Poezi

Diskutime tek 'Letërsia' filluar nga white, 15 Jul 2004.

  1. white

    white Primus registratum

    Poezi

    Kemi jetuar shume

    U velem me minutat, orert, vitet,
    nen te vetmin qiell, nen te vetmin diell
    i kemi harruar te gjitha kujtesa s'po ka kthim
    ne cepa sirtaresh , flete te grisuar albumesh
    rrezet e kohes na djegin ndjenjen deri ne zemerim.
    U velem se foluri , se qeshuri ,se grinduri,
    sa frike ,aq fat i mbrapsht do te ish,
    dashurise po ti pikonte ne tretesiren e viteve
    vetem nje pike limon ne gote
    jeta do te perftohej deri ne harrim.

    Harrim per te ikur larg sokellimes se sopates
    qe pret drute e zbehjes se diteve pa forma
    per tu djegur ne vatren bosh pa fjale ne dy qoshet

    Nga frengji e shpirtit therras me ze jehone ndjenjen
    po me kthehet mbrapsht e trishte e paemer
    ne angushtin mbytese qe i merr frymen nates
    pesha e veljes pergjate stineve rendon ne zemer

    Nuk po i lidhim dot fijet e te dikurshmes
    troktitjes tende mbi porten e ndjenjes
    zhurma po i fiket
    jemi kthyer ne zhure qe geryejme njeri tjetrin
    tek i rjepim levoren pemeve tona te diteve

    Paska raste qe te josh vetmija
    te mbledhesh midhjet e mendimeve brenda ne guaske
    ti lerosh freret lirise se gjykimit per disa kohe
    e te endesh symbyllur savanave te harrimit neper nate

    le ta leme pra diellin e tropikut ti ndeze etjen ndjenjes se mallit
    per tu rikthyer ne krahet e njeri-tjetrit si me pare


    ==================


    Je aq e thjeshte

    Te pashe ne fytyren e dy pleqve
    tek stoli i parkut.
    tek valet kur perplasen me njera- tjetren
    dhe shkumbezojne
    tek tringellima e luges se omletes se mengjesit
    pergatitur per dy veta mbi tavoline
    tek abazhuri qe fiket nje puthje e ngrohte
    dhe naten e mire.
    tek merite e shkuara qe digjen si hiri i cigares
    per te ndezur nje tjeter mbi lotet e ndjeses
    te shohim e te gjejme aq te thjeshte kudo,
    kudo je dhe ekziston ti ,
    por rruga per tek ty kalon nepermes mundimesh
    jo me kot e ke emrin Dashuri.
     
  2. lir

    lir Primus registratum

    Re: Poezi

    tu
     
  3. RD.6855

    RD.6855 Primus registratum

    Fundi i nje dashurie.

    Trishtimi hyn pa u ndjere,
    ne cdo skaj te trupit tim,
    cdo lule me duket ferre,
    kur me thua s'ka me kthim.

    Ky ishte takimi i fundit,
    s'ka me puthje, perqafime
    dhe dora qe hidhej supit,
    tani nis shkruan kujtime.

    Nje poezi prej librit tim te fundit **Dallge trishtimesh**.
     
  4. Megg

    Megg Carpe Diem

    Tinguj Jete ....!!

    Sa do doja te jeme tingull,

    ne pentagram te qendroja

    me notat e mija, te dirigjoja

    kenget ti bukur , ti kompozoja ..!!

    si nje vazo me lule mimoze ..

    te resistoja ,dhe te mbijetoja ..!!

    Gje e bukur te jeshe varge ,

    vargje ne poezi te rendisja ,

    xixelluar te shkelqeja ,

    gjuhet e botes ti flisja ..

    ne poezite e mija ti shkoqisja ,

    me fjale te bukura ti shperbleja ..!!

    Eshte e bukur te jeshe ngjyre ,

    te rrija varur , ne c'do kend te murit ,

    me ekspozite ,punime arti te qelluara ..

    sikur Monna Liza, piktura me e famshme ,

    Nje Madona dominuese ..

    me misteret e saja ..te pikturohej ..

    brendesija e shpirtit ,te nje gruaje ..!!

    Andaj ne kete bote jemi plot mister..

    jemi kalimtare nder shekuj ,

    dhe vazhdojme te jetojme ..

    jemi pjese e endrrave ,

    qe sapo jemi zgjuar nga gjumi ..!!

    sa te verber qe jemi ..

    per iluzionet qe kemi ...!!

    Arome kundermuese shperthejme ..

    nje dashuri , respekte,zemergjeresi ,

    ndjenja , loti , dhembshurija ,gezimi..

    jemi me prane, dhe me afer engjujve ..!!

    meshiruese , qe falim vetem dashuri ..

    sy te pa gjumta , e pishtare qendruar ..

    Nenat heroine jane duke perballuar ..
     
    Sweety likes this.
  5. Megg

    Megg Carpe Diem

    ‎"balad e dy zemrave te ndara"

    Ne qiellin e kalter
    mbi hark te arte rrinte nje
    engjell bukurosh qe harpes
    i binte,velloja e yjeve mbi
    kryq i qendronte me driten
    brilante floket ja
    ledhatonte->nje balad
    dashurie vajtushem
    kendonte dhe telat
    e zemres prej dhimbjes
    coptonte,kendonte me
    hidherim per nj cift te ri qe
    erosi i verber u kish falur
    dashuri->por fati i zi
    dashurin ua mohoj ne ket
    realitet te hidhur dy zemra
    si bashkoj,trendafilin e kuq
    e me plot arom s'e lejoi te
    rritej e keputi te njom-
    >flladi pranveror ne tinguj
    vajtonte e coj mes nje pylli
    ku kaosi gezonte,sapo
    degjuan kengen gjith zogjt
    pushuan syt me lot u
    mbushen shum u
    hidheruan->balada mbi
    djal se fundmi qendroi e
    dergoi i mjeri dhe dhimbja
    e kaploj,qau per dashurin
    qe kish humbur dhe vet
    qau fatin e zi te ciftit te
    shkret->hena bukuroshe e
    çilter e pafaj u kethye
    trishtueshem mbi djepin e
    saj,mes reve te arta shkroj
    me shkrim te art vec
    vuajtje do ken te dashurit e
    pafat.?
     
    Sweety likes this.
  6. Megg

    Megg Carpe Diem

    Postoni ketu cdo poezi qe lexoni,qe ju pelqen dhe ju ngel ne mendje,,,te lumtura e te trishtuara le ta pasurojme kete teme me poezi nga me te ndryshmet...~
    Po filloj une e para ...:D

    ‘’Ne mundsh’’
    Në mundsh ta ruash arsyen kur bota humb fillin e fajin ty ta hedh – dhe vetes ti besosh, sa herë të dyshojnë e s’të përfillin, por edhe dyshimet drejtë t’i gjykosh. në mundsh të rrish në pritje, në pritje pa u lodhur, a, kur të urrejnë, urrejtje mos të ushqesh madje ndaj shpifjeve të rrish pa folur me thjeshtësi, me to pa rënë ndesh... Në mundsh të mendosh, por jo në shkatërrim të ëndërrosh por jo rob ëndërrimesh, dhe t’i trajtosh njëlloj e padallim ngadhnjim e shpartallim – burim mashtrimesh. në durofsh dot thënjet e tua të drejta në kurthe për tradhtarët, kopukët të t’i kthejnë t’i shohësh të thyera gjërat më te shtrenjta e prap t’i ndërtosh me vegla që nuk vlejnë... Në mundsh fitoret që ke korrur t’i flijosh si në kumar, në një të vetme lojë, të rrezikosh, të humbësh, e prap t’ia fillosh dhe humbjen kurrë t’mos e zëshë në gojë në durofsh dot muskul, nerv, puls e zemër të të shërbejnë edhe kur gjithçka të duket e kotë, e të qëndrosh kur s’ke më asgjë veç vullnetit që veç një fjalë “ QËNDRO” gjithnjë të thotë...
     
    valibossi, cigno grigio and Sweety el like this.
  7. Sweety el

    Sweety el Locus omnem

    kete vjershe e kam mesuar kur kam qene ne 9-vjecare.ishte shume e vecant.
     
    MegiB likes this.
  8. Megg

    Megg Carpe Diem

    Mbi fytyren time përplaset shiu, si dallgët mbi shkëmbinj me forcë.
    Jeta përplaset pas mureve, dhe lë pas kujtime e lot.
    Ndjenjat përplasen në ajër, shuhen në horizontin e pafund;
    njerëzit përplasen me fatet, dhe gjithçka përplaset gjithkund!
     
    joetisti_ likes this.
  9. Megg

    Megg Carpe Diem

    ‎"MALL
    Mijëra flutura në bark rrahin krahët
    në sy shpërthejnë në lot malli që nuk pushojnë për ty
    Endrrat zgjojnë mendimet, më endin shteg më shteg
    përkëdhelem nga kujtimet, sirenë mbeta në breg

    Se vetëm djep e varr kaq fat pat dashuria
    një zjarr që u bë acar nga heshtja e largësia
    Një hon u hap në zemër mbledh mall e fryn stuhi
    as une në bregun tënd.. as te ky bregu, ti....
     
    joetisti_, dr love and cigno grigio like this.
  10. gangsterja

    gangsterja Primus registratum

    Fjala te dua ndoshta nuk mjafton
    t'i thuash ndjenjen qe ke per ate qe don
    Ndoshta nje dashuri me fjale nuk shprehet
    por thelle ne zemren e te dashurit njehet
    Sa shume persona kete gje e perjetojne
    fjalen e embel dashuri provojne
    Por,sa do zgjase kjo ndjenje?,varet nga te dy
    Un per vete dashurin e komentoj
    pak nga pak ate po e perjetoj
    Edhe nje gje po tregoj
    s'e di a do zgjase a do perfundoj
    nuk dua shpejt te keqen ta mendoj
    Por,dua kete dashuri ta shijo
    nuk di valle a te vazhdoj
    Nje gje di qe nje njeriu ia dedikoj
    qe me ben te lumtur te vazhdoj
    te kam zemer xhan te dua,s'ta mohoj.
     
    Megg likes this.
  11. gangsterja

    gangsterja Primus registratum

    Do te doja.....
    Do te doja te isha ere
    te te prekja pa u ndier
    Do te doja te isha lot
    e syri yt mos te me shihte dot
    Do te doja qe te isha trendafil
    te me kepuste dora jote shpirit im
    Do te doja qe te isha zemra jote
    o mrekullia e kesaj bote
    Do te doja qe te isha kenga jote e preferuar
    te qendroje tere diten duke e kenduar
    Do te doja qe te jem gjithshka e jotja,gjithshka qe te rrethonte
    vetem zemra jote te me dashuronte.
     
  12. The decatur

    The decatur Perjashtuar nga Albforumi

    Shkruani poezite tuaja dhe votoni se cila eshte poezia me e mire:

    Për Shqipëri

    Bora parë Kosovën mbuloi
    Gjakun jo, s'e fshin dot
    Shkruar është me barot
    Burrat e shqipes ngritën zanin
    Për të gjallë s'e lëshojmë vatanin
    S'vritet shqipja në flamur
    Gjokset tona shkëmb e gurë.
    Në çdo gurë nga një flamur,
    Tanë Kosova është aty.
    Kjo është pushka e 78-tës
    Me të u bë luftë e 12-tës
    Amanet djalë pas djali
    Brez pas brezi amanet
    Shpata Gjergjit ndrittë përjetë,
    Shembi Sulltana, Perandori,
    I gjallë është kujtimi për ty.
    Pushka Lidhje, besa-besë,
    Nga Presheva deri në Prevezë
    Nga Ulqini deri në Shkup,
    Gjithë shqiptarët janë një trup
    Nuk mund kush me na nda,
    Jemi nënë, jemi vëlla
    Pushkë e zjarrë I 98-tës
    Është amanet I 12-tës
    PËR SHQIPËRI!
     
    mirdita likes this.
  13. mirdita

    mirdita Papirus rex

    Vet e ke shkruar kete??Qenka me te vertet nje poezi patriotike shum me vend.
     
  14. Shkrimtari

    Shkrimtari Forumium maestatis

    ADEM JASHARI
    Sikur gryka e bjeshkëve të Sharrit,
    Jehon zëri i Adem Jasharit,
    Kush është trim e kush është djalë,
    Sot atëdheut zot me i dalë,

    Syrin kokërr, shqipe mali,
    Gjoksin bjeshkë, kësulën mbi sy,
    Tubon trimat, thërret kushtrimin,
    Besa-besë, sot për liri!


    Për gjaksorin, mëshirë mos t'kemi,
    Mos t'korisim fis e farë,
    Kush është trim e kush është djalë,
    Sot atdheut zot me i dalë.

    Mos më thoni....

    Mos më thoni se vdiq,
    Mos më thoni se nuk është më,
    I miri e i bukuri i nënës,
    Është në zemër tashmë.
    Mos më thoni, ku e qëlluan plumbat
    Nëna e di, në kraharor
    çelën bozhuret e gjakut,
    si lulëkuqet në dëborë.
    Mos më thoni se s'vjen më,
    Do e pres te pragu i derës,
    E ai do t'vij si gjithnjë,
    Sikur flladi i pranverës.


    Do t'vij si agimi ditës,
    Zemra e nënës do t'vij,
    I ndritshëm si rrezja e diellit,
    Magjeps si hyjni.
    Mos më thoni se jam e vetme,
    Se kam mbetur fillikat,
    Ai do të vij me shokë netëve,
    Pushkën do e var mbi shtrat


    Mos më thoni se vdiq im bir,
    Ai ka rën, por nuk ka vdekur
    Në udhën e lirisë për ku ishte nisur,
    Duhej derdh gjak për të arritur


    Secili prej tyre kishte mall për atëdhe,
    Por mbi të gjitha një dëshirë
    Ta zhdukin errësirën e rëndë,
    Që Kosova t'jetojë e pamvarur dhe e lirë


    Mos më thoni, asgjë mos më thoni,
    Ai do të vij rishtas si agu i ditës,
    Fshijeni lotin dhe shikoni, lartë
    Ai është mbi bjeshkët e Drenicës.
     
  15. Shkrimtari

    Shkrimtari Forumium maestatis

    PARAJSA

    O vëllezrë shqipëtarë!
    Pa të zëm' udhën e mbarë,
    T'i bijem pas urtësisë
    Dhe dritës e diturisë,
    Të mos rrimë n'errësirë,
    Se nuk është pun' e mirë.

    Neve që qemë njëherë
    Në gjithë botët të ndjerë,
    Dhe të par' e të lëvduar,
    E të rënd' e të dëgjuar,
    Trima të fort e të mirë,
    Të rrimë sot n'errësirë.

    Ishin trima prindit tanë,
    Pa emrë përjetë lanë.
    Aleksandr'i Math i ndjerë
    Dhe shumë shokë të tjerë,
    Q'ishinë me të të parë,
    Qenë gjithë shqipëtarë.

    Muntnë së pari Greqinë,
    Pasdaj muntnë dhe Persinë.
    Zunë dhe Hind e Afrikë
    Burratë trima pa frikë.
    Faqen e dheut e fituan,
    Më çdo anë mbretëruan

    Selefqinjtë(1), Ptolemenjtë(2),
    Gjithë ç'qenë të mbëdhenjtë,
    S'qen' as grekrë as bullgarë,
    Ishin burra shqipëtarë.

    Kombinë tën e nderuan
    Dhe Evropën e shpëtuan
    Nga kurt' i zi i Persisë,
    Dh'i dhanë nder Shqipërisë.

    Pirrua romanët mundi
    E gjithë jetën e tundi.
    Kostandin'i Math, q'i thonë,
    Dh'ajy ish nga fara jonë.
    Gjithë njerëzit e mbarë,
    Thua, qenë shqipëtarë.
    Shqipëtari ka lëftuar,
    Dhe ajy ka mbretëruar.

    Aleksandr' i Math Greqinë
    E kishte bërë të tinë,
    Me luft' e kishin marë
    Prindit tanë kordhëtarë,
    Pa në Thivë njerës lanë,
    Thivasit u ngren' i vranë,
    I vranë me të pabesë,
    Pas zakonit të Moresë.

    Shqipëtarët kordhëtarë
    Thivësë i vunë zjarrë!
    S'i kursyenë gjë zjarit,
    Vetëm shtëpin' e Pindarit,
    Se ish vjershëtor i ndjerë
    Dhe i parë mi të tjerë.

    Shqipëtarët pas Greqisë
    Iu lëshuanë Asisë,
    Njeri kurrë nuk i mundi,
    As u qëndroi dot gjëkundi,
    Gjithë përpara i vunë,
    Faqen e dheut gjith' e zunë.

    Burr' i math i Shqipërisë
    Ndënji në fron të Persisë,
    E arratisnë Daranë, { Darai III }
    Njerëzi e ti e vranë!

    Aleksandri dha lirinë,
    E shpëtoi nga xgjedh' Asinë,
    I dha nder dhe Shqipërisë,
    Mëmës së ti, q'i dha sisë,
    Përkujdesi njerëzinë
    Dhe pruri qytetërinë,
    Bëri udhë e qytetë,
    Pru gëzim në gjithë jetë
    Edhe sot Aleksandria
    Na rrëfen punët e tija.

    Evropën e ka shpëtuar
    Nga njëxgjedh e mallëkuar.

    Këto punë shqipëtarët
    I bënë, ata të parët,
    Ata të parëtë tanë,
    Edhe emërë na lanë.

    Edhe Pirroja ish burrë,
    Që s'ka pasur shokë kurrë.
    Ay romasit i mundi,
    Italinë tër' e tundi;
    Tekdo që kishte lëftuar,
    Botën e kish tëmerruar.
    Kshhu edhe shumë të tjerë
    Shqipëtar' ishin të ndjerë.

    Ishte mëm' e trimërisë
    Edh' e zonj' e urtësisë
    Shqipëria kurdoherë,
    Që nxirte burra të vlerë.

    Trima burra të vërtetë
    Sa kanë qënë në jetë
    Të gjithë ajo i polli,
    Trimëria soje dolli.
    Qe dhe një koh' e një ditë,
    Që polli dhe perënditë,
    I pat pjellë Shqipëria,
    Pa u falej njerëzia,
    Dhe besoninë qëmoti
    Që në Shqipëri rrij zoti,
    Vij rremet i njerëzisë,
    E i falej Shqipërisë.

    Tomori nuk ësht' i pakë,
    Që nxjer dhe sot zë pa flakë,
    Se rrininë perënditë
    Ndë atë natë e ditë!
    Prindit tanë i besonin
    Perëndit' e s'i mërgonin.

    Perëndi e trimërisë
    Ishte mëm' e Shqipërisë.
    Shqipëtari trim me fletë
    Rronte gjithënjë në jetë,
    Shigjet' e ti vrëngëllinte,
    Vdekjenë me vet' e shpinte!
    Perëndi e bukurisë
    Me shijët të gjithësisë,
    Q'ësht' e bardhë si dëborë
    Nuk e lij kurrë Tomorë,
    Flinte në shtratthit të artë
    Shtat' i bardhë posi kartë.

    Leshërat i kish të arta
    Edhe faqezët të zjarta,
    Ballë, gushë, krahëruar,
    Llërë, pulpë, këmbë, duar,
    Pej drite ishinë bërë,
    Sikundër dhe trup' i tërë.

    Si dëbor' e kishte gjinë,
    Pa sill nër mënt bukurinë!
    Kur kthehej e të shikonte,
    Zëmrënë ta përvëlonte.
    Zën' e kishte si bilbili,
    Faqetë si trëndafili,
    Diellin e urdhëronte,
    Në gjit të saj perëndonte,
    Në shtratthit të saj e vinte,
    Edh' e mbant' e nuk e linte,
    Tërë natën e pushtonte,
    Pa në mëngjest e lëshonte.

    Hëna këto duke parë,
    Dhe duke tretur e tharë,
    Ligej fort shum' e drobitej,
    Kahënitej e venitej,
    Se i haj zëmrën nakari,
    Që djek i shkreti si zjarri.

    Perëndi e bukurisë,
    Q'i ip dritë njerëzisë,
    Nga gjir' i saj dritë qitte,
    Hënënë e përsëritte,
    I ip pjesë bukurie
    Edhe shij' e drit' e hije.

    Dhe fqinjët e Shqipërisë,
    Armikët e perëndisë,
    Kshu treteshin nga nakari,
    se ish burrë shqipëtari.
    Sa mbretërë të dëgjuar,
    Në Shqipëri të uruar,
    Sa burra të fort' e trima,
    Me vështrim si vetëtima,
    Kan' ardhur e kanë shkuar,
    Dh' emri s'u është haruar!

    Me ta bashk' ish trimëria,
    Dhe me ta ish urtësia,
    Të dyj' ato mbretëronin,
    Mëmëdhen' e lulëzonin,
    Ish parrajsë Shqipëria,
    Se ishte gjall mirësia.

    Bukuri e perëndisë,
    Perëndi e bukurisë,
    Këmbergjëntë, leshflorinjtë,
    Duke mbledhurë pëqinjtë,
    Në Shqipëri tekdo shkelte,
    Bari mbint' e gjethi çelte,
    Dhe luletë lulëzonin,
    E bilbilëtë këndonin.

    Ajo dhe në re qëndronte,
    Edhe nd'erë fluturonte,
    Tekdo vij, ip bukurinë,
    E përndante mirësinë.
    Bëheshin mollëtë ftonjtë,
    Portokaletë, lemonjtë,
    Manatë, rrushtë, qershitë,
    Fiqtë, arratë, lajthitë,
    Pjeshka, thana, vadhja, shega,
    Ulliri me shumë dega,
    Gruri, misëri, peceli,
    Elbi, tërshëra e meli.

    Ish i veshur vëndi gjithë,
    Dhe pill shumë pem' e drithë,
    Drur'i dardhësë me dardhë
    Ish si zonja sisëbardhë.
    Nër fushatë luleshumë
    Lumënj vrapmëdhenj pa gjumë
    Shkoninë duke kënduar
    Me kanisk të math nër duar.

    Ata mëmë kanë renë,
    E ajo ka atë denë.
    Dheu, kafshëtë, bagëtia,
    Shpestë, gjithë njerëzia,
    Pin' ujët e tyr' e prëhen,
    Dhe bimërat pa të s'bëhen.

    Tek shkonte lum' i uruar,
    Q'ishte si ar i kulluar,
    Kafshëtë dhe bagëtia,
    Lëçinin si mizëria.

    Edhe grat' e Shqipërisë
    Gjithë me foshnjë në sisë,
    Sicila ish mbretëreshë
    Dh'e bukur si pëllumbeshë
    S'shihnje një gjë të shëmtuar
    Dhe pa gas e të helmuar.

    Edhe vashëzë mes'hollë
    I kuqte faqja si mollë,
    Dorën q'e kish pej ergjëndi,
    S'e hiqte nga avlëmëndi,
    Gjithë ç'i duhej në jetë,
    I bënte të tëra vetë.

    Në viset të Shqipërisë
    S'kish gjë përveç mirësisë,
    Moskamja dhe varfëria
    E të tjera të këqija?
    Kurrë në Shqipëri s'ishin,
    Mase dhe emërë s'kishin.

    S'kish as kurva as kurvarë,
    as të liq kish as kusarë,
    Gjithëkush vetë punonte,
    E njeri nukë përtonte;
    Sicili fort mirë shkonte,
    Haj, pij dhe tepëronte;
    Këto me djers' i fitonin,
    Më shumë nukë kërkonin,
    Se kish duk nga perëndia
    Dhe uratë Shqipëria.

    Ish shumë trim shqipëtari
    Dhe i bukur si fill ari,
    Si burratë edhe gratë
    Ishinë trime me shpate,
    Ish ligë vëllazëria,
    Edhe besë miqësia.

    Shqipëria gjithë nderë
    Kisht' e ishte shum' e ndjerë.
    Shqipëtari ish i mirë,
    Dhe kish emër të pavdirë.

    Shqipëria shum' e vlerë
    Ish e madh' e gjat' e gjerë,
    Se ahere s'ishin shqehtë,
    As maxharëtë, as vllehtë,
    Ishin gjithë shqipëtarë
    Në atë kohët të parë,
    Qeltëtë kishinë fqinjë,
    Q'ishinë brinjë për brinjë.

    Ishte një tjatrë jetë,
    Shi t'artë shtininë retë,
    Ish një ver' e gjithënjëshme
    E një kohë shum' e bëshme,
    Dhe në dimërë vërritë,
    Që mbaninë bagëtitë,
    Ishinë plot manushaqe,
    Dheu kish bukuri mi faqe.

    Shqipëtar' ish i vërtetë,
    Trim i bukur e i qetë,
    Fjalënë që ip, s'e kthente
    E s'doj kurrë të gënjente.

    Të miratë gjithë ç'janë
    I kishin prinditë tanë.
    Bima pillte kallinj tetë,
    Nëntë, dhetë, dymbëdhetë.
    Të tërë dhenë ta rrihnje,
    Plak të kërrusurë s'shihnje,
    Veç kalliri unjte kokë,
    Nukë dilte përmi shokë.

    Vasha fill e vetëm shkonte,
    Njeri kurrë s'e shikonte,
    Në flori ngarkuar shkonje,
    Gjësendi nukë pësonje.

    Kish ahere Shqipëria
    Gjithë ç'kërkon njerëzia,
    Zot'i math e kish uruar,
    Pa ishte fatbardhësuar,
    Kishtej njerës të vërtetë,
    Trima burra pa të metë,
    Kish kamjen' e dashurinë,
    Mirësin' e urtësinë,
    Ish e tërë një fëmijë,
    At' e mëm' e bir e bijë,
    Kish bulmet e pem' e drithë,
    Edhe të miratë gjithë.

    Mijëra vjet kështu shkuan,
    Shqipëtarëtë s'u ndryshuan,
    Patnë gjith' ato që duhen,
    Kishinë nder' e lirinë,
    Pa dhe gjithë mirësinë,
    Se njeriu e njerëzia
    Ushqehenë nga liria.

    Njeriu lindi i liruar,
    Pasdaj e kanë penguar.

    Gjithë botënë romanët
    E vunë poshtë, veç tanët
    U pren' udhën' e s'i lanë,
    Pa shumë lufëtra ngjanë.

    U mbyt në gjak Shqipëria,
    Po rop s'u bë njerëzia,
    Nuk' u bë rop shqipëtari,
    Po qëndroi si ish së pari!

    Dha shpirtin e gjakn' e derdhi,
    Në zgjedhë si kau s'erdhi,
    Mburoi nderr' e Shqipërisë
    Dhe sendrën' e njerëzisë!
    Mbajti lirin' e ra vetë,
    Trimërinë s'e la shkretë.

     
  16. joetisti_

    joetisti_ Locus omnem

    Me pelqen qe ti me do
    pavaresisht nga habia
    si quhet dashuria jote?!,
    qe nuk heq dore kurre, kurre

    Duhet te jesh inteligjente
    te dish te dashurosh eshte art
    si i luan letrat e tua?!,
    qe nuk humbet kurre, kurre.
     
  17. Megg

    Megg Carpe Diem

    Qiriri meje ka msuar
    Te digjet , tè pèrvèlohet
    Edhe duke pèrvèluar
    Si kandili , kur s'ka vaj ,
    Balt' e pluhur
    Do tè bèhem
    Te me shkelnjè kèmb e tij*,
    Tè tè prehem
    Duke puthur
    Atè kèmbè pasandaj.


    As'mè thua :
    C'ke me mua?
    Pse tè dua, paskam faj?
    Pse heq unè
    Hidhèrime
    A nè vdekca, ti mos qaj ;

    Vdekja ime
    S'tè prish punè,
    Haj,e zeza haj!
     
    joetisti_ likes this.
  18. Shkrimtari

    Shkrimtari Forumium maestatis

    Ne cdo tingull te jetes sime ndodhesh ti
    ne cdo fllad pranveror aroma jote nis e perfundon
    ne cdo nate qe kaloj arrij qe te kujtoj
    perpiqem qe te fle qe veten time te qetesoj

    aaa per keto male qe jan mbi dhe
    per keto fusha jetesore,
    per livadhet shum pjellore,
    per lumenjt shum te lundrushem,
    per nje zemer te pashpjegushme
    ♥♥♥♥♥
     
    Megg likes this.
  19. Shkrimtari

    Shkrimtari Forumium maestatis

    Per here te par kur un te pash

    ne dashuri un me ty rash

    si nje lule mu duke ti

    dhe u vyshke si trendafili pa shi


    dike prisje ti qe ndjenjat te riktheheshim perseri

    ishin ato dite qe ne te dy kalonim per bukuri

    dhe tani pse je zhytur ne erresir ti

    por si nje pellumb erdha un qe drejt drites me shku perseri
    ♥♥♥♥♥
     
  20. cigno grigio

    cigno grigio Primus registratum


    ANTIMALL

    Janë flutura që shkojnë ku të duan dhe janë të lira
    unë s’jam i pari e as ti më e mira
    mos rri në mendime, mos u end shteg më shteg
    ruaji kujtimet dhe pështyji sirenat në breg...

    Dashuria s’eshtë vetëm djep a varr
    dhe nuk ka heshtje e largësi që e bën acar
    Aty nuk ka vend per mall e për hone
    ka vend vetëm për brigje zgjatura nga ti...
     
    dahlia, dr love and Megg like this.

Shpërndajeni këtë faqe