Mbi islamin!

Diskutime tek 'Teologjia' filluar nga S6T6N6, 24 Sep 2005.

  1. Hektor12

    Hektor12 Locus omnem

    Engjëjt

    Ekzistenca e engjëjve është një doktrinë universalisht e pranuar në vende dhe në fe të ndryshme. Megjithatë, engjëjt nganjëherë diskutohen me tituj të ndryshëm, duke qenë vetëm një dallim të nomenklaturës. Po ashtu, natyra e tyre është kuptuar ndryshe nga ithtarët e feve të ndryshme.
    Islami flet për engjëjt të jenë si qenie qiellore me natyrë shpirtërore, të cilat ekzistojnë si persona. Rolin kryesor që luajnë ata, është t’u transmetojnë mesazhin e Zotit qenieve njerëzore. Por, ata u keqkuptuan nga shumë njerëz, madje edhe nga muslimanët, që ata kanë fizionominë e njerëzve apo kanë ndonjë trajtë apo formë, që në realitet është një ide e pandashme nga ajo e ekzistencës materiale. Materia patjetër duhet të ketë ndonjë trajtë dhe kufi të caktuar. Por, shpirti qëndron përtej pesë dimensioneve të të kuptuarit të njeriut. Dikush mund të besojë në ekzistencën e shpirtit vetëm nëse është një person fetar, përndryshe është përtej kapjes së tij ta përfytyrojë trajtën dhe formën e shpirtit. Ndoshta për ta zgjidhur këtë problem dhe për t’ia bërë lehtë njeriut t’i përfytyrojë engjëjt, disa herë në librat fetarë përmendet që ata u paraqiten njerëzve të shenjtë në formën e qenies njerëzore. Jo vetëm kaq, ata gjithashtu njihen se u janë paraqitur disa profetëve të Zotit në formë të zogjve. Shpirti i shenjtë i ishte paraqitur Jezusit në formën e një pëllumbi:
    Dhe Jezusi, sapo u pagëzua, doli nga uji; dhe ja, qiejt iu hapën, dhe ai pa Shpirtin e Perëndisë duke zbritur si një pëllumb e duke ardhur mbi të. (Mateu 3:16)
    Këto referime që gjenden në librat fetarë, ndoshta janë shkaqe kryesore për keqperceptimin lidhur me formën dhe natyrën e engjëjve, që janë përhapur ndër ithtarët e feve të ndryshme. Ndër engjëjt, në disa fe, u krijuan zota dhe perëndi, kurse librat origjinalë mund t’i kenë përmendur vetëm si ndërmjetës posaçërisht të krijuar nga Zoti për të kryer disa detyra të veçanta në univers. Për këtë, kemi dëshmi të mjaftueshme në shumë libra hyjnorë. Pra, nuk është e pabesueshme që disa njerëz e keqkuptojnë rëndësinë e këtyre deklaratave dhe fillojnë t’i trajtojnë engjëjt si partnerë të rinj të Zotit.
    Tani, le të bëjmë përpjekje për të kuptuar natyrën e engjëjve vetëm në bazë të referimeve të Kuranit Famëlartë dhe të thënieve të Hazret Profetit të Islamit s.a.v.s., dhe jo në bazë të pikëpamjeve përgjithësisht të mbajtura. Sipas Kuranit, i tërë universi material, po ashtu edhe ai fetar qeveriset me anë të disa forcave shpirtërore, të cilat referohen si engjëj. Ndonëse, disa engjëj përmenden si një person, siç janë Xhibraili, Mikaili apo Izraili, në të vërtetë, ata nuk veprojnë vetëm. Për çdo detyrë ka një lider apo një engjëll suprem, që qeveris atë detyrë të caktuar dhe nën të, punojnë një varg engjëjsh, të cilët në Kuranin e Shenjtë përmenden si Xhunud (ushtri) të Zotit. Çfarëdo pune ata kryejnë, i nënshtrohen tërësisht dëshirës së Zotit dhe planit që Ai ka krijuar për gjërat. Ata nuk mund të devijohen aspak nga rruga që u është përcaktuar për ta kryer detyrën e tyre, ose nga plani i përgjithshëm i sendeve, i hartuar prej Zotit.
    Sipas Kuranit të Shenjtë, për secilin njeri, janë të caktuar dy engjëj që i shënojnë veprat e mira dhe ato të këqija, sipas rastit që mund të jetë. Në këtë rast, detyra e engjëjve është ta organizojnë sistemin më të ndërlikuar dhe më të thellë të regjistrimit. Kjo nuk do të thotë se secili prej tyre ka një dosje në dorë duke shënuar gjithçka që vëren. Në të vërtetë, engjëjt janë përgjegjës të një sistemi mjaftë të komplikuar, atij të regjistrimit të efekteve të veprave të njeriut në shpirtin dhe në personalitetin e tij. Kështu që, një njeri i mirë zhvillon një shpirt të shëndosh dhe një njeri i keq mban një shpirt jo të shëndosh.
    Shpirti, siç e merr formën te çdo njeri, deri në vdekjen e tij, ka nevojë për një organizator të vetëdijshëm, i cili shpirtit ia transferon dhe zhbart efektet e mendimeve dhe veprave të njeriut etj. Ky është një proces i ndërlikuar dhe që nuk mund të kapet plotësisht nga njeriu. Megjithatë, këtë e dëshmojmë pjesërisht në rastin e kriminelëve, të cilët pësojnë një formë të ndryshme nga ajo që përfitojnë ata që bëjnë vepra fisnike. Kjo nuk është e pamundur aspak për dikë ta vërej një diferencë të tillë, megjithëse kjo nuk mund të shpjegohet në terma të qarta, sikur e bardhë dhe e zezë ose në terma të tjera materiale. Faktikisht, administrimi i gjithësisë madhështore, fill pas zanafillës dhe gjatë tërë fazës së saj miliarda vjeçare, që ka një histori të gjatë të evolucionit, kërkon një organizim madhor të vëmendjes dhe të kontrollit konstant. Ky proces kryhet përmes engjëjve të panumërt, të cilët, si agjentë të Zotit, në kuptimin e drejtpërdrejtë e qeverisin universin e madh dhe sistemin e tij tejet të ndërlikuar të ligjeve.
    Për sa u përket thënieve të Hazret Profetit të Islamit s.a.v.s., deri në një shkallë, ne mund ta kuptojmë shumanshmërinë e engjëjve, që ata mund të materializohen në forma e në shfaqje të ndryshme, të cilat nuk kanë lidhje me formën apo ekzistencën e tyre reale, pasi ato janë përtej perceptimit të njeriut dhe kanë dimensione të tjera nga ato që njihen prej nesh.
    Rrëfehet, se një herë, një i huaj papritmas hyri në xhami ku Themeluesi i Islamit s.a.v.s. qe i ulur bashkë me es-habët e tij. Njeriu i sapohyrë iu afrua xhematit, u ul me respekt në rreshtin e parë dhe filloi të shtrojë pyetje lidhur me natyrën e Islamit. Sa i dha fund listës së pyetjeve, ai kërkoi leje dhe shkoi. Të pranishmit u habitën, sepse së pari ai ishte plotësisht një i huaj, i cili duhet të ketë udhëtuar nga një distancë e largët për të ardhur deri në xhami. Në vendbanime të vogla, njohja e vizitave të tilla nuk mbetet sekrete dhe çdo njeri di se kush dhe për çfarë qëllimi ka ardhur. Por, në rastin e tij, ardhja ishte aq papritmas sa që iu duk shumë misterioze. Së dyti, ai nuk kishte asnjë shenjë udhëtimi, as në rrobat e tij. Ishte një zotëri që dukej i freskët, me rroba shumë të pastra. Veç kësaj, mënyra e tij e të shtruarit të pyetjeve, pa ndonjë prezantim, si dhe largimi i tij i papritur, ishin krejtësisht të pazakonta.
    Para se të thoshin diçka es-habët e Profetit s.a.v.s., vetë i Dërguari i Allahut s.a.v.s. i informoi që zotëria, në të vërtetë, ishte engjëlli Xhibrail, i cili bëri disa pyetje me qëllim që es-habët të informohen rreth atyre fakteve që gjendeshin në përgjigjet e tyre. Disa es-habë dolën me vrap nga xhamia që të takohen me engjëllin e maskuar, siç e mendonin ata, por atje nuk kishte asnjë gjurmë të tij. Asnjeri në atë vendbanim nuk deklaroi se e ka parë atë njeri më përpara. Meqë kjo ngjarje është rrëfyer në librat më autentikë të të thënieve (haditheve) të Dërguarit të Allahut s.a.v.s., ne mund të nxjerrim një përfundim shumë lehtë që, engjëjt nganjëherë paraqiten në formën e njeriut për të kryer detyra të ndryshme. Gjejmë përmendjen e engjëjve në shumë hadithe të tjera, veçanërisht në lidhje me betejen e Bedrit dhe të Uhdit, por, ndoshta do të jetë e papërshtatshme të shtjellohen raste të tilla këtu, sepse kjo do ta zgjasë shumë ligjërimin tonë.
    Pra, përkundër pikëpamjes së Kuranit të përmendur më lart, gati në të gjitha vendet, pikëpamja përgjithësisht e dominuar rreth engjëjve ndër ithtarët e feve të ndryshme është më shumë sipas modelit të zanave përrallore se sa të formës qiellore. Thuhet se ata kanë krahë si zogj apo si zana, dhe i përplasin për të fluturuar nga një vend në një vend tjetër. Ky koncept i gabueshëm ndoshta ka lindur për shkak të përdorimit të termave fetare në kuptimin e tyre tepër të drejtpërdrejtë, të cilat janë të fshehta dhe, në shumë raste, janë aluzione metaforike. Kështu, ne gjejmë edhe në Kuranin Famëlartë ajete ku flitet rreth krahëve të engjëjve se ata kanë dy, tre apo katër krahë:

    Lavdërimi i takon Allahut, Krijuesi i qiejve dhe i tokës, i Cili i ka bërë engjëjt të dërguar me nga dy, tre ose katër krahë. (El-Fatir 35:2 )
    Kurani i Shenjtë ka një stil shumë të veçantë të sqarimit dhe të ndriçimit të të gjitha fragmenteve të tilla ku ekziston ndonjë rrezik i paqartësisë. Këtë punë ai e bën me përdorimin e fragmenteve të ngjashme me konotacione të ndryshme. Për sa u përket krahëve, për shembull, ne gjithashtu gjejmë përdorimin e kësaj fjale lidhur me sjelljet e një djali ndaj prindërve të tij të moshuar. Duke trajtuar këtë temë, Kurani Famëlartë e këshillon djalin t’i shtrojë krahët e tij të mëshirës ndaj prindërve të tij, sepse ata e rritën që nga koha e foshnjërisë së tij. Pra, krahu do të thotë vetëm atribut dhe fuqi, dhe ne besojmë se në këtë kuptim kjo fjalë u atribuohet engjëjve apo personave që deklarojnë manifestimin hyjnor në fe të ndryshme. Për shembull, në Gita, Krishna, në vend të dy krahëve, përmendet të ketë katër. Edhe atje, një palë shtesë e krahëve ka të njëjtin qëllim që ekziston në librat e tjerë hyjnorë.
    Engjëjt janë përgjegjës për kontrollimin dhe mirëmbajtjen e ligjeve të natyrës. Viruset dhe bakteret gjithashtu qeverisen, organizohen dhe mirëmbahen prej engjëjve të caktuar, të cilët punojnë në harmoni me njëri-tjetrin për të mbajtur gjërat në ekuilibër të përsosur. Në të njëjtën mënyrë, edhe eko-sistemet nuk janë aksidentale apo kaotike, por janë të rregulluara nga qenie të padukshme shpirtërore, të cilat ne i quajmë engjëj.
    Rasti i engjëllit të rrëzuar
    Ka edhe një episod mjaftë të keqkuptuar lidhur me Shejtanin. Thuhet dhe besohet se Shejtani para rrëzimit apo degradimit të tij i përkiste kategorisë së engjëjve. Kurani Famëlartë e hedh poshtë këtë mendim dhe Shejtanin e prezanton si qenie që posedon një natyrë zjarri. Pra, ai u takon formave të jetës që janë të krijuara nga zjarri, si për shembull xhindet.
     
  2. Hektor12

    Hektor12 Locus omnem

    Librat

    Le të flasim tani për shtyllën e tretë të besimit që është besimi në librat hyjnorë. Muslimanëve u duhet jo vetëm ta besojnë Librin Hyjnor, që iu shpall Hazret Themeluesit të shenjtë të Islamit s.a.v.s. që quhet Kurani, por ata duhet t’i besojnë të gjithë librat hyjnorë që iu shpallën profetëve të tjerë, kudo e kurdo. Kjo është një pjesë e rëndësishme e besimit të fesë Islame se nëse dikush beson vetëm në origjinën hyjnore të Kuranit dhe i mohon librat e mëparshëm siç janë: Dhiata e Re dhe Dhiata e Vjetër etj., besimi i tij ndaj Islamit do të jetë i pavlefshëm.
    Ky besim zgjidh disa probleme, por krijon disa të tjera, ndaj, ka nevojë të studiohet në mënyrë të hollësishme. Ky siguron vetëm një bazë, mbi të cilën mund të krijohet uniteti i njeriut në tokë, sipas besimit të tij në Unitetin e Zotit. Ky gjithashtu e shkul rrënjën e shkakut kryesor që është përgjegjës për disharmoninë ndërfetare. Por, ky besim i origjinës hyjnore e të gjithë librave fetarë ngre disa pyetje shumë të vështira për t’iu përgjigjur.
    Kur i studiojmë librat hyjnorë, të cilët pohojnë se kanë origjinën hyjnore, gjejmë kontradikta jo vetëm në zonat periferike të mësimeve të tyre, por gjithashtu edhe në zonat e besimeve baze dhe themelore, gjë që nuk duhej të ndodhte përderisa ata dilnin nga i njëjti burim i përhershëm i dritës. Kjo mund të ilustrohet më mirë nga fakti se libra të tillë kanë fragmente që kuptohen dhe interpretohen nga ithtarët e tyre për t’u udhëhequr drejt besimit disa zota që ndajnë fuqitë e tyre me një zot kryesor. Në disa libra, Zoti përmendet si kryetar i një familjeje të zotave që ka bashkëshorte, bij e bija. Ka edhe libra të tjerë, ku njerëz të shenjtë përmenden me fuqi mbinjerëzore, të cilat mund t’i përkasin vetëm Zotit. Ndërsa, ka edhe libra të tjerë ku njëshmëria e Zotit përmendet thekshëm dhe në mënyrë të papërkulshme saqë nuk gjendet hapësirë për askënd që në asnjë kapacitet të marrë pjesë në atributet e Zotit. Kurani dallohet në këtë aspekt prej të gjithë librave të feve kryesore të botës.
    Pyetja është se, si e zgjidh Kurani këtë dilemë? Sipas Kuranit, njeriu ka një tendencë të përgjithshme të bëjë gradualisht ndryshime në mësimet hyjnore që iu shpallën themeluesve të feve të tyre. Shndërrimi i konceptit të njëshmërisë së Zotit në një besim politeist është një shfaqje e kësaj tendence. Sigurisht që mund të zbulojmë dëshmi të vërtetësisë së këtij pohimi, duke gjurmuar historinë e ndryshimeve në tekst, ose në interpretimin e tekstit që nga koha kur për herë të parë ai ishte zbritur. Për këtë arsye, Kurani i Shenjtë na tërheq vëmendjen për faktin se të gjithë librat hyjnorë përputhen dhe pajtohen në të gjitha mësimet themelore vetëm në variantet e tyre fillestare. Nuk është e nevojshme që të bëjmë ushtrime të lodhshme këtu, për ta ndjekur historinë e ndryshimit, sepse logjikisht nuk mund të jetë ndonjë përfundim tjetër përveç atij që nxjerr Kurani. Nëse nuk ka ndonjë zot tjetër, përveç atij që është Një dhe Suprem, dhe nëse pranohen pohimet e të gjitha feve që deklarojnë se librat e tyre hyjnorë burojnë nga Zoti, atëherë të gjithë librat e tillë duhet të kenë njëzëshmëri të plotë, të paktën në mësimet themelore.
    Pastaj, ballafaqohesh me një pyetje tjetër të rëndësishme lidhur me mënyrën me të cilën mund të verifikosh origjinën e mësimeve doktrinare që janë të përbashkëta në të gjitha fetë. Duhet të gjejmë pa tjetër një metodologji që logjikisht të jetë e pranueshme për ta shoshitur të vërtetën nga ajo e pavërteta. Besimet kryesore nga këndvështrimi Kuranik janë aq shumë në harmoni me natyrën njerëzore sa që lehtë kridhen në zemrat e njerëzve, për shkak të forcës së vërtetësisë së tyre, siç thotë Kurani:
    Ata u urdhëruan vetëm ta adhuronin Allahun, duke ia përkushtuar fenë vetëm Atij, duke përulur gjithmonë vetëm para Tij, si dhe të falnin namazin e të jepnin zekatin. Kjo është feja që mban mësimet e qëndrueshme.
    (El-Bejjina 98:6)
    Kjo do të thotë se, themeluesit e të gjitha feve të botës kategorikisht ishin urdhëruar që ata duhet ta adhurojnë me gjithë sinqeritet Një Zot të Vetëm, duke iu përkushtuar vetëm Atij. Ata gjithashtu ishin urdhëruar të falin namazin e rregullt (ashtu siç ishte organizuar në fetë e tyre), dhe të shpenzojnë (për hir të Zotit) për njerëz të varfër e nevojtarë dhe për qëllime të njëjta humanitare. Vështirë të gjesh mospajtim me këtë, cilësdo feje i takon njeriu.
    Në këtë ligjëratë fillestare, ne nuk dëshirojmë të hyjmë në diskutime të gjata rreth metodave të ndryshme të adhurimit, të caktuara prej Zotit dhe rreth arsyeve të ndryshimeve të tyre. Tani për tani, po shqyrtojmë se përse fetë dallohen në mësimet e tyre, si në mësimet themelore, ashtu edhe në ato të detajuara.
    Shkurt, mund të themi se dora e kohës është e pamëshirshme dhe koncepti i prishjes është i pandashëm nga koncepti i kohës. Çdo gjë e re duhet të rritet, të vjetrohet e të ndryshohet. Njeriu mund të shohë me çudi gërmadhat e kështjellave dhe të pallateve, por edhe ndërtesat e ndërtuara prej atyre monarkëve dhe të vizatuara prej atyre arkitektëve nuk përjashtohen nga ky ligj. Nganjëherë, ato marrin shtesa nga gjeneratat e mëvonshme dhe pësojnë ndryshime të tilla arkitekturore, saqë nuk mbetet asnjë ngjashmëri me formën e tyre origjinale. Ose nganjëherë, ato braktisen dhe bëhen krejtësisht të banueshme. Sipas Kuranit, sfera e diferencave të papajtueshme në të gjitha religjionet janë punëdore e njerëzve të fazave të mëvonshme. Në bazë të këtij mësimi universal të Kuranit, Isalmi siç duket, shtron rrugën për unifikimin e të gjitha feve, të paktën në parimet e tyre themelore. Kështu, ai i largon pengesat dhe barrikadat e krijuara prej njeriut, për t’i mbajtur fetë mënjanë, si qenie krejtësisht të ndara.
    Arsyeja e përmendur më lart nuk është e vetmja përgjegjëse për divergjencë në mësimet e librave të ndryshëm. Disa dallime, sigurisht që nuk janë nga dora e njeriut, por ashtu ishte kërkesa e diktateve të kohës. Ashtu siç njeriu përparoi gradualisht në sfera të ndryshme të civilizimit, kulturës, shkencës dhe të ekonomisë, në faza të ndryshme të historisë së tij, atij iu deshën mësime specifike që i përkisnin kohës së tij. Për këtë arsye, libri hyjnor duhej t’i shpallej për orientimin e tij për atë kohë. Këto mësime të përkohshme nuk ishin universale, por ishin vetëm për kërkesa dhe situata specifike. Në disa epoka, njeriu ka jetuar një jetë që nuk ishte shumë larg nga ajo e llojit nën-njerëzor. Përparimet e tij intelektuale kanë qenë të kufizuara dhe dija e tij ndaj universit ka qenë e vogël. Ai nuk ishte tërësisht i dijshëm për botën ku jetonte. Mjetet e komunikimit që kishte në dispozicion, ishin totalisht të papërshtatshme dhe joadekuate që ai ta kuptonte natyrën dhe madhësinë e tokës dhe unversalitetin e njeriut. Shpeshherë, botëkuptimi i tij për ekzistencën ishte i kufizuar vetëm deri në disa zona të vogla të vendit ose vetëm deri në atë shtet, të cilit i përkiste ai.
    Në shumë libra hyjnorë të shpallur në atë kohë, nuk e gjejmë përmendjen e ekzistencës së botës përtej kufijve të sferës së atij populli të cilit i adresoheshin ata. Kjo nuk do të thotë medoemos, siç disa filozofë sekularë të kohës sonë besojnë, se ky fakt ofron provë të mjaftueshme se librat në fjalë kanë qenë të hartuar nga njeriu dhe nuk kanë ndonjë origjinë hyjnore.
    Të gjitha mësimet hyjnore kanë qenë të lidhura jo vetëm me kërkesat e asaj kohe, por edhe me informatën e poseduar nga populli, përndryshe populli i kohës do të mund t’u ngrinte kundërshtime pejgamberëve të kohës, duke i akuzuar për krijimin e kontradiktave me faktet e vërtetuara në përgjithësi. Kjo gjithashtu do të mund të krijonte një dilemë të pazgjidhshme për vetë profetët, sepse edhe ata kishin të njëjtat njohuri që kishin popujt e tyre. Shumë shembuj interesantë të këtij lloji mund të paraqiten nga Kurani, ku botëkuptimi i natyrës që kishte populli i asaj kohe, do të mund të provohej i gabuar nga njerëzit e kohës së mëvonshme. Çfarëdo pozicioni të mbante Kurani, do të mbetej i cenueshëm ose sipas popullit bashkëkohës ose sipas popullit të kohës së mëvonshme. Është shumë e çuditshme se si Kurani e zgjidh këtë problem, dhe kjo në asnjë mënyrë nuk mund të kritikohet nga filozofët apo shkencëtarët e sotëm.
    Ilustrimi vijues do të jetë me interes të veçantë. Njeriu i kohës së sotme nuk ka nevojë të jetë shumë i shkolluar për të ditur se toka sillet rreth boshtit të vet. Por, nëse dikush do ta kishte bërë këtë deklaratë 14 shekuj më parë dhe të merrte guxim t’ia atribuonte Zotit, atëherë njerëzit e asaj kohe do ta kundërshtonin ashpër duke e vlerësuar atë si një injorant të vërtetë, ose do ta përqeshnin Zotin dhe thoshin se Ai s’paska njohuri fare për botën që ka krijuar. Nga ana tjetër, duke qenë një libër universal, Kurani Famëlartë nuk mund të shmangej plotësisht ta përmendte këtë gjë, sepse popujt e mëvonshëm, sikur i kohës sonë, do ta akuzonin me të drejtë se Ai nuk ka njohuri të gjithësisë. Duke u ballafaquar me sfidat nga të katra anët, Kurani Famëlartë flet rreth maleve në këtë ajet vijues, duke i prezantuar ato sikurse lundrojnë ose bredhin si re, edhe pse njerëzit mendojnë se janë të ngulitura në një vend:
    Ti i sheh malet se janë të palëvizshme, ndërsa ato po lëvizin si retë.
    ( En-Neml 27:89)
    Pa dyshim, malet nuk mund të lundrojnë pa lëvizjen e tokës bashkë me to. Mirëpo, koha e foljes që është përdorur këtu, është ajo e ardhshme (mudari’) që, në arabisht, përdoret edhe për kohën e tashme edhe për të ardhmen. Pra, ajeti mund të përkthehet: “Malet lëvizin në mënyrë të vazhdueshme në një mënyrë lundrimi, pa bërë përpjekjen më të vogël nga ana e tyre”. Ky gjithashtu mund të përkthehet: “Malet do të lëvizin ashtu sikur të lundrojnë”. Njerëzit e asaj kohe mund të jenë pajtuar me alternativën e dytë, mirëpo ata harruan ta vënin re pjesën tjetër të të njëjtit ajet që thotë: “Kurse ju mendoni se ato janë të palëvizshme”. Njeriu, i çfarëdo kohe të jetë, si mund të mendojë se malet janë të qëndruara në një vend, nëse ato papritmas fillojnë të lëvizin? Përshkrimi i lëvizjes së tyre nuk lë vend për askënd të jetë i gjallë në tokë dhe qetësisht ta shikojë fenomenin e çuditshëm të përmendur në këtë ajet.
    Prandaj, logjikisht, i vetmi përkthim i saktë mund të jetë: “Ju i konsideroni malet të palëvizshme, ndërsa ato po lëvizin në mënyrë të vazhdueshme”. Ka shumë shembuj të ngjashëm që mund të jepen nga Kurani, por unë i kam ilustruar në një ligjëratë timen të mëparshme me titullin “Logjika dhe Shpallja në lidhje me dijen dhe të vërtetën”. Çdo lexues që interesohet të studiojë më shumë, mund t’i referohet kësaj.
    Padyshim, ne dimë që, gjatë kohës së lashtë, kur Vedat ishin shpallur për dobinë e njerëzve të Indisë, indianët kishin njohuri shumë të vogël rreth botës që ekzistonte përtej deteve. Ndaj, aty nuk përmendet asnjë shtet apo popull që gjendej jashtë Indisë, mëtanë kufijve natyrore të Himalajës në njërën anë dhe përtej deteve në anën tjetër. Heshtja e Vedave rreth kësaj teme mund të pranohet si një heshtje e përshtatshme dhe shumë e mirëkuptueshme nga ana e Zotit. Duhet sqaruar se faktet e përmendura në librat hyjnorë ndahen në dy kategori. Kategoria e parë përfshin faktet e kësaj bote, që mund të kuptohen dhe të verifikohen nga çdokush, pa marrë parasysh cilit feje i takon ai. Pikërisht për këto kemi diskutuar lart. Për sa u përket fakteve të botës tjetër, çdo njeri mund të proklamojë diçka rreth tyre, sepse ato janë jashtë mundësive të verifikimit për njerëzit.
    Pavarësisht nga gjitha këto diferenca, pikat themelore të ngjashmërive gjithnjë janë të gjurmueshme nëse thellohesh në studimin e librave origjinalë. Si një arkeolog që mund të rindërtojë skicën e planit origjinal duke bërë një studim të gërmadhës, po ashtu nuk duhet të jetë e vështirë për një vëzhgues të mprehtë që ta studiojë mesazhin e njëshmërisë së Zotit, i cili edhe pse gjendet në perdet e mjegullës dhe të errësirës së krijuar prej ndjekësve të feve kur ata u larguan nga koha e profetëve themelues.
    Ne shkurtimisht kemi përmendur disa diferenca, që qëllimisht janë të hartuara kundër atyre që janë rezultuar nga interpolacioni i njeriut. Për ta ilustruar të parën, mund t’i referohemi një mësimi të Tevratit, që si duket i privon çifutët nga mundësia e faljes. Për një vëzhgues të zakonshëm që i përket kohës moderne, ky mësim mund t’i duket thuajse si jo i Zotit, i papërshtatshëm dhe në favor të hakmarrjes. Megjithatë, një shqyrtim më i thellë i kërkesave të asaj kohe të njëjtin mësim e paraqet në një aspekt krejtësisht tjetër. Ne dimë se Bijtë e Izraelit, nën sundimin shtypës, nënshtrues dhe despotik të Faraonit, ishin të privuar nga të gjitha të drejtat e tyre themelore. Ata ishin të detyruar të jetonin një jetë poshtërsie e robërie, që nuk e njihte të drejtën e tyre për vetëmbrojtje dhe për t’iu kundërpërgjigjur tiranit.
    Jeta kaq e mjerë e tyre përgjatë dy shekujve, ua kishte grabitur kualitet e larta fisnike. Ata ishin të detyruar që në emër të faljes të lanin duart nga të drejtën e tyre të hakmarrjes, në fjalë të tjera, ta përvetësonin frikën totale. Po t’u jepej mundësia e zgjedhjes midis hakmarrjes dhe frikës, pak do të dilnin që do të guxonin për ta zgjedhur të parën. Në këto rrethana, mësimi i Tevratit, sado që duket i ashpër dhe tepër i njëanshëm, është më i përsosuri për kërkesat e asaj kohe. Pra, ishte një gjendje e sëmurë që kishte nevojë të mjekohej me një pilulë të hidhur të këtij urdhri.
    Pas 13 shekujve të praktikës së hakmarrjes në mënyrë të pamëshirshme, zemrat e izraelitëve ishin bërë të vrazhdë, sikur të ishin gurë të fortë. Kjo ishte gjendja e kohës kur kishte ardhur Mesihu (Hazret Isai a.s.), i cili ishte një personifikim i faljes, dashurisë dhe modestisë. Po t’ua jepte Zoti izraelitëve mundësinë e zgjedhjes së njërës midis faljes dhe hakmarrjes, ata me siguri, pa e ëndërruar faljen, do ta zgjidhnin vetëm hakmarrjen. Pyetja shtrohet se cili mësim mund të ishte më perfekt gjatë kohës së Jezusit? Sigurisht që mësimi i faljes, por pa zgjedhjen e hakmarrjes. Kjo ishte ajo që ngjau në realitet. Ky ilustrim e bën shumë të qartë faktin se disa mësime, sado që duken kontradiktore, i shërbejnë të njëjtit qëllim dhe punojnë në harmoni për të realizuar planet e Zotit. Qëllimi kryesor është të shërohet i sëmuri që mund të ketë nevojë për ilaçe të ndryshme në kohë të ndryshme.
     
  3. dahlia

    dahlia Grupi i të çmëndurve!

    pse duhet te kene njerezit frike nga Zoti?! Zoti eshte i mire apo jo?
     
  4. dahlia

    dahlia Grupi i të çmëndurve!


    Hareid ti nuk me dhe mua nje alternative tjeter...ti shkove direkt te ateistet dhe teoria e tyre! dmth ne nje fare menyre ti i ndan njerezit ne dy kategori...me fe dhe te pa fe...une nuk kam asnje fe...nuk praktikoj asnje fe! por kjo s 'do te thote qe une mendoj se nuk ka zot! respektoj ata qe jane fetare, sepse jam aq e civilizuar sa per ta bere...por nuk i kuptoj! prandaj e thashe vetem nje shprehje ne fillim fare! ne fund te fundit para zotit jemi te gjithe njesoj! apo jo?
     
    Hektor12 likes this.
  5. dahlia

    dahlia Grupi i të çmëndurve!

    ah harrova te them: teoria ime eshte "peace and love" :)
     
    Hektor12 likes this.
  6. dr love

    dr love Locus omnem

    Shum i mire me ata qe e meritojne dhe zbatojne "ligjet" e tij
    Ironia nuk ka vend ktu.
     
    Hektor12 likes this.
  7. dahlia

    dahlia Grupi i të çmëndurve!

    ok edhe nje here tjeter...feja e mban njerezimin nen fre...dhe nuk ja arrin dot...s'ja ka arritur asnjehere sepse gjithmone ka pas luftera per shkak te fese ne gjithe historine e njerzimit!

    ama zoti, per mua s 'ka lidhje me fene!

    PS: une te bera nje pyetje...ti nuk mu pergjigje...nese e merr per ironike...puna jote!
     
  8. Hektor12

    Hektor12 Locus omnem

    Do doja te kujtoja se jo gjithe kohes eshte bere lufte per shkak te fese, ju kujtoj se ne natyren humane eshte lufta, thenia e ciceronit 150 para Krishtit: Nese do paqe duhet te pergatitesh per lufte ... jo gjithe kusuret i mban feja ndryshe pse do kish besime fetare
     
  9. dahlia

    dahlia Grupi i të çmëndurve!

    per te mbajt boten nen hyqem! para ca ditesh jam zhgjenjyer kur pashe nje budist qe qellonte nje mysliman me shkop sepse si pelqente qe ne fshatin ku jetonin grate te beheshin myslimane...dhe une qe mendoja se budizmi eshte me afer jetes se çdo fe tjeter!
     
  10. Hektor12

    Hektor12 Locus omnem

    Nejse fakt eshte se ne gjithe historine e njerezimit sa vite jane gjithesej vetem 264 vite kane qene te paqta ... nuk ju duket se eshte ne natyren humane lufta ...
     
  11. dahlia

    dahlia Grupi i të çmëndurve!

  12. Hektor12

    Hektor12 Locus omnem

    Dhe pse duhet tia veme besimit fetar fajin pse njerezit luftojne dhe luftrat kane qene edhe kur ishin te gjithe pagane pa besim fetar ...
     
  13. dahlia

    dahlia Grupi i të çmëndurve!

    sepse ne fillim Ishim pak...shume pak...Ishim pagane...pa besim...asnje lloj besimi...kur u beme ca me shume dhe sidomos sedentare...atehere te paret e fshatit per te tremb njerzit vendosen te krijojne fene mbi gojedhana...legjenda...e dogma religjioze...e te tjera plot...per te kontrolluar njerezimin...sepse njerezit nuk luftojne nese s 'kane nje udheheqes! te gjitha lufterat jane fetare....mjafton te shikosh ballkanin!
     
  14. Hektor12

    Hektor12 Locus omnem

    Edhe meqe more shembullin e Ballkanit mendon qe feja islame e shkaktoi, nuk eshte ai shkaku, per kete jam i sigurte se sipas kesaj llogarie kristanizmi i ka shkaktuar gjithe lufterat, por jo ...per kete jam i sigurte dhe te garantoj ... edhe lufta e I Boterore ka nis ne Ballkan ... vrasja e princit austro-hungarez ne Sarajeve... po jo eshte e nxituar ajo ... seshte besimi fetar ... prandaj shkruajta gjithe ato komente te besimit islam (kopjova me sakte) .,..
     
    dahlia likes this.
  15. dr love

    dr love Locus omnem

    S'me duket te kem permendur fjalen fe..por Zot!
    Zoti edhe ka lidhje edhe s'ka lidhje..cdo njeri.e sheh nga kendveshtrimi i tij!
    Te gjith kan friken e Zotit..edhe "ateistet"!
    Gjeja pare qe themi kur e ndjejme qe bejme gabim themi...na fal o zot!
    Kur kemi hall..ndihmona Zot!
    Kur kemi frike...rujna Zot.!
    Te gjthe i drejtohemi atij...

    Pyetja ishte ironike..
     
    Hektor12 likes this.
  16. dahlia

    dahlia Grupi i të çmëndurve!

    ti ke thene: Zoti dhe frika ndaj tij e mbajne njerezimin nen fre!

    nese njerezit e kane frike Zotin atehere pse duhet ti luten atij qe ti shpetoje? sepse feja i thote njerezve qe zoti nese ti ben gabim te çon ne ferr! dmth njerezit kane frike nga te keqijat qe bejne vete dhe pastaj kur luten apo falen kerkojne shpetim! dmth i bie qe njerezve ju pelqen te genjehen me vetedije te plote!

    te thashe merre si te duash! s 'me ngelet hatri!
     
  17. Hektor12

    Hektor12 Locus omnem

    Jo po une te them sipas kesaj....

    Nese sakrifikoj veten per besimin islam allahu ne parajse do me ler me 70 virgjeresha hahahah ...
    Niset me komente jo me frike, respektohet besimi i prinderve te atyre qe sakrifikojne dhe praktikojne nuk niset me muhabet hakmarrjeje pastaj pse i krijoi njerezit kur do hakmerrej me vone ...
     
    dahlia likes this.
  18. dahlia

    dahlia Grupi i të çmëndurve!

    me 70 virgjeresha! putain! me te futme eshte dhe kjo vllai! se duhet ti lesh te virgjera me siguri! :)
     
    Hektor12 likes this.
  19. Hektor12

    Hektor12 Locus omnem

    Keshtu besojne ata qe kryejne akte terrorizmi ... keshtu u bejne lavazh truri ata qe interesohen ... kete e kam te thene ... asnje seshte kthyer te ma vertetoje :p
     
    dr love and dahlia like this.
  20. dahlia

    dahlia Grupi i të çmëndurve!

    e rendesishme eshte te jemi te mire me njerezit qe na rrethojne... te kemi zemer te madhe dhe mendje te zgjuar per te kuptuar se çndodh rreth nesh! ama te gjithe ne nje vend do shkojme! asnjeri s 'do mbahet me hater! :)
     
    Hektor12 and dr love like this.

Shpërndajeni këtë faqe