u be personazh me karnavalet, qe Shkodra i kishte tradite. “Dialogu” i Kole Shirokes me karnavalet, permes viteve 1931, 1932, 1934, 1936, e ai qe s’doli me 1937; ka shume peripeci, histori e ngjarje te kendshme e te pakendshme, gezime e zhgenjime, censure dhe tentative per burgosje...

    Duke njohur historikun e karnavaleve, mesojme se ata pergjithesisht beheshin me maska te perpunuara e me kostume te vjetra. Gjithsesi kjo iniciative ishte e mire, por tingellonte disi anakronike per kohen. Hyrja e Koles ne kete hulli interesante humoristiko satirike bene qe karnavalit, ne nje mase te konsiderueshme, t’i nderrohej fytyra duke i vene “maske” te re mendimi, problematike e humori. Ai luftoi dhe e konceptoi karnavalin me foles, me shprehes i nevojave e halleve te njerezve e me nje ngjyrim sa me te kohes. Aq sa per disa vjet rresht doli i vetem para publikut shkodran...

    Ne vitin 1931 Kole Shiroka formoi nje grup, shumicen e te cilit e perbenin anetaret e shoqerise “Rozafat”. Ky grup doli rrugeve me karro alegorike qe mbarte nje flutur te madhe, ne krahet e saj dukeshin maskat e pikturuara te anetareve te grupit.

    Ne vitin 1932 Shiroka me grupin e tij u veshen bukur me rrobe moderne dhe kaluan rruges se qytetit hipur mbi nje vapor te madh, duke iu rene veglave muzikore e duke deklamuar bejte qe trajtonin krizen e papunesise. Ne vitin 1934 grupi i Kole Shirokes u shpernda se kishte rene ne sy te qeverise per kritikat ndaj saj. Kesaj radhe Kola u maskua dhe doli vetem. Beri nje karro simbolike, mbi te cilen vuri globin e tokes. Vete u vesh si astronom. Me anen e bejteve trajtonte problemin e krizes qe kishte mberthyer boten e njekohesisht kritikonte kumarxhinjte, alkoolistet, dembelet etj, qe ishin shnderruar ne fenomen shqetesues per qytetin.

    Ne shkurt te vitit 1936, Kole Shiroka kurorezoi apogjeun e karnavalit shkodran. Me fantazine e tij vuri mbi karro, diten e karnavaleve, nje lope te dobesuar kocke e lekure, gjinjte e se ciles i thithnin me radhe ministrat e asaj kohe. Bejtja e thurur me kete rast demaskonte me humor e sarkazem punen e ministrave. Mjafton te permendim keto vargje; “S’ka njofte ligje as rregullore/ ka kene raje cdo zyrtar/ ma randesi ka pas nje horre/ se ma i nderti qytetar. // Ne e pac pasun ndoj kusheri/ minister a deputet/ ke pas te drejte per nepunesi/ pa dite te shkruaje emnin e vet”. Dhe 34 strofat e ketij karnavali, perfundojne me nje humor paksa tragjik nga bejtexhiu Shiroka, i cili thote; “T’gjitheve mbare tue iu pershendete/ pleq e t’ri sido qit jeni/ po ju tham, si sot nji vjete/ per ne m’pafshi qar e keni...”

    Nga kjo kritike e rende ne adrese te qeverise, Kola pesoi shume telashe, te cilat i kaperceu me shume veshtiresi. Ai u denua qe te mos dilte kurre me ne karnavalet pergjate tere jetes se tij. Kremtimi i karnavaleve vazhdoi edhe per disa vite. Pushoi se qeni ne vitin 1939. Qe nga ky vit e deri me 1944, ne rruget e Shkodres nuk u duken surretnit e karnavaleve. Neper vite karnavalesh Kola doli here me maske kucedre, here me maske triumfi, here mbi karrocen qe e meremetonte vete me kujdes e gjithe humor, ku do te recitonte bejtet. Karnavalin e Kole Shirokes nuk e pane me sy te mire autoritetet e kohes.

    Po t’i shikosh sot pjeset e mbetura dhe te arkivuara nga familja, shume strofa jane te ngjyera me te zeza. Ajo ngjyre e zeze e keqdashese nuk ishte e zonja te rezistonte, sepse shume strofa gjithe humor kapercyen vitet dhe erdhen gjer ne kohen tone, e na “flasin” qarte qe gazmoret e Kole Shirokes sfiduan anakronizmin e kohes e censuren e asaj kohe...

    Kole Shiroka vdiq me 14.10.1984 ne Shkoder, ne moshen 84 vjecare. Ai na la vargje humori qe s’harrohen lehte nepermjet udhetimeve te karnavalit. Por Kole Shiroka nuk u mjaftua vetem me strofat e begata humoristike qe na la si nje trashegimi te vyer ne fushen e karnavalit, por si nje kujtim lirik shkroi dhe librin “Lamtumire, djaleri”! (Shtypshkronja “Nikaj”, Tirane, 1932), liber qe pothuajse ka kaluar ne heshtje.

    Krahas poezive humoristike te tipologjise karnavaleske qe autori i kishte per merak dhe per zemer, pershihen edhe nje tubez lirika me shfrime e permallime djaloshare te kohes qe “iken e nuk vjen me”, me kujtime nostalgjike e deri diku edhe ne shfaqjen e ndonje pesimizmi te pranuar e te perligjur. Mbizoterimi i dialogeve idilike me vashen, vizatimi i elementeve te natyres, recepsioni i gjendjeve shpirterore flasin se Kole Shiroka ishte edhe nje poet lirik, qe ia vlen te studiohet.

    Ende sot, shkodranet kujtojne vargje te shumta nga krijimtaria e karnavaleve te autorit Kole Shiroka. Teksa i kujtojne, ne fytyrat e tyre i ravijezohet buzeqeshja... Ndoshta s’mund ta kuptojne emrin e komikut Kole Shiroka pa humor e buzeqeshje. Dhe kane te drejte...

    Xhahid Bushati
  9. genci

    genci Fillestar

    Vdekja tragjike e Prenk Jakoves,

    Vdekja tragjike e Prenk Jakovës, kollosit të muzikës shqiptare


    Dashnor Kaloçi


    Ka qenë data 9 shtator e vitit 1969 kur në të gjithë qytetin e Shkodrës, u përhap menjëherë fjala se kishte vdekur në mënyrë tragjike, Prenk Jakova, një nga mjeshtrat e mëdhenj të muzikës shqiptare, i cili kishte shkruar dhe vënë në skenë operan e parë shqiptare. Po kush ishte Prenk Jakova, nga ç'familje rridhte, ku kishte studjuar dhe si arriti ai që të bëhej një nga kollosët më të mëdhenj të muzikës në Shqipëri?

    Familja dhe mësuesit e parë
    Prenk Jakova u lind në 27 qershor të vitit 1917 në qytetin e Shkodrës dhe origjina e familjes së tij është nga Gjakova, prej së cilës ata patën marrë dhe mbiemrin. Gjyshi i Prenkës quhej Dedë Jakova dhe që në rininë e tij ai ishte dhënë pas muzikës, duke luajtur me klarinetë në Kolegjin Saverian të qytetit të Shkodrës. Deda vdiq në moshë fare të re dhe ai la një djalë të quajtur Kolë, i cili nga kushtet e vështira ekonomike të familjes, u fut në punë si shegert në Pazarin e Shkodrës. Prenka ishte fëmija i parë i Kolë Jakovës i cili në atë kohë punonte në një dyqan argjendarie dhe njëkohësisht njihte e këndonte mjaft mirë këngën popullore të ahengut shkodran, gjë e cila ndikoi shumë dhe në formimin e mëvonshëm të djalit të tij, Prenkës. Përveç Prenkës, Kola kishte dhe djemtë tjerë më të vegjël se ai në moshë, ku dy prej tyre: Deda e Çesku, punuan si fotografë e muzikantë. Që në moshën shtatë-vjeçare, i nxitur nga babai i tij, Prenka u aktivizua në role të ndryshme që viheshin në skenë nga Shoqëritë Teatrore të asaj kohe "Bogdani" dhe "Vllaznia". Arsimin fillor Prenka e mbaroi në vitet 1924-29 në shkollën "Skanderbeg" dhe më pas ai u regjistrua e vazhdoi mësimet në Liceun "Illyricum", po në qytetin e Shkodrës. Nga dega klasike që Prenka vazhdoi në atë Lice, ai kaloi në degën e përgjithshme të gjimnazit të shtetit po në Shkodër, ku u diplomua në vitin 1935. Që kur fillloi Liceun "Illyricum", ai mori pjesë në bandën muzikore të asaj shkolle, e cila më vonë u bë dhe banda e qytetit të Shkodrës, duke qenë klaniretist i saj. Në këtë periudhë Prenka u formua si muzikant dhe filloi të drejtojë disa grupe korale e formacione të vogla orkestrale, me anë të cilave nisi të stilizonte e përpunonte këngën e re popullore, si p.sh.: "Delja rudë", "Hajredini", "Besa e një trimi", "Shkoj e vi flutrim si zogu" etj. Dy nga mësuesit e parë të Preknës prej të cilëve ai mori dhe mësimet e para në muzikë, ishin Martin Gjoka dhe Zef Kurti. Kur nuk ishte më shumë se 18-vjeç, Prenk Jakova u bë drejtuesi artistik i bandës muzikore të Liceut "Illyricum" dhe nxënësit e tij të parë ishin: Çesk Zadeja, Tish Daija, Tonin Harapi, Simon Gjoni, Tonin Rrota, Zef Gruda etj. Në atë kohë që Prenka mori drejtimin e bandës së qytetit të Shkodrës, ai filloi dhe shkroi partiturat e para duke kompozuar marshe për bandë dhe potpuri këngësh popullore shkodrane.


    Mësues në Bërdicë e Orosh

    Në 2 janar të vitit 1936 Prenka u emërua mësues në fshatin Bërdicë të Prefekturës së Shkodrës. Lidhur me këtë, në kujtimet e vëllait të tij Çeskut, midis të tjerash shkruhet: "Në atë fshat Prenka kreu jo vetëm detyrën e arsimtarit, por ai u kujdes dhe u mësoi këngën pothuaj të gjithë nxënësve të asaj shkolle. Gjatë asaj kohe Prenka mësoi vetë pa pasur asnjë metodë dhe kitarrën, e kur i erdhën metodat nga jashtë, ai pa se aty nuk kishte asgjë të re nga ato që ai kishte mësuar nga nevoja. Në pushimet verore të vitit 1939, Prenka me kursimet e tij bleu një fizarmonikë të markës "Settimio Sopreni" e cila kishte 80 base dhe metodën e saj. Brenda një kohe shumë të shkurtër Prenka e mësoi në mënyrë të përsosur atë instrument, që në atë kohë njihej vetëm me veshë dhe jo me metoda. Pasi kishte mësuar të luante në mënyrë virtuoze me klarinetë, kitarrë dhe fizarmonikë, Prenka fitoi njohuri të mjaftueshme edhe në instrumentat e tunxhit e të drurit, mësimin e të cilave e kishte filluar që në gjimnazin e Shkodrës. Në vitin 1939 Prenka u shkëput për herë të parë nga familja e tij, pasi u emërua mësues në fshatin Orosh të Mirditës. Në atë fshat, ai shkroi një pjesë për fizarmonikë të titulluar"Mall" dhe më pas edhe këngën "Fyelli i Bariut", teksti i së cilës edhe sot ka ngelur i panjohur. Kjo gjë shënoi provën e parë të Prenkës për të shkruar fjalët edhe melodinë së bashku, pasi ashtu ishte koncepti i këngës popullore të ahengut shkodran. Pasi qëndroi për më shumë se një vit në Orosh, në 1940-ën, Prenka u transferua në qytetin e lindjes në Shkodër dhe në atë kohë ai shkroi një cikël këngësh për fëmijë dhe operetën me dy akte të titulluar "Kopshti i Xhuxhmaxhuxhëve". Në vitin shkollor 1941-42, Prenka u transferua në Katër-kollë të Ulqinit dhe Oshos të Krajës, ku për të mos humbur aktivitetet artistike në qytetin e Shkodrës, ai e bënte përditë me biçikletë vajtje-ardhje atë rrugë, duke përshkuar 50 km. Në katër-kollë Prenka nuk qëndroi shumë, pasi në shtatorin e vitit 1942 ai shkoi për studime në Itali, ku u regjistrua në Konservatorin e Muzikës "Santa Cecilia" të Romës në degën e klarinetës, të cilin e përfundoi shkëlqyeshëm", thuhet në kujtimet e vëllait të tij Çeskut.


    Përgjegjës i Shtëpisë Kulturës

    Fundi i vitit 1944, e gjeti Prenk Jakovën si mësues në qytetin e Shkodrës, ku atë e morën për të ndihmuar në aktivitetet që zhvillonte në atë kohë kori i Brigadës së Parë partizane në Shtëpinë e Rinisë, ku ai u emërua përgjegjës i saj. Në atë kohë Prenka u arrestua nga komunistët dhe u mbajt për disa muaj në hetuesi, pasi një vëllai i tij u vra duke luftuar kundrave forcave partizane të ndjekjes diku në një fshat të Shkodrës. Ish nxënësit e tij Çesk Zadeja e Tonin Harapi, të cilët më pas u bënë kollosët e muzikës shqiptare, në kujtimet për mësuesin e tyre Prenk Jakova dëshmojnë se gjatë asaj periudhe Prenka shkonte në punë në orën shtatë të mëgjezit dhe punonte pa pushim deri në orët e vona të natës, me korin, solistët dhe instrumentistët e shumtë që kishte në patronazh. Aq i prerë, strikt dhe konsekuent ishte Prenka në punën e tij me amatorët, saqë për të justifikuar mungesat e tyre në prova, ai u kërkonte vërtetim nga drejtoria e ndërrmarjes ose e shkollës, apo nga Komiteti Profesional. Në atë kohë me grupet që përgatiste, Prenka dha shfaqje të ndryshme jo vetëm në qytetin e Shkodrës, por edhe në Ulqin, Cetinjë, Titograd etj. Në vitin 1947, Prenka përgatiti dhe përpunoi një cikël këngësh të titulluar "Dasma Shkodrane", me të cilat përveç shfaqjeve tepër të suksesëshme që dha në Shkodër, u paraqit dhe në Festivalin Kombëtar që u zhvillua në Tiranë. Përveç asaj pune raskapitëse, Prenka gjente kohë dhe punonte përsëri edhe në shtëpinë e tij, duke u marë me përpunime këngësh popullore. Ajo periudhë shënon dhe formimin e plotë të Prenkës si muzikant në mënyrë autodidakte. Në vitet 1948-1951, Prenka punoi si mësues i muzikës pranë shkollave "11 janari" dhe "Vasil Shanto" të qytetit të Shkodrës dhe nuk u shkëput për asnjë ditë nga provat e korit dhe orkestrës të Shtëpisë së Kulturës. Në atë kohë ai kompozoi këngën "Gruri i ri" me tekst të Dhimitër Shuteriqit, e cila u inskenua nga aktori Pjetër Gjoka bashkë me disa këngë të tjera që u paraqitën në Festivalin e vitit 1950 në Tiranë.


    Shkruan operën e parë

    Një nga kulmet e krijimtarisë së kompozitorit të famshëm Prenk Jakova, është konsideruar opera e parë shqiptare "Mrika", e cila u shfaq për herë të parë në vitin 1958. Po si e ka zanafillën kjo opera dhe si arriti Prenka ta shkruante atë? Për këtë ngjarje të madhe të kulturës shqiptare, i vëllai i tij Çesku në kujtimet e tija midis të tjerash ka shkruar: "Në prag të çeljes së festivalit të vitit 1952, ishin formuar kushtet që në muzikën shqiptare të hidheshin hapa të mëtejshëm, të cilat duhet ta kalonin pragun e këngës. Kjo gjë vinte pasi ishin krijuar rrethanat me solistë të aftë dhe të përgatitur dhe me orkestër me formacion simfonik. Kështu në qershorin e vitit 1952 u thirr poeti Llazar Siliqi që të shkruante diçka mbi Hidrocentralin që po ndërtohej mbi lumin Mat. Në fillim ajo nisi si këngë dhe më pas mori formën e një veprimi me dy tablo të titulluar "Dritë mbi Shqipëri", e cila u shfaq në korrikun e vitit 1952 në Tiranë. Kjo gjë ishte dhe embrioni i operës së parë shqiptare "Mrika", që i filloi përgatitjet që nga data 2 maj e vitit 1958, ndërsa vënia në skenë filloi 12 nëntor të vitit 1958. Provat për atë shfaqje bëheshin paralelisht në Shtëpinë e Kulturës, në Teatrin e vjetër dhe në Teatrin e ri "Migjeni", pas orës 15.00, të cilat vazhduan deri në datën 27 nëntor që u dha prova e përgjithshme. Pas kësaj pune të lodhshme, më 1 dhjetor 1958 u shfaq premiera e saj në Teatrin "Migjeni" dhe pas disa shfaqjes në atë qytet, më 27 e 28 dhjetor ajo u dha në sallën e Institutit të Lartë të Arteve në Tiranë. Në atë shfaqje asistoi dhe Enver Hoxha së bashku me pjesën më të madhe të udhëheqjes e trupin diplomatik të akredituar në Tiranë. Në fund të shfaqjes doli në skenë Kadri Hazbiu, i cili pasi falenderoi të gjithë artistët e saj, ngriti një dolli të veçantë për Prenk Jakovën. Vënia në skenë e operas "Mrika", pati një jehonë të madhe edhe jashtë Shqipërisë, si në Itali, Suedi, Çekosllavaki etj, gjë e cila u mësua prej letrave e telegrameve të shumta që i erdhën Prenkës nga këto shtete. Një personalitet i artit nga Praga që merrej me historinë e operas botërore, me anë të një letre e përgëzoi Prenkën për suksesin e arritur me amatorët shkodranë dhe i kërkoi atij t'i dërgonte pamfletin, afishet, fotografitë e reklamat e shfaqjes", ka shkruar në kujtimet e tij për suksesin e operas "Mrika", i vëllai i Prenkës, Çesku.


    Shokët e pasionet e Prenkës

    Ish-nxënësit e Prenkës, Zadeja, Harapi, Gruda, Rrota, Daija etj, që më vonë u bënë mjeshtrit më të mëdhej të muzikës shqiptare, në kujtimet për mësuesin e tyre, kanë treguar se Prenka ka qenë një njeri shumë i thjeshtë dhe në vitet 1945-49 ai pati disa oferta për të shkuar në Tiranë, por i refuzoi ato sepse nuk ndahej dot nga Shkodra dhe Shtëpia Kulturës e atij qyteti. Po kështu ai e refuzoi edhe oferëtn që iu bë në vitin 1953 për të ardhur si dirigjent në Tiranë. Disa vite më vonë Prenka refuzoi edhe disa oferta për të vazhduar studimet e larta në Pragë apo në Moskë. Sa herë që ai kthehej nga ndonjë turne i zhvilluar jashtë shtetit, në valixhen e tij gjeje vetëm albume muzikore dhe partitura, si dhe grepa peshku për shokët e tij amatorë të gjuetisë me të cilët ai shkonte shpesh në Bunë dhe Liqenin e Shkodrës. Prenk Jakova gjithashti ishte i pasionuar pas futbollit shkodran dhe kur u ndërtua stadiumi "Vojo Kushi", ai shkroi marshin e Sport-Klub "Vllaznisë", të cilin e këndonin shpesh tifozeria e zjarrtë shkodrane. Ndonëse në mosha të ndryshme, shokët e miqtë më të ngushtë të muzikës për Prenkën, ishin Kolë Jakova, (klarinetist e mësues) Loro Kovaçi, (ish-klarinetist) Gjon Karma, (ish-flautist) Pjetër Gjoka, (tenor dhe aktor) Ndoc Shllaku, violinist dhe Pjetër Gjergji, kitarrist e këngëtar. Më pas shokë dhe bashkëpuntorë të ngushtë të Prenkës u bënë dhe dirigjenti Mustafa Krantja, kompozitori Tonin Harapi dhe sidomos poeti Llazar Siliqi.


    Vdekja tragjike e Jakovës

    Pas suksesit të madh që u arrit me vënien në skenë të operas së parë shqiptare "Mrika", gjatë një vizite që bëri në qytetin e Shkodrës Enver Hoxha, u takua me Prenkën dhe i tha atij se i kishte premtuar për të bërë dhe një opera tjetër për Skënderbeun. Një nga funksionarët e lartë të qytetit të Shkodrës, i cili ka qenë prezentë në atë bisedë të Prenkës me Enver Hoxhën, dëshmon: Pas atyre fjalëve të Enver Hoxhës, Prenka iu përgjigj: "Po mor shoku Enver, por puna e operas nuk është si bukët që i fut kur të duash në furrë". Pas përgjigjies së Prenkës, Enver Hoxha filloi të qeshte dhe dha porosi që t'i plotësoheshin të gjitha kushtet Prenkës, me qëllim që ai të vinte në skenë operën "Skënderbeu", kujton ish funksionari i lartë lidhur me bisedën e Enver Hoxhës me Prenkë Jakovën. Pas atij takimi, Prenka iu vu punës duke punuar nga mëngjezi deri në orët e vona të natës, për të realizuar atë që i kishte vënë si detyrë Enver Hoxha. Ai e shkroi të gjithë muzikën e operas "Skënderbeu" dhe për disa muaj me rradhë u muar vetëm me ndarjen e muzikës turke nga ajo arabe, gjë e cila deri në atë kohë konfondohej nga shumë kompozitorë. Kur e përfundoi muzikën e saj dhe e solli për miratim në Tiranë, Prenkës i nxorrën shumë pengesa dhe ata që ishin nhgarkuar për shikimin e saj, i kërkonin të shkurtonte disa pjesë që sipas tyre stononin. Prenka refuzonte në mënyrë kategorike për ta bërë atë gjë dhe i vetmi që i doli në mbrojtje ishte Fadil Paçrami, i cili në atë kohë kishte dalë hapur kundër metodave të vjetra e konservatorizmit. Ndonëse opera "Skënderbeu" u shaq dhe pati sukses të madh, e Prenka pati përgëzime edhe nga Enver Hoxha, peripecitë për realizimin e saj lanë gjurmë të thella në gjëndjen shpirtrore të Prenkës. Kjo gjë ndodhte në një kohë, kur Prenka kishte nënën e tij të paralizuar në shtëpi, gjë e cila ia rëndoi së tepërmi gjëndjen e tij nervore. Nisur nga këto strese që iu krijuan, më 9 shtator të vitit 1969, kompozitori i famshëm Prenk Jakova i dha fund jetës së tij në mënyrë tragjike, duke u hedhur nga kati i dytë i Shtëpisë së Kulturës.. Në varrimin e tij mori pjesë i gjithë populli i Shkodrës, kurse nga Tirana u dërgua vetëm Sekretari i Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve. I vetmi favor që iu bë atij nga shteti komunist ditën e varrimit, ishte dhënia e lejes që ai të varrosej nën tingujt e bandës muzikore të qytetit, të cilën ai e kishte krijuar vetë katër dekada më parë. Krijimtari muzikore që la Prenk Jakova, është shumë e pasur e konsiston në dhjetra vepra vokale, këngë korale të përpunuara, pjesë orkestrale e korale, pjesë për bandë, muzkë filmash e deri tek operetat e operat. Nisur nga viuortiziteti i tij dhe krijimtaria e larmishme muzikore, Prenk Jakova konsiderohet si një nga kollosët më të
  10. genci

    genci Fillestar

    Historiku i bibliotekave të Shkodres

    Historiku i bibliotekave të Shkodrës


    Alma Mile

    Tradita e bibliotekave në Shkodër është shumë e hershme, madje fillesat e saj shkojnë qysh prej periudhës ilire. Një shqiptaro-kroat i njohur me emër Aleksandër Stipçeviç, në “Historinë e librit” shënon se në Iliri ka pasur 72 biblioteka dhe disa syresh kanë qenë edhe në Shkodër. Nga ana tjetër, në veprën e Marin Barletit, “Rrethimi i Shkodrës” thuhet se ka pasur anale të shkruara në gjuhën e popullit. Sipas të dhënave të Farlatit në “Illyricum Sacrum”, “qendra të rëndësishme të administratës e kulturës me arkiva e biblioteka të famshme kanë qenë arqipeshkëvitë e Durrësit, Tivarit, Shkodrës e Shkupit”. Madje në Shkodra njihet edhe si bërthama e parë e bibliotekave publike në Shqipëri. Në vitin 1917, u hap e para bibliotekë shtetërore e quajtur Biblioteka e “Komisisë letrare”, që u drejtua nga shkrimtari dhe publicisti Hil Mosi, që luajti një rol të rëndësishëm në procesin e krijimit të bibliotekave, pasi ai për herë të parë futi konceptin e kopjes së detyruar. Disa vite më vonë, kur u krijua shteti shqiptar, banorët e Shkodrës ia falën këtë bibliotekë Tiranës dhe në 28 nëntor 1922 u krijua Biblioteka Kombëtare me një fond prej 6 mijë librash. Sipas rendit kronologjik bibliotekat e Shkodrës i përkasin viteve: 1683, Biblioteka Bogdani, 1750 Biblioteka e Myftiut të Tabakëve apo Këllyçit, e cila fatkeqësisht nuk ekziston më, sepse u dogj. Ka qenë shumë e pasur me dorëshkrime në gjuhën orientale dhe ka tërhequr gjithnjë vëmendjen e studiuesve të huaj, 1834 biblioteka e Vakëfit, në 1858 biblioteka e Etërve Jezuitë, 1875 Biblioteka e Françeskanëve, 1899 e Shoqërisë “Bashkimi”, 1901 e Shoqërisë “Agimi”, 1911 e Klubit “Gjuha jonë”, në vitin 1917 e “Komisisë letrare”, 1919 e Shoqërisë Vllaznia. Duhet theksuar që në këto biblioteka kanë shërbyer albanologë nga më të shquarit, si Hil Mosi, Zef Valentini, i cili edhe pse ka qenë italian, e ka quajtue veten gjithnjë shqiptar, apo Gjergj Fishta, Hamdi Bushati, Kolë Kamzi, etj.
    Por Shkodra njihet edhe si qyteti i shtypshkronjave të para. Thuhet që njëfarë Shtjefni nga Shkodra pruri nga Venediku dhe ngriti një shtypshkronjë dhe në vitin 1563 shtypi një libër kishtar. Duhet përmendur më pas shtypshkronja e Jezuitëve në vitin 1871, ku sipas studiuesit e gjuhëtarit Hamdi Bushati, në këtë shtypshkronjë, që nga viti 1871 e deri në 1938 janë shtypur 411 tituj. Pas kësaj u hapën edhe të tjera si “At Gjergj Fishta”, apo e Françeskanëve. Kjo traditë në fushën e bibliotekave dhe të shtypshkronjave bëri që në Shkodër të dalin dhe gazetat e para zyrtare. “Shkodra”, quhej organi zyrtar i vilajetit të Shkodrës, për të vazhduar me të tjera gazeta jozyrtare si “Ylqija e zemrës së Krishtit”, apo me revistat më të njohura për kohën “Hylli i dritës” dhe “Leka”, si dhe revista të tjera fetare, mes të cilave dhe “Kultura islame”




    23/04/2006



    Shkodra në librat antikuarë


    Alma Mile

    Për herë të parë, në ambientet e bibliotekës së Shkodrës ekspozohen ekzemplarë të rrallë që i përkasin shekujve XV, vepra të Bogdanit, Barletit, deri tek dorëshkrimet origjinale të Gjergj Fishtës

    Mes atyre letrave të zverdhura prej kohëve, zuri fill shqipja e shkruar e më vonë epopetë e mëdha të letërisë. Aty janë ekzemplarë të rrallë, që renditen ndër botimet e para në Evropë, që datojnë në shek. XV, vepra kushtuar Skënderbeut, përpjekjet e Pjetër Bogdanit për shqipen e shkruar, dialekte të gegënishtes, shkrimi origjinal i Gjergj Fishës, At Shtjefën Gjeçovit…. Një pasuri e tërë, e cila për herë të parë ekspozohet për publikun, në ambientet e Bibliotekës Publike “Marin Barleti” në Shkodër. Në kuadrin e Ditës Botërore të Librit, me nismën Fondacionit “Pro Helvecia”, dhe projektit të tij “Qytetet Krijuese”, që në Shkodër përfaqësohet nga poetja Ledia Dushi, Bashkisë dhe Bibliotekës, në qytetin verior u organizua një aktivitet 3-ditor. Dita e parë u quajt “Dita e fondeve të hapura”. “Ne jemi bibliotekë tradicionale që punojmë me fonde të mbyllura ndryshe nga bibliotekat e botës dhe lexuesi komunikon me librin vetëm përmes skedarëve. Për të krijuar një imazh të ri të bibliotekës, gjatë kësaj dite fondet u vizituan nga nxënësit e ciklit 9-vjeçar dhe atij të mesëm, me qëllim që ata të afrohen me librin dhe të dinë çfarë fondesh ka biblioteka e si punohet në të”, -thotë drejtori i Bibliotekës Gjovalin Çuni. Dita e dytë u quajt “Dita e Antikuariatit” dhe e treta “Dita e botimeve bashkëkohore”, gjatë së cilës shtëpi të ndryshme botuese si “Camaj-Pipa”, “Ars”, “Shtjefni”, “Phoenix Shkodra”, “Elena Kadare”, “Botime françeskane”, etj. ekspozojnë botimet e tyre. “E keqja është që ne kemi mbetur në stadin që Shkodra ka qenë dhe gjithnjë i referohemi viteve më parë, por e rëndësishme është të tregojmë që Shkodra është. Andaj krahas ditës së antikuariatit ne zhvillojmë dhe atë të botimeve bashkëkohore, që shpalosen vlerat që prodhohen sot. Kjo shoqërohet edhe me një tryezë të rrumbullaktë ku marrin pjesë njerëz të letrave, shkrimtarë, botues, studiues”, - vazhdon Çuni. Por sigurisht një nga momentet më interesante ishte ekspozimi për herë të parë i disa ekzemplarëve të rrallë, që prej vitesh ruhen në fondet e “Marin Barletit”. Bëhet fjalë për libra të njohur nga lexuesi, por që ai nuk ka pasur kurrë mundësi t’i shohë. Kështu në stendat e veshura në letër-kadife të kuqe, nën efektin e dritave u ekspozuan dy “Inkunabula”, që sipas drejtorit Çuni quhen ndryshe edhe djepi i librave, pasi përbëjnë botimet e para që me shpikjen e shtypshkronjës së Gutenbergut, deri në vitin 1500. Janë ekzemplare të rralla në të gjithë botën, me përmbajtje fetare dhe kanë si karakteristikë përdorimin e miniaturave. Për të vazhduar me librin e Marin Barletit “Historia e Skënderbeut” e vitit 1578 i shtypur në Frankfurt, disa produkte të vilajetit të Shkodrës dhe Kosovës, fjalorë një dhe dygjuhësh, si turqisht, latinisht, italisht, anglisht-frengjisht, anglisht-turqisht, etj. Gjithashtu u ekspozuan për 24 orë disa dorëshkrime me vlerë të autorëve shkodranë, si veprat e Justin Rrotës, dorëshkrimet origjinale të disa këngëve të “Lahutës së Malcisë” të Gjergj Fishtës, disa letra të Dora D’Istrias, drejtuar personaliteteve të ndryshme në Shkodër, dorëshkrime origjinale të At Shtjefën Gjeçovit mbi Kanunin e Lekë Dukagjinit, si dhe disa vjersha të një autori italian, që ka jetuar në Shkodër G. Giovani, që i përkasin vitit 1864 dhe ka shkruar me një shkodranishte të vjetër e bazuar në gërmat latine, si dhe disa dorëshkrime të padeshifruara të shkruara po në shkodranishten e vjetër, një nga dialektet e gegërishtes, që ka për bazë gërmat latine. Por këto janë vetëm disa nga veprat-antikuare që ruhen në fondin e bibliotekës së Shkodrës, e cila numëron 2 mijë syresh. Duke qenë se përmbajtja e tyre është kryesisht fetare, është mëse e qartë edhe prejardhja, apo historia e mbërritjes së tyre në fondet e bibliotekës. Ndoshta përmes një procesi jo fort të “bukur”. Pas mbylljes së enteve fetare në vitin 1946, doli një ligj sipas së cilit një pjesë e pasurisë së tyre është shtetëzuar dhe pjesa më e çmuar është vendosur në bibliotekën e qytetit. Sipas drejtorit Gjovalin Çuni ato i takojnë Jezuitëve, vëllazërive Françeskane, apo komunitetit islam. Tashmë prej plot 60 vjetësh ato ruhen në raftet e “Marin Barletit” dhe sipas punonjësve të bibliotekës vetëm pak njerëz, që i përkasin fushës së gjuhësisë, apo etnografisë, kanë mundur t’i shfletojnë, për të zbuluar diçka mes faqeve të zverdhura, gërmave latine, apo orientale.




    23/04/2006
  11. genci

    genci Fillestar

    "Rozafa Gallery"

    Te shtunen me date 29 prill 2006 ora 11:00 celet "Rozafa Gallery".



    Ish klubi Rozafa, konvertohet ne Galeri te Arteve Pamore.Ideatori dhe realizues i kesaj qendre te re per piktoret eshte piktori Skender Strica.Kjo njekohesisht do te jete dhe qendra e shoqates se piktoreve "Ismail Lulani".Ne kete Gallery do te ekspozohen punime te piktoreve te njohur shqiptare e malazeze.Ne kete Galeri mund te argetoheni me punimet e: Artur Muharremi, Kujtim Buza, Zhaneta Kadillari, Agim Kadillari, Andi Hila, Hasan Çapari, Pashk Pervathi, Shaqir Veseli, Agron Mesi, Besim Tula, Buron Kaceli, Qazim Muja (ulqin), Rudi Goga (ulqin), Sllobodan Slovinic (Mal i Zi), Millo Mihajlovic (Mal i Zi), si dhe punimet e piktorit Skender Strica njekohesisht dhe rezlizues dhe organizator per te gjita Galerite qe do te celen ne te ardhmen.Skender Strica, ka 30 vjet jete artistike, me mbi 200 punime te realizuara ne vaj dhe akrilik, ne te cilat dominon peisazhi.
  12. genci

    genci Fillestar

    Dita e Luleve ne Shkoder 6 Maj

    Lulet na mësojnë që ta duam të renë, por edhe të kaluarën të mos e harrojmë)

    Shkodra, qyteti me një histori 2400-vjeçare, është ngritur buzë liqenit me të njëjtin emër, ndërmjet lumenjve Buna, Drini e Kiri dhe rrëzë kështjellës “Rozafa”. Shkodra ka qenë e banuar nga fisi i Labeatëve dhe vazhdimisht është shquar si qendër me rëndësi ekonomike e kulturore, që nga lashtësia e deri në ditët e sotme.



    Pozicioni gjeografik, klima, toka dhe tradita kanë bërë të mundur që, në mjediset e banuara, të rriten e të kultivohen një mori bimësh e, në veçanti, një shumllojshmëri lulesh, të cilat kanë hijeshuar së tepërmi oborret, shkallët, ballkonet e dritaret e shtëpive.Brez pas brezi banorët e Shkodrës kanë arritur të krijojnë lloj-lloj lulesh me tipare të veçanta në formë, ngjyrë e aromë. Po kështu, është arritur që në Shkodër të rriten lloje bimësh që lulëzojnë nga janari e deri në dhjetor. Gjithë kjo pasuri kulturore e estetike ka tërhequr shpesh herë vëmendjen e vizitorëve, të cilët kanë shkruar për këtë pasuri që zotëron ky qytet.- Në derën kryesore të hyrjes së kështjellës “Rozafa” është gëdhendur në gur zambaku i ujërave të liqenit të Shkodrës.- Vendi më i bukur në Shkodër është quajtur ai ku çelnin vlollcat e para – Luguçezme.- Rreth 150 këngë shkodrane i janë kushtuar luleve, ose drejtpërsëdrejti ose në mënyrë simbolike.- Piktorët e skulptorët shkodranë kanë pasë dhe kanë lulet si objekt frymëzimi.- Lulja është përdorur shumë edhe në qindistari, në ëndje pëlhurash, në veshje (veçanërisht të grave e vajzave).- Në shumë krijime letrare është trajtuar lulja si një mjet që ka zbukuruar e fisnikëruar jetën e njerëzve.- Shumë vajza kanë marrë emrin nga lulet si: Vjollca, Burbuqe, Mimoza, Gonxhe, Drandofille, etj.- Me emra lulesh lidhen edhe disa mbiemra familjesh si: Karajfili, Zambaku, Gjyli, etj. - Banorët e Shkodrës tradicionalisht kanë festuar 6 Majin, të quajtur Shën Gjergj, si ditën e luleve, ditën e pranverës, të ringjalljes së natyrës dhe jetës së njerëzve, si një ditë pagane e gjithëpërfshirëse.- Në Shkodër ka lule të veçanta si: lule dimni, që lulëzon në dhjetor e janar, me një bukuri e aromë mbresëlënëse; karajfilat e Shkodrës me ngjyrën e kuqe të theksuar me lulëzim 7-8 mujor; trëndafillët e veçantë (si maragjylët) me lule të hijshme e shumë aromatike, marshallojat, zambakët, lilat, zymbylat, vjollcat, etj. që përbëjnë një pasuri etnokulturore e që kërkojnë një studim e vlerësim për veçoritë që mbartin në vetvete.- Duke ruajtur e vazhduar traditën, shumë qytetarë shkodranë kanë bërë emër me kultivimin e tregëtimin e luleve. Është detyrë e të gjithëve që këtë pasuri estetike e kulturore, të trashëguar nga brezat e kaluar, t’ua lënë trashëgim brezave që vijnë, si një mënyrë e dobishme për të përmirësuar e zbukuruar mjedisin natyror e shpirtëror të jetës së njerëzve.Ky album dhe gjithë veprimtaritë që organizohen me 6 maj 2006 në Kalanë “Rozafa” janë një thirrje për të përfshirë lulet edhe më shumë në jetën e përditshme. Prof. As. Dr. Ahmet Osja
  13. genci

    genci Fillestar

    Libri i Shkelqim Draçinit: “Lumejt të zgjidhen”

    Libri i Shkelqim Draçinit: “Lumejt të zgjidhen”


    Këto ditë në bibliotekës e qytetit tonë iu dhurua libri i të ndjerit Shkëlqim Draçini ( 1962-2000), me titull:“Lumejt të zgjidhen”, poezi dhe proza poetike.Vlerat letrare të këtij autori janë paraqitur në parathënien e librit të shkruar nga shkrimtari Gazmend Krasniqi.I lindur më 1962, Shkëlqimi nuk pati rastin ta njohë Qemal Draçinin, xhaxhanë e vet të eleminuar më 1947, por bisedat me të atin dhe shfletimi i materialeve të arkivës familjare e ushqyen me mësimin e madh të lirisë krijuese dhe me kulturën e gjykimit që pat ushqyer mendjet shqiptare të periudhës parasocrealiste.




    Në itete 90-të, si shumë të rinj shqiptarë, Shkëlqimi emigroi në Itali, duke u vënë në raporte të drejpërdrejta me ushqimin kulturor perëndimor, pasi zotëronte italishten dhe frëngjishten, si dhe shqisën e orientimit.Mbase kështu duhen kërkuar arsyet e atij prodhimi letrar që ka lënë, i cili mban vulën e viteve 90-të për nga pikëpamja e frymës së shprehjes dhe realizmit: vargu i çliruar nga format e ndrydhura strofike, si dhe nga shkatërrimi i formës për hir të ngarkesës deklamative, vijnë nga ndjenja të lirisë së brendshme.E veçanta është se ky çlirim nuk vjen si fragmentar, por pothuajse i plotë, duke kapërcyer idenë e trillit apo nevojës së çastit për tu dukur ekstravagant: ky prodhim letrar, i kontrolluar nga ritmi i fjalës së zgjedhur, edukon një dinamikë të re leximi, uke sugjeruar me notat e saj mundësitë e reja të poetikave të shqipes.Botimi i këtyre vargjeve u përcaktua nga vdekja fizike, sepse, sa qe gjallë autori i tyre, ato paten ekzigjencën e tij dhe nuk e panë dritën e ekspozimit, megjithëse, ndërkohë, në gazetën lokale “Shkodra”, të cilën e drejtoi për rreth dy vjet, Shkëlqimi qe shfaqur me disa përkthime dhe shënime kritike, ku tregonte rrethin e interesimeve bashkëkohore, të bashkëshoqëruara me pozitën prej ikonoklasti ndaj kulturës e artit të molepsur socrealist.Libri është përgatitur për botim nga Rezarta Draçini me redaktor Gazmend Krasniqin është botim i shtëpisë botuese Ideart. Ai gjëndet në të gjitha libraritë e qytetit tonë. Libri mund të kërkohet edhe me ane të kodit ndërkombëtar ISBN 99927-919-0 X
  14. genci

    genci Fillestar

    Koncert per Mozart-in, ne Shkoder

    Mbremje vokalo simfonike me rastin e 250 vjetorit te lindjes se Wolfgang Amadeus Mozart.Më 5. Maj 2006 në orën 18:00 në Teatrin Migjeni në Shkodër.

    Ambasada dëshiron me këtë rast të falenderojë sponzorët e këtij aktiviteti, si dhe zotin Edmir BALLGJATI; konsullin zotin Gjergj LEQEJZA, Teatrin Migjeni, qendren kulturore ne Shkoder, zotin Pjeter GACI, shkollen e larte te muzikes „Prenke JAKOVA“, artistet dhe te gjithe ata qe dhane ndihmesen e tyre.Österreichische Botschaft T i r a n a Österreichisches Honorarkonsulat S h k o d e r präsentieren / prezantojne Orkestren e harqeve.


    Orchestra e harqeveViolina I Edmond DENELLIMimosa HOTINevila DERGJINIOlse PAPANDILLIRozita FISHTAViolina II Zyhdi HOXHARomina TAFAJEhsen ZAJMIArvida KULLALLIRedis MUJAViola Rezarta PEÇIVjola BAHOLLIVioloncello Fatos MATAJDritan MLIKAPjerit DELIAKontrabas Fitim TUZISoprano Rudiana RASHASoprano Emiliana PALUSHIPiano Amir XHAKOVIQDirigjent Edmir BALLGJATIdy fjale mbi jeten e mozartEinleitung über Mozart’s LebenPorgi, Amor, Qualche RistoroCavatine nga dasma e FigarosRudiana Rasha (soprano)Amir Xhakoviq (piano)disa shpjegime te shkurtra mbi vepratErklärungen zu den MusikstückenRidente la Calma+Susanna's AirNga dasma e FigarosEmiliana Palushi (soprano)Amir Xhakoviq (piano)Symphonie in D-Dur K.V. 136allegro , andante, prestoSymphonie in F-Dur which is it K.V. 138allegro, andante, rondo (presto)Eine Kleine Nachtmusikallegro, romance, minuetto, rondo (presto)
  15. genci

    genci Fillestar

    Zef Deda Show "Goja llap e shpinda Dap".

    Zef Deda Show "Goja llap e shpinda Dap".

    Ky show po pergatitet nga humoristi i madh shqiptar Zef Deda me mbeshtetjen e Bashkise Shkoder.Ky show eshte i konceptuar ne nje forme te re, per nga forma eshte nje risi ne formen e organizimit dhe te manaxhimit skenik e artistik.Shfaqja mendohet te dale nga fundi i muaji Maj.Informacion mbi premieren e shfaqjes do te keni mundesi te merrni ne faqen e interentit Infoshkodra.com

    Zef Deda Show: "Goja llap e shpina Dap", Libreti: Paulin Selimi, Lul Bashli, Qazim Çela, Zef Deda.Muzika: Ilir Zoga.Interpretojne: Bes Çinari, Zef Deda, Drande Xhai, Anton Krosaj, Muhamet Çekini, Bujar Ademovi.Marrin pjese te rinjte: Klint Vrioni, Dorina Garuci, Xhyzela e Xhiliola Zadrima.
  16. genci

    genci Fillestar

    DUKE PERKUJTUAR JOLANDA SHALEN,

    E Premte, 05 Maj 2006


    DUKE PERKUJTUAR JOLANDA SHALEN, AKTOREN E TALENTUAR TE HUMORIT TE ESTRADES PROFESIONISTE TE SHKODRES.

    E therrisnin Landi. Emrin e vertete e kishte Jolanda. Shkurtimi i emrit nuk kishte te bente me ndonje episod apo kujtim femijerie. Jo, ishte thjesht nje perligjje lirike qe rrezatonte ngjyrat me te bukura te ndjesise njerezore e humane, sepse konvergonin te gjitha te dashuria qe kishin per te: te afermit, miqte, dashamiret, koleget e punes,…, si dhe rrugica e femijerise, se ciles shpejt do t’i thoshte: lamtumire!

    Porta e drunjte nuk do te celej me. Do te shuheshin edhe trokitjet. E, zogjte do te jene te vetmit deshmitare, te ikjes se saj. Ne fluturimet e tyre do te kete dicka prej loti, qielli e endrre te Landit te vogel. Keshtu e therrisnin Jolanden, Landi. Keshtu i mbeti emri.

    E shoqeron Landi Jolanden, jo 37 vjet sa ishte jeta e saj (14 maj 1947 – 22 nentor 1984), por edhe sot e kesaj dite. Nje jete, me shume me endrra! Celen ne maj, u veniten dhe u thane ne nentor. Nje rriske qielli mbushur me xixellonja maji! Dhe ashtu sic do te thoshte Anni Filip per te shoqin, Zherar in: “Po cfare perfaqeson nje jete njerezore ne krahasim me perjetesine? Kohen e nje psheretime.”

    Vetem kaq apo me shume?!..
    Femijeria e saj rrinte si nje pike loti mbi qerpikun e njome, pezull mbi faqen e brishte. Se prinderit i vdiqen heret. Se bashku me vellezerit e saj, i thane lamtumire shtepise se vjeter me cardak dhe parmake, atje ne lagjen “Skenderbeg”. I thane lamtumire: pusit me cikrik, kumbulles ku lidhte shtregullen, trendafilave qe lulezonin pergjate bordurave te shtepise. Nje lamtumire gjithe trishtim, permes pikave te shiut qe ofronte vjeshta shkodrane si ne pikturat e Vladimir Janit.

    Landi do te kujtonte me mall tingujt dritherues e shpesh here melankolike te serenatave shkodrane perballe avllive me shermashek e dritareve kafazlije, qe dilnin nga shpirti pervelues i violinistit plak, zotni Gasprit.

    (Eh, zotni Gaspri, me kapelen e vjeter republike qe s’e hiqte asnjehere, me mustaqet e holla, fytyren thatanike, mollezat pak te dala, me kostumin ngjyre kafe ku shfaqej nje xhamadan e nje zinxhir ore i sermte, me syte enderrimtare… Edhe pse i kerrusur, gishtrinjte e plakur leviznin si nder endrra… Ajo bote e magjishme tingujsh sikur ia hiqnin pleqerine…).

    Ne ate shtegtim Landi do te perjetesonte ne zerin e saj, embelsine e zerit te nenes se saj, Marijes, e cila ashtu e ulur shkalleve, duke ecur neper cardak apo e mbeshtetur pas parmakeve kendonte bukur jaret shkodrane, te cilat i zgjonin sa deshira te fjetura..! Ne Shtepine e Femijes kaloi shume vite. Shkollen 7 vjecare e kreu ne “11 Janari” (sot “Martin Camaj”). Me pas mbaroi shkollen e mesme pedagogjike “Shejnaze Juka”, per mesuese.

    Qe ne bankat e kesaj shkolle u duk prirja drejt artit. U shqua edhe si balerine. Per kete ne vitin 1967 mbaroi nje kurs kater mujor ne Tirane, nen kujdestarine e baletmaestres Zoica Haxho. Mesuesja balerine eshte edhe si nene per Landin. Zeri i embel, takti i duhur, levizjet nazike…, sikur kane gjera te perbashketa mes tyre, ndaj dhe shpesh trokasin ne te njejten porte kujtimesh.
    Ne Estraden profesioniste te qytetit te Shkodres, fillon punen me 1 prill 1968.


    Ndonese karriera artistike qe e shkurter, ajo mbeti nje aktore e talentuar ne skenen e estrades profesioniste te teatrit “Migjeni”, duke lene gjurme edhe ne rolet me te vogla. Vecanerisht, se bashku me aktoren e talentuar Zyliha Miloti, krijuan nje duet te kendshem, plot ngjyresa humori ne interpretimin e shume gjinive e zhanreve te estrades shkodrane.

    Cdo rol qe i besohej kerkonte e kembengulte qe ate figure qe krijonte ta plotesonte derisa te shfaqej si karakter i plote, pra, e qendiste. Ishte e kujdesshme qofte edhe per nje perparese te vogel qe i duhej personazhit, pa le per garderoben e rende. “Duke pare natyren e saj si aktore, do te thonte, ne nje bisede vite me pare, regjisori Paulin Sekuj, Jolanda punonte ngadale e me kujdes. I kushtonte vemendje detajit per te tipizuar me mire personazhin e per te krijuar doemos situaten humoristike.”

    Puna e Jolandes, si aktore ne gjinine e humorit sikur perligjte nje thenie te Stendalit qe thonte: “Detaji me i vogel, situata me e vogel, kane rendesi vendimtare, shkaktojne te qeshuren ose i kundervihen asaj.” Tekstin jo vetem e nenvizonte disa here, por edhe e rikrijonte.

    Kjo vecori e punes aktoriale, qe per regjisorin dhe trupen artistike nuk ishte me sekret, bene qe ne lamtumiren e fundit, ne mes te tjerave te thuheshin edhe keto fjale: “Ne i kemi te gjalla ne kujtese preokupimin e saj per punen e madhe qe ajo bente me rolet, shqetesimi qe nuk i ndahej deri ne shfaqjen e fundit, per te krijuar figura sa me te bukura, reale, qe kane mbetur te pashlyeshme ne kujtesen e shikuesit”.


    Landi shpesh ne biseda me koleget, si me Tano Banushin, Hasan Smajen, Paulin Preken, Zyliha Milotin, Katrina Bigen, thonte se “aktori nuk duhet ta coje rolin te vetvetja, por vetveten duhet ta shkrije ne rol. Keshtu del ne pah talenti i aktorit, sa vlen ai…”

    Ne punen e saj krijuese Landi i diferenconte karakteret njeri prej tjetrit pa krijuar stampe, monotoni, pa perseritur vetveten. Ndryshe do ta shikoje ne nje grua fshatare, tjeter ne nje komedi muzikore, nje pamje tjeter ne rolin e shkueses, nje tjeter te nje llafazaneje apo ne karakterin e bukur qe krijoi te Tazja (cikli: “Tazja me Lacen”), ne rolin e nje femije, etj., etj. Si aktore e profilit komik, portreti i saj plotesohet me parodite, vodevilet, komedite e operat muzikore…, ne 60 shfaqjet qe mori pjese, duke interpretuar ne rreth 180 role. Interpretimet e Landit i kujtojme ne premierat: “Ballafaqimi”, “Nen tik takun e ores”, “Shigjeta thumbuese”, “Laj e shplaj, qit ne diell e thaj”, “Peshqeshi i fundit”, “Ngjyrat pranverore”; komedine: “Fundi i nje komedije” te F. Krajes, etj.
    Gjurmet qe la ne skenen e Estrades, duke kujtuar kete apo ate personazh, patjeter na sjellin ne kujtese gjithmone nje grua: me fytyre te hajme, me floke te gjate onde onde, me baluke perpara, elegante, te qeshur e gazmore; nje emer: Jolanda Shala, me syte e saj te kalter, shprehes e depertues deri ne dhembje te qenies se saj shpirtmire dhe plot humor. Jo vetem te shpirtit i mire, por flisnin, flisnin shume edhe ato sy…! Nje pasuri e rralle dhe e vyer qe e enderron ta kete cdo aktor..!

    Xhahid Bushati
  17. genci

    genci Fillestar

    Çelet Galeri Iris

    Nga Armando Lohja: Çelet Galeri Iris
    Komente - Kulturore

    Sot u çel Galeri Iris.Kjo eshte Galeria e para e ketij lloji qe hapet ne Shkoder.Galeria eshte gershetuar me nje dyqan te vogel buze saj ne te cilin ofrohen piktura, punime, korniza nga me te shumellojshmet.E veçanta e ketij "shoping" eshte se: pjesa me e madhe e puneve jane te printuara, me te cilat anasjelltas i behet reklame punimeve te piktoreve shkodrane.Punimet origjinale ndodhen ne Galeri, ndersa riprodhimin mund ta gjeni ne dyqanin prane Galerise.Punet origjinale nuk shiten.Kjo ndofta me per me i rrite karatin, ndersa dyqani perkarshi ban mirefort reklamen.Kjo Galeri vleresohet per iniciativen dhe kreativitetin ne fushen e arteve pamore.Paralelisht duke komplimentuar zoterinjte, Fatmir Trashani (pronar i Galerise) fotograf shume i njohur ne Shkoder dhe Sytki Brahimi piktor, profesor dhe luftetar i palodhur per rikthimin e Galerise se Arteve Figurative ne identitetin e meparshem, i urojme atyre suksese te metejshme.Per me shume vizitoni Galerine e cila ndodhet perballe rrugices se Koplikeve ne Perash.
  18. genci

    genci Fillestar

    FOTOGRAFI QE FIKSON JETEN E NJE QYTETI

    E Hene, 15 Maj 2006


    FOTOGRAFI QE FIKSON JETEN E NJE QYTETI

    Angjelin Nenshati eshte fotografi me i vjeter, i gjalle, qe ka Shkodra. Arkiva e tij i ka kaluar 300000 fotot, foto qe mbartin nje sigel te perbashket: “Nenshati”. Kjo pasuri kulturore qe shtohet dita dites, e ve denjesisht artistin Nenshati perkrah emrave te medhenj te fotografise shqiptare, si Marubi, Pici, Jakova, Rraboshta.

    Ashtu, thatim ne fytyre, i qeshur e i perzemert gjithmone, teksa u shperndan njerezve miresi e nur, ecen me hap te shpejte. Gjithmone shpejton: ne mengjes, ne mesdite, ne muzg. Shpesh e ze nata dhe ne udhe. Jo si nje udhetar i vonuar, por si nje njeri i mire, fjalepake e i heshtur, qe ka 50 vjet qe s’e ndan nga dora “mikun e tij te ngushte te jetes” aparatin fotografik.

    Dhe ka 50 vjet me kete aparat fotografik qe dicka (e vazhdon) t’i thote qytetit te tij te lindjes e kohes. Me artin e tij kerkon te mos u mbetet borxh dites e njerezve. Ndaj shpejton e shkrep, shkrep e shpejton... “Foto Nenshati”. Dhe per kete mision fisnik, Shkodra, vendlindja e tij, i ka dhene keto dite titullin “Mirenjohja e Qytetit”.

    Per fotografin pasionant Angjelin Nenshati nuk gabon po te thuash se, jeta eshte kthyer ne levizje. Ndoshta me mire se cdo lloj metafore a krahasimi flet kjo bisede:

    Xh. B: Kur zgjoheni ne mengjes?
    Fotografi: Zgjimi mund te them se eshte i oreve te para te mjesit, sepse shpesh here me zgjon edhe preokupimi po i tham une, nje fare kasaveti per punen qe pres me ba gjate dites ose edhe punen qe kam si porosi me e krye brenda nje kohe te caktueme ose te kerkueme. Keshtu qe shpesh here kasaveti me zgjon heret, por rregullisht ora 7.00 me gjen ne kambe.

    Xh. B: Sa jeni i lidhur me shtepine, pra, me familjen, dhe me rrugicen e femijerise?
    Fotografi: Me ke preke nje teme te dashur per mue. Eh, more lum djali, ne qofte se mberrijme ne rezultate te mira te punes, pa sakrifice nuk i mberrin. E tham kete se, e verteta asht se e kam ndjek jeten familjare me dinjitetin e nje qytetari te mire, por di me shtue qe jo si neglizhim, por si vemendje, ja kam kushtue ma shume punes se sa familjes.

    E, ajo rrugice qe permendet asht lindja e jetes seme. Dhe mund te them si sy fotografi, une asnjehere nuk e shoh njesoj. Cdo dite, dy tri here qe mund ta pershkoj e shoh ndryshe, sepse aty shoh edhe jeten e familjes seme, te rrugices teme, por edhe te qytetit tem. Eshte gati gati si nje puls qe mat edhe jeten e qytetit. Une kam pase ne jeten teme nje shans se kam qene i rrethuem me njerez qe kane emer ne Shkoder.

    Kam pase ne krah familjen e Jakoves, pra, Dede, Prenke, Ndoc Jakova. Kam pase ma poshte familjet: te Cepeve, te Tafrrukeve, te Demajve, te Shirokes, te Kocobashit. Ma e rendesishmja asht se kam fillue me hedhe hapat e para po te thuash te pregatitjes seme morale shpirterore dhe artistike ne oborrin e Katedrales, ku nder mesuesit, edukatoret e mi kane qene: Kardinal Koliqi, Dom Ndre Zadeja, Dom Zef Shestani. Si shembull jete kam pase djaloshin e ri Ndoc Jakova, “Martir i Demokracise”.

    E vecanta e kesaj rrugice asht jeta qe te pershkon nepermjet perpjekjeve, por asht ma shume fizionomia e saj qe ka ruejte bukurine e vet, ka ruejte dinjitetin e ka qite keto njerez qe permenda me nderim.

    “Ma i bukri ne ket dhé/ asht Shkodra ku kam lé.”
    Ishte kjo kange qe kendonim kur ishim te vegjel. Krenar jam per Shkodren. Kete kange e kenduan edhe te paret e mi.
    “...Shkodra ku kam le” asht nderi ma i madh i prinderve te mi. Ne qofte se Shkodra per here me sjell frymezim, arsyeja asht se ne cdo mengjes une jam biri i saj.

    Xh.B: Te kthehemi te nje vecori e juaja: gjithmone shpejtoni, asnjehere nuk ju kam pare te ecni ngadale?
    Fotografi Gjithmone shpejtoj, lum miku! Koha iken, kohen e vleresoj...
    Xh. B: Sa miq ka Foto “Nenshati”?
    Fotografi: Miq... Une jam perhere ne levizje. Rrugeve te qytetit tem, kenaqem kur pershendetem me to. Jane te gjithe miqte e mi. I kam te gjithe per zemer dhe me merr malli me u pa me to.

    Xh. B: Kur permend Shkodren gjate bisedes me ju, permalloheni dhe ndjeni dhembje? Perse?
    Fotografi: Kam shume dhembje e dashuri per Shkodren. Eshte qyteti i andrrave te mija. Deri me sot: cdo hap, cdo pune, cdo gur kam mendue me e vu per Shkodren.

    Xh. B: Profesionin tuaj e keni percjelle edhe te femijet?
    Fotografi: Nisem nga shikimet te prinderit tone e keshtu qe edhe femijet tone te nisen nga prinderit. Kenaqesia ma e madhe e imja asht trashegimia. Sepse une ne punen teme jam mundue me shkrue historine e qytetit tem.

    Kam kenaqesine e madhe qe edhe femijet e mi te shkruajne kete histori nepermjet fotografimit. Cdokush me profesionin e vet perpiqet me lane gjurmet e tija. Me anen e profesionit tem “shkruaj” jeten e gjate te qytetit tem. E dua qytetin sa edhe profesionin.

    E dua profesionin aq sa edhe veten. Dua qe qytetin ta shoh te bukur, perpiqem te fotografia me fiksue jo sensacionet, por nje realitet te gjalle qe interpreton nje mendim, nje ngjarje. Nepermjet fotografive “shkruaj” historine e qytetit tem. E ndjek jeten ne qytet, ne cdo qelize te saj dhe perpiqem ta fiksoj bukur. Sepse trashegimi ne breza vjen si ai gjaku nder damare, vjen me nje perzierje me te gjitha virtytet e mira qe trashegojme nga nje prind.

    Per me krijue, me ruejte, duhet mund, mend dhe kohe. Me shkatrrue asht kollaj. Fotografia don edhe mendim regjisorial. Edhe une si dhe paraardhesit e mi, si Marubi, Pici, Jakova, Rraboshta; ndoqa ate lloj ndertimi, formova fototeken qe perfshin punet e mija te 50 viteve me gjithe ngjarjet e qytetit tem. Ky eshte amaneti jem, testamenti jem per Shkodren.

    Keshtu lane para meje si V. Prendushi kur thote: “O kujtime flete te prarueme / shkoni e ndalnu ne male e kodra, / e me diftoni lumnine qe pat Shkodra”. Apo Dom Ndre Zadeja: “O bir, e lumja Shkoder qe te lindi qe te ka, / Shkodra me dashte me lule ngre nje kala / Shkodra lind e perendon si dielli/ e vdes, ngjallet”.

    Xh. B: Si e organizoni kohen, a ka ndonje dite kur thoni: “Me iku kot?”
    Fotografi: Nuk mund te them se nje dite me ka ik kot, por nuk mund te them qe gjendem ngushte ose nuk me ka kalue nje dite e kenaqshme, kur nuk kam fiksue nje ngjarje te qytetit tem. Kjo mangesi nuk me vjen prej vetes, por me vjen se nuk njoh nje ngjarje te dites. I them vetes: Si me iku kjo ngjarje? Se une ngjarjet i ndjeke edhe pa ftese.

    Xh. B: Teknika e fotografise ne kete kohe, eshte zhvilluar mjaft, ju vazhdoni me aparatin klasik?..
    Fotografi: Teknika... nuk them se nuk ka ece teknika, por une aparatin tem nuk e leshoj nga dora deri ne piken e fundit. Ka mjete te sofistikuara, menyra te reja regjistrimi, por une personalisht e shoh perseri te dobishme fiksimin me aparat fotografik... se ende nuk me asht plake vullneti, nuk me asht plake syni. Eci shpejt, dhe nuk kam nevoje per gjyzlyke. Jo vetem kaq por edhe nje porosi qe me jepet e regjistroj ne mendje, nuk perdor kurre leter. Deri me sot me klientin nuk kam mbajte shenime...
    Ju faleminderit!


    Xhahid Bushati
  19. genci

    genci Fillestar

    Shuhet kengetarja Luçie Miloti

    Shuhet kengetarja Luçie Miloti
    Shuhet LUÇIE MILOTI.Te marten me date 15 Maj 2006, ora 11:00-12:00 Homazhet dhe lamtumira e fundit per kengetaren e famshme shkodrane, ne Teatrin e Opera dhe Baletit ne Tirane.Një nga bilbilat e mrekullueshëm të interpretimit të këngës popullore shkodrane,ajo që u quajt magjia e kësaj kënge,e papërsëritshme në gjininë e muzikës popullore,ajo që ngriti në pjedestal këngën tradicionale qytetare shkodrane duke i dhënë asaj notat më moderne të interpretimit nga një përdorim i shkëlqyer i elementëve zbukurues me plot figura artistike.


    LUÇIE MILOTI

    Një nga bilbilat e mrekullueshëm të interpretimit të këngës popullore shkodrane,ajo që u quajt magjia e kësaj kënge,e papërsëritshme në gjininë e muzikës popullore,ajo që ngriti në pjedestal këngën tradicionale qytetare shkodrane duke i dhënë asaj notat më moderne të interpretimit nga një përdorim i shkëlqyer i elementëve zbukurues me plot figura artistike.
    ”Luçia kishte një zë të kristaltë të pa shoq nga ana e pastërtisë dhe të timbrikës së ndritëshme dhe tingëlluese,depërtues dhe me një botë të mbrendëshme shumë të pasur nga ana emocionale ;ajo kishte një mbështetje të tingullit në frymë ;mbi të gjitha kishte një vokal shumë të intonuar”- do shprehesh Ferid Bala.(1).
    E kush më bukur se një bijë Shkodre mund ta interpretonte këngën lirike shkodrane me aq pasion,me aq ëmbëlsi dhe emocion të papërshkueshëm,tingulli i të cilës buronte nga gurra popullore e këtij qyteti dhe trashigimia e artë e tij.Nëna e Luçijes, Katerina, një grua shumë e mirë që dijti t’i orientojë fëmijtë sipas talentit të tyre,kishte patur një zë hyjnor.Ajo kishte kënduar si soliste në njërën prej kishave të qytetit ; Emili me një zë të ëmbël e shumë të intonuar i kishte dhënë interpretimn dinjitoz shumë dueteve,kurse Maria ,e motra,sikur të mos e mirrte vdekja në një moshë të re,më zërin e saj shumë të bukur që i kishte falë natyra, ndoshta do të ishte bërë një “Luçie e dytë”.
    Në këtë ambjent të bukur dhe të ngrohtë muzikor,më 11.5.1930 lind Luçie Miloti,e cila edukohet me dashurinë për muzikën e veçanarisht për këngën popullore shkodrane,që s’do ta ndante kurrë nga repertori muzikor i saj,duke lënë gjurmë të pashlyeshme në historinë e kësaj kënge,si dhe duke fituar një admirim të jashtëzakonshëm në publikun dhe dashamirësit e kësaj kënge.”Mua do të më mahniste, zëri i ëmbël,kadife, me lulka e zbukurime i një vajzë të vogël 12 vjeçare, në interpretimin e një jare shkodrane,kësaj gjinie të veçantë dhe shumë të vështirë të muzikës popullore shkodrane,në një koncert të organizuar nga Pjeter Gjergji – do shprehesh Tish Daija në një ceremoni dekorimi për te.(2).
    Luçia, në fillim aktivizohet në Shtëpinë e Kulturës së qytetit si dhe merr pjesë në emisionet muzikore të Radio Shkodrës.Pastaj me familje transferohet në Tiranë dhe aty rregjistrohet në Liceun Artistik “Jordan Misja “ me mësuese Jorgjia Trujën.Për shkak të situatës së rëndë ekonomike në familje e ndërpret shkollën ,duke bërë vetëm dy vjet.Futet në punë në grupin karakteristik pranë Radio Tiranës të drejtuar nga mjeshtri Paulin Pali,mësuesi i parë i Luçies,një muzikant që ka ndihmuar për ta mbledhur dhe ruajtur këngën shkodrane,për ta përhapur dhe kombëtarizuar,për ta kultivuar dhe përpunuar deri në nivelin më të lartë artistik,duke kaluar kështu nepër duar mbi 200 këngë.(3)Me ndihmën e këtij mjeshtri dhe mësuesi pasionant ,Luçia zgjeron repertorin e saj dhe përsos mjeshtërinë e interpretimit.Më vonë më 1950, emërohet soliste pranë Filarmonisë shqiptare dhe më vonë më 1952 pranë Estradës së Shtetit.Në këto institucione të kulturës dhe artit, Luçia,këndon këngë popullore origjinale të kompozuara me frymë popullore. Shquhet për zërin e saj dhe përsosmërinë e mjeshtërisë perfekte te interpretimit,duke u bërë e njohur në të gjithë Shqipërinë.Me themelimin e Ansamblit Shtetëror të Këngëve dhe Valleve Popullore,më 1957 ,Luçie Miloti kalon soliste pranë këtij ansambli deri ditën që për arsye shëndetësore do të dilte në pension të parakohshëm.
    E kush nuk është mahnitur kur ka ndigjuar zërin e kristaltë të Luçies në interpretimin e këngëve perla të ahengut shkodran që tunden jo vetëm skenat shqiptare por edhe ato ndërkombëtare si “Karafilat që ka Shkodra”,”Këndon bylbyli poshtë te zalli”,”Zanusha”,”Çila sytë për me të pa”,”Marshalla bukurisë sate”,”Për mue paska kenë kismet” etj.Për afro 30 vjet Luçie Miloti (4) interpretoi 500 këngë duke u bërë kështu një nga protogonistet më të shquara të skenës shqiptare në interpretimin e këngës popullore shkodrane.Ajo e përfaqësoi atë denjësisht edhe në skenat e botës qysh 17 vjeçe, në Europë, Azi dhe Afrikë..Merr pjesë në Festivalin botëror të Rinisë në Pragë,e më pas në Rusi,si dhe koncerte të tjera në RDGJ (2herë),Hungari(2herë),Poloni(2herë),Rumani(4herë),Bullgari(3herë),Turqi(2herë),Kinë,Kore,Vietnam,Egjipt,Algjeri,Marok,për ta mbyllur në Festivalin folklorik të Ohrit dhe në një turne në Kosovë(4).Talentin e saj në interpretimin e këngës popullore,Luçia do ta shprehte edhe me këngëtarë të tjerë popullorë duke dëshmuar kështu një mjeshtëri të lartë në harmonizimin e zërave,në duete dhe trio me Xhevdet Hafizin,Bik Ndojën,Ibrahim Tukiqin,Hysen Pelinkun,Fitnete Rexhën me këngët “Bamë o zot bilbil në mollë”,”Këndon gjeli pika pika”,”Kur perëndon dielli”,”Këndon bylbyli poshtë te zalli”e tj.Duke folur për veçoritë e interpretimit të këngës nga Luçie Miloti,Ferid Bala,këngëtar,publicist në fushën e muzikës,studjues i shquar i këngës në përgjithësi dhe asaj shkodrane në veçanti,në mes të tjerave shkruan(5) :”Këngëtarja popullore Luçie Miloti dallon krejtësisht nga këngëtarja popullore Hafsa Zyberi,ose të dyja këto me këngëtaren popullore Liri Rasha,si nga mënyra e vendosjes dhe trajtimit të grupetit,mordentit,açakaturës e ndonjë rast edhe të glisandës.Ato ruajnë me besnikëri karakteristikat zonale të përdorimit të këtyre zbukurimeve në këngën popullore”(5) Si shumë këngëtarë tjerë që u bënë përçues të frymëzimit popullor dhe Luçia i dha këngës vazhdimisht karakter demokratik.Duke bashkëpunuar me kompozitorin Ramadan Sokoli,futi një frymë të re në interpretimin e këngës popullore.(6).Ajo- thotë Ramadan Sokoli- u zhvillua dhe përparoi vetëdishëm d.m.th pa udhëzime teorike e jashtë shkollave tekniko profesionale.”(1)
    Nga ana profesionale artistike skenike,Luçia ishte një shembull i shkëlqyer i prezantimit në skenë,duke ditur të kombinojë atë zë të bukur me një paraqitje dinjitoze të veshjeve qytetare dhe kombëtare në përshtatje të këngës,duke mos ja lejuar kurrë vehtes amatorizmin vulgar të paraqitjes dhe duke patur parasysh që ajo para së gjithash është respekt për spektatorin dhe publikun.
    Në vitin 1968 Luçie Miloti ,nderohet me titullin “Artiste e Merituar”,titull ky i dhënë për kontributin e jashtëzakonshëm që kjo artiste dha për kulturën dhe artin shqiptar në fushën e muzikës popullore. Me rastin e 65 vjetorit të lindjes së Luçie Milotit,me inisiativën e shoqatës “Shkodra” dhe përsonalisht të kryetarit të saj Prof.Selaudin Bekteshit,në klubin “Shkodra” në Tiranë,shokët,miqtë,kolegët dhe bashkëpunëtorët që punuan me të,organizuan një ceremoni festive ku u kënduan këngët e saj nga Avni e Nina Mula,Ibrahim Tukiqi,Hysen Koçia,Sabahet Vishnja.Me 3 nëntor 2002 i jepet titulli “Mjeshtre e madhe e punës”.Me këtë rast Teatri i Operas dhe Baletit ,organizon në hollin e këtij teatri një koncert me artistë të Ansamblit Shtetëror të Këngëve dhe Valleve si dhe një ekspozitë me fotografi nga jeta dhe aktiviteti artistik i Luçie Milotit..Në këtë takim ceremonial në mes të tjerave Gaqo Çako do të kujtonte me një gëzim e nostalgji kohët e bukura që ai kishte punuar dhe kënduar në disa duete me te.Tish Daija do shprehesh :”Luçie Miloti është një artiste e madhe që lind një herë në shekull me një jetë që ka qënë e mbushur me art”.Edi Luarasi do të shtonte: “Ajo nuk mund të quhet ndryshe veçse “Bilbili i Shqipërisë”
    Luçie Miloti, një ndër mjeshtret e interpretimit të këngës popullore shkodrane,do të kujtohet si një nga këngëtaret më të spikatura të skenës muzikore, që u karakterizua nga një stilistikë dhe pastërti vokale e zërit të saj,nga karakteri depërtues dhe i ëmbëlsisë së tingullit,ngrohtësisë dhe stolisjes së melodisë,e timbërit të mrekullueshëm plot dritë e dinamizëm,ashtu si i vunë emrin edhe në festivalin botëror të Rinisë në Bukuresht “Bilbili i Ballkanit” dhe “Bilbili me zë kristalor”(1)

    1.Ferid bala Në lulishten e këngës shkodrane dhe të këngëtarëve.Shkoder
    2000 fq.31-37
    2.Fjala e mbajtur në ceremoninë e dhenies titullit “Mjeshtre e madhe e punës”
    Luçije Milotit më 3 nentor 2002”
    3.Isa Alibali “Në Shkoder të gjithë këndojnë”Shkoder 1997 .fq.137
    4.Admirina Peçi Portret Gazeta “Shekulli”Nr.19.31 Tetor 2001
    5.Ferid Bala “Interpretimi i këngës popullore Skena dhe Ekrani 1987/3
    6.Ferid Bala “Karakteristikat e interpretimit vokal në këngët popullore
    shkodrane dhe transmetimi i tyre deri në ditet tona.Kumtesë ne Seminarin
    e II nderkombëtar “Shkodra në shekuj.”22-23 Qershor 1995
  20. Guest

    Re: Kulture dhe figura te qytetit te Shkoders

    very nice , from thethi aus

Shpërndajeni këtë faqe