Poezi e shkruar nga anëtari Shaban Cakoli.

Diskutime tek 'Letërsia' filluar nga Shaban Cakoli, 17 May 2013.

  1. Shaban Cakoli

    Shaban Cakoli Forumium praecox

    MALL I DJEGUR
    Sa u plaka
    sa u dogja
    të zinjët e ullirit e hoqa
    bicirk pas bicirku,Evropa
    zemrën ma ndau copa

    Kurbetçari me nevojë
    punët më të rënda,i punoj
    ndihem sikur nuk jetoj
    sa vështirë frymoj

    Nuk gjejë askund qetësi
    rrugëve të panjohura
    ua kam mëni
    i fshehur,i strukur rri

    Rri mbyllur,nuk endem sheshit
    gjumin më brenë,ëndrra e mëngjesit
    për Kodrën e trimave,në majë të Vranjefcit
    Është më e bukura e Universit.
     
  2. Shaban Cakoli

    Shaban Cakoli Forumium praecox

    EMËR I MADH

    Kosovë
    emër i madh
    emër i shejtë
    një shekull e djegur
    vjet për vjet
    shtratin e shtruar
    e kurrë pa fjetë
    për të mbrojtur
    gëzhojën e vet.

    O vend i uruar
    i ndarë nga fuqi e huaj
    bota të pati lënë harruar
    nën këmbë të huaja,pushtuar
    qëndrove e ndeje zgjuar
    për të gjetur vetvetën e kërkuar.
    Të dogji zjarri,të ngriu acari
    nën qëndresë shqiptari
    të morën turku,sërbi e bullgari
    por ty shqiptari,kurrë nuk të fali
    se brez pas brezi e djalë pas djali
    luftën pushtuesit kurrë nuk ja ndali
    Mbas shekujsh, shëndriti një rreze mbi re
    kur në Drenicë lindi një Skënderbe
    Trima e trimëresha,mbështeteshin pas tij
    dhe aleatët me superfuqi
    Kosova ,pa pushtues,frymon në Liri.
     
  3. Shaban Cakoli

    Shaban Cakoli Forumium praecox

    TY VENDI IM
    Me djem e bija
    ndritë si shkëndija
    malet me gëllinja
    mollë e qershia
    o vendi im
    ti je shpëtim.
    Fushat pjellore
    plot me grurore
    Rininë punëtore
    për ty gëzim
    o vendi im
    ti je shpëtim
    Dikur të mirat
    ti morën stuhirat
    na i hapën plagët
    na mbërthyan në rrugë të largët
    malli na rrëmbej
    kur te ti të kthejmë
    të rrojmë në ty për gëzim
    o vendi im
    ti je shpëtim.
     
  4. Shaban Cakoli

    Shaban Cakoli Forumium praecox

    JETON FRYMA E TIJË
    (Poetit,Selman Konjusha)
    Toka e mërgimit
    të qonte peshë
    dashuria e atdheut
    në zemër të rrinte ndezë
    U ktheve pranë themeleve
    të shtëpisë
    për të thithur nektarin
    e lirisë
    papritmas shpërtheu
    një krismë
    plumbi e flaka
    të morën në shënjestër
    flalën,të mos ta lënë vepër
    Deshën të ta vrasin
    veprën e fjalën
    por jo, fjala e poetit
    nuk vritet,as s´ndalet
    Mallkuar qofshin zemërbrejtësit
    kanë për të i bërë,varret vetit
    sot vepra flet,me gjakun e poetit
    Fryma jote,Selman
    vjen e nuk ndalet
    jeton sa malet
    të e dijnë zullumqarët
    kush na i vret,veprat dhe fjalët
    kurrë s´do të falet......
     
  5. Shaban Cakoli

    Shaban Cakoli Forumium praecox

    SHEGË E ËMBËL

    Porta të mëdhaja
    kurrë s´kam dashtë
    në to fati më ka përplasë
    anë për anë globit i rashë
    shoqen tënde kund se pashë

    Këndej s´kam ardhë
    se kisha halle
    ç´paskan lindë nënat shqiptare
    cila rreze ty të ka pjekë
    moj e bukura e ëmbëla shegë

    A je shegë ti,a je njeri
    a mos je produkt sheqeri?

    Mos je rritë ndokund n´Dardhishtë
    bukur të rrin shkëlqimi syshë

    E kam pas zemren me dry
    ku e gjete ti atë shkathësi
    në portë t´zemrës ti më ke hy
    si tinëzare,ike shpejt
    e lëndove si me shigjetë
    tani zemra po dënesë
    ja shkëpute ti njëren pjesë
    dhe pa te ndihet e huaj
    ti i thua më prit me muaj
    lëngon zemra,thotë po vuaj
    muaj ,muaj, shkon dhe viti
    mos vono se s´mund të priti
    ti pa mua dhe unë pa ty
    lumturinë e mbyllim n´dry.
     
  6. Shaban Cakoli

    Shaban Cakoli Forumium praecox

    Etje

    Tërë ditën punova
    tërë natën nuk fjeta
    në ty kur mendova
    se ç´më mori etja.

    Krojeve të burimit
    sa shumë piva ujë
    në mes flakërave dhe tymit
    etjen s´mund ta shuaj

    Se ç´më pyeti vasha
    ç´digjesh kështu aman
    se më mori etja
    për burimin tënd.
     
  7. Shaban Cakoli

    Shaban Cakoli Forumium praecox

    DUA TË DEHEM SONTE

    Dua të dehem sonte
    në ndërrimin e vitit
    të i shëroj plagët
    në thellësinë e shpirtit
    thesaret e botës
    asgjë s´janë për mua
    dua veq të dehem
    në buzët e tua.
     
  8. Shaban Cakoli

    Shaban Cakoli Forumium praecox

    NËN SHIUN E GUSHTIT

    Në një natë me shi
    në atë muajin gusht
    na i prenin petkat
    që na binin ngusht.

    Nuk kishim ombrella
    zemra në zemër strukë
    ne na ndau rrufeja
    deshi me na zhdukë

    Mua më dhanë një rrugë
    ty të futën në mugë
    nga ai gusht mallkimi
    më nuk jemi dukë

    Po të mori malli
    të e shohish atë shi
    eja se e gjenë
    në dy sytë e mi.
     
  9. Shaban Cakoli

    Shaban Cakoli Forumium praecox

    NË KUJTESË

    Kur duhen dy zemra
    nuk njohin largësi
    herë futen në këngë
    herë në poezi
    ti ëndërron për mua
    unë ëndërroj për ty
    dy zemra t´bashkuara
    bëjnë botë pa kufij.
    Saherë të kujtoj
    mbrëmje e agim
    në zemër të ngroh
    hyn në vargun tim
    lexoj ti këto vargje
    dhe mirë i kupto
    unë të them të dua
    ti mos thuaj jo...
     
  10. Shaban Cakoli

    Shaban Cakoli Forumium praecox

    S´DI SI TË THEM

    Dua të të them yll
    dua të të them hënë
    atje më dukesh lart
    dua të të kem pranë.

    Dua të të them mollë
    e ëmbël fryt i pemës
    nuk mund të shoh në trung
    dua të kem pranë zemrës.

    S´di si të thërras
    kam qindra emërtime
    nuk dua të lë pas
    je portë e zemrës time
     
  11. Shaban Cakoli

    Shaban Cakoli Forumium praecox

    ME TY

    Një breshëri tërmetesh
    dridhin shtratin tim
    më troket një ëndërr
    më thërret në takim

    Në takimin tonë
    udhërrëfyesja je ti
    hapat ti numëroj
    ndritë sikur shkëndijë
    të përcjell me ëndëje
    hiq pa përtesë
    herë më end bulevardeve
    herë dalim në kreshtë
    më e madhja kujtesë.

    Kështu rrugëtoi me ëndërra
    me ty përçdo natë
    herë dalim n´Prishtinë
    herë dalim n´Çabrat.
    për zgjedhje të titujve
    ndjekim poezinë
    në Hotel pesë yjesh
    e ngrisim dollinë
    më vardisen tjera
    rreth meje mbërthejnë
    veq teje lëvizje tjera
    nuk dua të ndjejë
    pas teje do jam
    në flakën e zjarrit
    vetëm të kem pranë
    ja thyajm qafën mallit
    desha në këtë çast
    të sillem vërdallë
    herë të puth në faqe
    herë të puthë në ballë
    o malli im zjarrë.
    Ëndërra më sodiset
    me muaj e vjet
    mbyllja portën ëndërres
    ktheje në realitet.

     
  12. Shaban Cakoli

    Shaban Cakoli Forumium praecox

    DASHURI E VRARË

    Falma ngrohtësinë
    vetëm dhe një herë
    të kujtoi rininë
    që na e patën prerë

    loti nga qepalla
    buza përmbi buzë
    ngrohë ditët e vrara
    të djegura si shpuzë
     
  13. shaban cakolli 2

    shaban cakolli 2 Primus registratum

    Shaban Cakolli

    TË SHENJËT E PATËN PAVARËSINË


    Shqipëri janë gjitha trojet
    Nga i shkeli Arbëria
    Kot mashtrohen uzurpatorët
    Mbi to të drejtë kanë shqiptarët
    Ja u dhuroj,vet Perëndia



    Këtë e ditën Fuqitë e Mëdha

    E ke të njohur Evropë moj mike
    Tërë hapësira gjeografike
    ku flitej gjuha shqipe
    ,ishte Shqipëri etnike.


    Me ardhacak e Supërfuqi
    Na bënë padrejtësi
    nëpër histori
    se tokën tonë e kishin lakmi.



    Pesë shekuj robëri
    në çdo cep të tokës
    ku quhej Shqipëri
    na pushtuan mbretër
    vezir e spahi.

    Por shqiptari,qëndresë bëri
    kurrë se lëkundi dushmani
    nuk u tremb nga Romani,as Veneciani
    as turk Sulltani,as shkja dushmani

    Na i pushtuan fusha
    lumenjë e dete
    na ndanë nëpër vilajete
    mbi ne vërsulen,sulme e tërmete

    Tokën tonë,donin të e sundonin vet
    donin të na linin analfabet
    pa pushtet
    pa emër e identitet.

    Shqiptarët u pushtuan
    por nuk u nënshtruan kurrë
    u betuan në zot
    komb edhe Flamur.


    Tytën ia zbrazën
    pashait,krajlit,e bejt
    në mbrojtëjen e atdheut
    burra,gra, të moshuar e të ri
    Sakrifikuan për një Shqipëri

    E ngjyrën e gjakut
    ia dhuruan dheut
    Nuk lejuan të na rrëmbenin
    Tokën e Skënderbeut

    Të parët tanë
    e bënë Shqipërinë
    sakrifikuan jetëra
    të na e sjellin Lirinë

    Për të shejtën
    jemi djegur e vra
    ledhatoheshin pushtuesit
    me Fuqitë e Mëdha
    Me na nda e përqa


    Shqiptarët trima,e mendjehollë
    më 1912, mu më 28 nëntor
    Lirisë i vuan kurorë
    Në Sheshin e kuq në Vlorë

    Shqiptari në çdo vis,thërriste shqiptarin
    Pavarësisë të i shkruaj kalendarin
    Së pari shpërtheu nga gëzimi
    trimi,Isa Boletini

    kaloj fusha ,dete,malin
    të përgëzoi Ismajl Qemajlin
    gëzimi e ndezi,sikur furrën
    ra në gjunjë,puthi Flamurin
    i dhanë besën,burri-burrit
    se lëmë kombin,nën këmbë t´kaurrit

    U shkri një Shekull
    në kalendar
    Shqipëri nënë e vjetër
    jeton në dritë të bardhë

    Shekulli vjetrohet
    por të njomet gjaku
    Shqipëri nënë e dashur
    Liri të frymon pragu

    Je më e bukura
    në tërë dunjanë
    gjithë shqiptarët
    të kanë Nënë

    Kah i kanë ndarë
    me dhunë shqiptarët
    kanë lindë,e lindin
    Adem Jasharët
    Lindin e vdesin,për nderë të kombit
    Me bekimin e vendit,popullit dhe Zotit
    Dy herë në histori u shkrua
    28 nëntori i Kastriotit
    Tani e ka radhën,nëntori i tretë
    Ngado,ku i patëm të parët
    Shqipëri do të jetë.
     

Shpërndajeni këtë faqe